Μικρό θεατρικό διαμάντι

kordopatis

«Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν. Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε απάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο.»

Το Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη – Βιβλίο πρώτο: Αμερική δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου σαράντα χρόνια στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Το βιβλίο φιλοξενήθηκε από αρκετούς εκδοτικούς οίκους μέχρι να καταλήξει σήμερα στο Βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Φέτος, για δεύτερη συνεχή χρονιά, ο Αντώνης Αντωνίου σκηνοθετεί κι ερμηνεύει στη Θεατρική Σκηνή της οδού Νάξου το χειμαρρώδη μονόλογο που συνέγραψε ο Θανάσης Βαλτινός.

Ανάμεσα σε σκηνικά και φορώντας κοστούμι τα οποία υπογράφει ο Νίκος Κασαπάκης, ο Αντώνης Αντωνίου μεταμορφώνεται στον Ανδρέα Κορδοπάτη με ακρίβεια και μεράκι: Βηματίζει αργά σε μία προκυμαία μετακινώντας μία βαλίτσα για κάθε απόπειρα να δραπετεύσει από την άγονη γη της ορεινής Αρκαδίας προς τη γη της αμερικανικής επαγγελίας. Χειρονομεί ωσάν ηλικιωμένος απέναντι στους συνδαιτυμόνες του καφενείου του χωριού του, βουρκώνει, φουσκώνει από χαρά κι υπερηφάνεια, και, το κυριότερο, βρίσκει μία καλοκρυμμένη μουσικότητα, έναν ρυθμό στην ελλειπτική γραφή του Βαλτινού.

Οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ αλλά και η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα – η οποία ελπίζω να κυκλοφορήσει σε cd – συντελούν στο να επιτευχθεί το απρόσμενο: ξάφνου, θαρρείς πως μπροστά σου δεν βρίσκεται ένας μόνο άντρας που μιλάει. Μπροστά σου φανερώνονται οι άνυδρες πλαγιές της καρδιάς της Πελοποννήσου, τα ταβερνεία του Πειραιά, τα απειλητικά κύματα του Ατλαντικού, τα σαλούν του Σολτ Λέικ Σίτι. Μπροστά σου περνούν οι γυναίκες της ζωής του Κορδοπάτη, η μάνα του, η γυναίκα που πλάγιασε μαζί του στο χάνι, αλλά και τα αδέρφια του, όσοι τον εξαπάτησαν και όσοι τον ευεργέτησαν στη μακρά Οδύσσεια της ζωής του.

Μέσα από τα λόγια του Θανάση Βαλτινού και τη φωνή του Αντώνη Αντωνίου, ο Ανδρέας Κορδοπάτης ενσαρκώνει όλα τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά του Έλληνα: είναι πείσμων, πολυμήχανος, δεν φοβάται τη μάχη, δουλεύει σκληρά, χτίζει φιλίες, αγαπά τις γυναίκες, κι όταν ακόμα δεν διστάζει να δωροδοκήσει, ακόμη και τότε έχει ήθος και μπέσα.

Η παράσταση διήρκεσε ενενήντα περίπου λεπτά. Όταν τελείωσε, και καθώς ο Αντωνίου στεκόταν ακριβώς μπροστά μας για το χειροκρότημα, είμαι σίγουρη πως είδε πως έκλαιγα.

Μας ζήτησε να σταματήσουμε το χειροκρότημα, μας πλησίασε, και μας ρώτησε πώς μας φάνηκε η παράσταση. Δύο νεαρές κοπέλες πίσω μας, πιθανώς φοιτήτριες, του είπαν πως ήταν πολύ καλός. Εκείνος, άλλος άνθρωπος πια, χαμογέλασε: «Και το κείμενο; Δεν είναι υπέροχο αυτό το κείμενο;» ρώτησε. Έγνεψα αλλά δεν νομίζω πως με είδε.

Κάποιος από το κοινό τον ευχαρίστησε. Συνεσταλμένα, ο Αντωνίου ανταπέδωσε τις ευχαριστίες γιατί «οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν φαντάζεστε πόσο σημαντική είναι αυτή η στήριξή σας». Κατόπιν, και λίγο πριν αποσυρθεί, μας διηγήθηκε την επίσκεψή του στο Δάρα, το χωριό του Κορδοπάτη, το περασμένο καλοκαίρι. Μετά την παράσταση που έδωσε εκεί, βρέθηκε τυχαία στο γλέντι για τα βαφτίσια του γιου ενός απόγονου των Δαραίων που έφτασαν στην Αμερική. Είχε, μας είπε, νταούλια, και η Αμερικανίδα νύφη τα είχε χαμένα – αλλά χαιρόταν που ο άντρας της επέμεινε να βαφτίσουν το παιδί στην πατρίδα του παππού του.»Και πόσο επίκαιρο είναι όλο αυτό, ε;» κατέληξε.

Ήταν για μένα μία από τις εντονότερες θεατρικές εμπειρίες. Όσοι μπορείτε, μην χάσετε αυτή την παράσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s