Δωμάτια χωρίς Θέα

FullSizeRender (9)Επιστρέφοντας στην Αθήνα για δύο ολόκληρες εβδομάδες σκέφτομαι ότι σε αυτό το ταξίδι ξεπέρασα τον εαυτό μου περισσότερες από μία φορές.

Κατάφερα να με πάρει ο ύπνος σε τέσσερα διαφορετικά και κατά βάση άβολα κρεβάτια, σε ξενοδοχεία-φαντάσματα από αυτά που εμπνέουν τον Στήβεν Κινγκ. Αποκοιμήθηκα ενώ αεροπλάνα απογειώνονταν με ορμή τρυπώντας το κεφάλι μου, παρά το άγχος, παρά τον ήλιο που διαπερνούσε τις λεπτές κουρτίνες των δωματίων πριν τις πέντε το πρωί.

Κατάφερα για μία φορά να μην πω όσα είχα στο μυαλό μου, να είμαι αυτό που κανείς θα περιέγραφε ως «λιγομίλητη» – ποια, εγώ!  – να γνέφω αντί να απαντώ, να χαμογελώ αντί να διακόπτω, να κοιτάξω αμίλητη αντί να ξεσπάσω, κάποια στιγμή, σε δάκρυα. Τώρα σκέφτομαι αν έκανα καλά, και δεν ξέρω.

This solitude oppressed her; she was accustomed to have her thoughts confirmed by others or, at all events, contradicted; it was too dreadful not to know whether she was thinking right or wrong.

Διάβασα ελάχιστες ειδήσεις αλλά άρχισα και τελείωσα το Δωμάτιο με Θέα του Ε.Μ. Φόρστερ στο πρωτότυπο, γέλασα δυνατά και πέρασα ωραία, κι έτσι δεν είδα όσες ταινίες είχα μαζί μου, δεν ασχολήθηκα με αυτό το μπλογκ, δεν βαρέθηκα. Κατάφερα να συγκεντρωθώ στα πιο απρόσμενα μέρη. Να περνάω καλά μόνη μου. Αν είσαι μόνος σου σε ταξίδι, να διαβάσεις αυτό το βιβλίο.


«But his is a type one disagrees with rather than deplores. When he first came here he not unnaturally put people’s backs up. He has no tact and no manners—I don’t mean by that that he has bad manners—and he will not keep his opinions to himself (…)”
“Am I to conclude,” said Miss Bartlett, “that he is a Socialist?”


Και όταν ένα βράδυ το πέρασα με μία από τις πιο ξεχωριστές φίλες που κατάφερα να κάνω μέσα σε αυτό το αίολο περιβάλλον, γύρισα στο δωμάτιο σε ένα σύννεφο έξαψης και ευγνωμοσύνης – μέσα σε δύο ώρες είχαμε καταφέρει να μιλήσουμε τόσο πολύτιμα και τόσο ουσιαστικά όσο σπάνια μιλώ στους φίλους πίσω στην Αθήνα. Πάνω από μια βελγική μπύρα με την ονομασία «Ατύχημα» μιλήσαμε για όσα μας φοβίζουν, μας θυμώνουν και μας αγχώνουν, γελάσαμε τόσο δυνατά που διακόψαμε το ζευγάρι που ρομάντζαρε στο διπλανό τραπέζι. Ήθελα να την αγκαλιάσω, να της πω ευχαριστώ που είσαι εδώ απόψε, αλλά δεν το έκανα.


At times our need for a sympathetic gesture is so great that we care not what exactly it signifies or how much we may have to pay for it afterwards.


Αφήνοντας πίσω μου τη Χάγη για να κοιμηθώ στο τελευταίο άχαρο δωμάτιο πριν επιστρέψω στο σπίτι μου, αποφάσισα να γίνω λιγότερο επιλεκτική με όσα παραδέχομαι, και περισσότερο με τα μέρη που επισκέπτομαι. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να κρύβω τα λόγια μου, και ακόμα λιγότερος για να τον περνάω σε μέρη όπου δεν υπάρχουν άνθρωποι που να με κάνουν να θέλω να τους τα πω όλα.


‘Life’ wrote a friend of mine, ‘is a public performance on the violin, in which you must learn the instrument as you go along’.

* Τα αποσπάσματα είναι, βέβαια, από το Δωμάτιο με Θέα του Ε.Μ. Φόρστερ. 

Συνέχεια ανάγνωσης

Στο Maynooth

Καθ' οδόν προς την καρδιά της Ιρλανδίας, 25 χιλιόμετρα από το Δουβλίνο, η μικρή κωμόπολη του Maynooth θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σκηνικό βιβλίου μυστηρίου. ΟΙ ήρωες θα ήταν όλοι ντόποιοι, ένας μπάρμαν, μία νέα γυναίκα, μία ηλικιωμένη κυρία, ένας υπάλληλος του πανεπιστημίου και μερικοί ακόμα.
Καθ’ οδόν προς την καρδιά της Ιρλανδίας, 25 χιλιόμετρα από το Δουβλίνο, η μικρή κωμόπολη του Maynooth θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σκηνικό βιβλίου μυστηρίου. Οι ήρωες θα ήταν όλοι ντόποιοι, ένας μπάρμαν, μία νέα γυναίκα, μία ηλικιωμένη κυρία, ένας υπάλληλος του πανεπιστημίου και μερικοί ακόμα.
Δεν θα ήταν υπερβολή εάν κανείς έλεγε ότι ο μοναδικός κεντρικός δρόμος της μικρής πόλης είναι αδιάφορος - ούτε άσχημος ούτε όμορφος. Απλά αδιάφορος. 'Ενας κλειδαράς, δύο εστιατορια, ένα μανάβικο, η παμπ των πρωτοετών, η παμπ των τριτοετών, η παμπ των μεταπτυχιακών και η παμπ των ντόπιων. Οι δευτεροετείς πηγαίνουν, έμαθα, σε όποια παμπ θέλουν.
Δεν θα ήταν υπερβολή εάν κανείς έλεγε ότι ο μοναδικός κεντρικός δρόμος της μικρής πόλης είναι αδιάφορος – ούτε άσχημος ούτε όμορφος. Απλά αδιάφορος. ‘Ενας κλειδαράς, δύο εστιατορια, ένα μανάβικο, η παμπ των πρωτοετών, η παμπ των τριτοετών, η παμπ των μεταπτυχιακών και η παμπ των ντόπιων. Οι δευτεροετείς πηγαίνουν, έμαθα, σε όποια παμπ θέλουν.
Το St. Patrick's College, στο τέρμα του κεντρικού δρόμου, αποτελεί ποιμενική και θεολογικής σχολή και λειτουργεί ως ο πυρήνας του Καθολικισμού της πόλης. Ορθώνεται εντυπωσιακό μπροστά σε καλοφροντισμένους κήπους και θυμίζει ταινίες του Χάρυ Πόττερ.
Το St. Patrick’s College, στο τέρμα του κεντρικού δρόμου, αποτελεί ποιμενική και θεολογική σχολή και λειτουργεί ως ο πυρήνας του Καθολικισμού της πόλης. Ορθώνεται εντυπωσιακό μπροστά σε καλοφροντισμένους κήπους και θυμίζει ταινίες του Χάρυ Πόττερ.
Το εσωτερικό του είναι νεο-γοτθικό, ατμοσφαιρικό, και λίγο τρομακτικό.
Το εσωτερικό του είναι νεο-γοτθικό, ατμοσφαιρικό, και λίγο τρομακτικό.
Ένα απόγευμα, περπατώντας στο campus του Πανεπιστημίου, μιλήσαμε για εκείνους τους ατελέσφορους φοιτητικούς έρωτες - ένας από τους συνεργάτες μάς έλεγε για τα ποιήματα που έγραφε σε μία Βελγίδα, για τα γράμματα που της έστελνε. Δεν συνέβη, λέει, ποτέ τίποτα μεταξύ τους, αλλά εκείνος την σκέφτεται ακόμα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά.
Ένα απόγευμα, περπατώντας στο campus του Πανεπιστημίου, μιλήσαμε για εκείνους τους ατελέσφορους φοιτητικούς έρωτες – ένας από τους συνεργάτες μάς έλεγε για τα ποιήματα που έγραφε σε μία Βελγίδα, για τα γράμματα που της έστελνε. Δεν συνέβη, λέει, ποτέ τίποτα μεταξύ τους, αλλά εκείνος την σκέφτεται ακόμα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά.
Πίσω από τα παλιά κτήρια του Πανεπιστημίου, κρυφά σοκάκια τόσο ολόφυτα που ο ήλιος κρυβόταν και νόμιζες πως περπατούσες ανάμεσα σε υψωμένα σπαθιά.
Πίσω από τα παλιά κτήρια του Πανεπιστημίου, κρυφά σοκάκια τόσο ολόφυτα που ο ήλιος κρυβόταν και νόμιζες πως περπατούσες ανάμεσα σε υψωμένα σπαθιά.
Ίσως το ωραιότερο σημείο του Maynooth: το νεο-κελτικό νεκροταφείο δίπλα στους κήπους.
Ίσως το ωραιότερο σημείο του Maynooth: το νεο-κελτικό νεκροταφείο δίπλα στους κήπους.
Το Maynooth περηφανεύεται για την παλαιότερη κλειστή πισίνα της Ευρώπης: Χρονολογείται στο 1929 και είναι πανέμορφη, με ρετρό πλακάκια, και χρωματιστές σημαίες. Έξω, μία ντουζίνα αγοράκια έβαζαν τους σκούφους τους πολυλογώντας και περίμεναν σινιάλο για να ξεκινήσουν το μάθημα.
Το Maynooth περηφανεύεται για την παλαιότερη κλειστή πισίνα της Ευρώπης: Χρονολογείται στο 1929 και είναι πανέμορφη, με ρετρό πλακάκια, και χρωματιστές σημαίες. Έξω, μία ντουζίνα αγοράκια έβαζαν τους σκούφους τους πολυλογώντας ενώ περίμεναν σινιάλο για να ξεκινήσουν το μάθημα.
Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου είναι φτιαγμένη από γυαλί και ξύλο και θυμίζει Σκανδιναβία. Αντικατοπτρίζει το γύρω της χώρο, τον ουρανό, αλλά και τους φοιτητές που στέκονται μπροστά στις τζαμαρίες και φωτογραφίζονται.
Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου είναι φτιαγμένη από γυαλί και ξύλο και θυμίζει Σκανδιναβία. Αντικατοπτρίζει το γύρω της χώρο, τον ουρανό, αλλά και τους φοιτητές που στέκονται μπροστά στις τζαμαρίες και φωτογραφίζονται.
Μοντέρνο και το κτήριο στο οποίο δουλέψαμε. Κατάφερα να πάρω μία και μοναδική φωτογραφία με λιακάδα - μετά από λίγο άρχισε να φυσάει και να βρέχει με μανία.
Μοντέρνο και το κτήριο στο οποίο δουλέψαμε. Κατάφερα να πάρω μία και μοναδική φωτογραφία με λιακάδα – μετά από λίγο άρχισε να φυσάει και να βρέχει με μανία.
Το κυβιστικό, σχεδόν καφκικό μνημείο του Πάπα Ιωάννη-Παύλου εντός του περιβόλου του  Πανεπιστημίου, ανάμεσα στα μοντέρνα κτήρια, ήταν εκεί για να μάς θυμίζει πού πραγματικά βρισκόμασταν - σίγουρα όχι στη Σκανδιναβία.
Το κυβιστικό, σχεδόν καφκικό μνημείο του Πάπα Ιωάννη-Παύλου εντός του περιβόλου του Πανεπιστημίου, ανάμεσα στα μοντέρνα κτήρια, ήταν εκεί για να μάς θυμίζει πού πραγματικά βρισκόμασταν – σίγουρα όχι στη Σκανδιναβία.
Και,  ενώ η φύση ήταν μαγική, ενώ αισθανόμουν ανάμεσα σε φίλους που, ενώ η δουλειά πήγαινε καλά, κάτι μέσα μου ήθελε να φύγει μακριά. Είχε να μου συμβεί χρόνια: Κοίταζα τα αεροπλάνα με ζήλεια.
Και, ενώ η φύση ήταν μαγική, ενώ αισθανόμουν ανάμεσα σε φίλους που, ενώ η δουλειά πήγαινε καλά, κάτι μέσα μου ήθελε να φύγει μακριά. Είχε να μου συμβεί χρόνια: Κοίταζα τα αεροπλάνα με ζήλεια.
Αφήνοντας το Maynooth για να επιστρέψω στο Δουβλίνο, κι από εκεί να πετάξω για την Ολλανδία, συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πως οι τόποι είναι σαν τους ανθρώπους: Με κάποιους υπάρχει πάντα κάτι που δεν λειτουργεί, ενώ με άλλους η χημεία είναι απλά αναπόδραστη.
Αφήνοντας το Maynooth για να επιστρέψω στο Δουβλίνο, κι από εκεί να πετάξω για την Ολλανδία, συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πως οι τόποι είναι σαν τους ανθρώπους: Με κάποιους υπάρχει πάντα κάτι που δεν λειτουργεί, ενώ με άλλους η χημεία είναι απλά αναπόδραστη.

Her News

019-edward-hopper-theredlist

You paused for a moment and I heard you smoking
on the other end of the line.
I pictured your expression,
one eye screwed shut against the smoke
as you waited for my reaction.
I was waiting for it myself, a list of my own news
gone suddenly cold in my hand.
Supposing my wife found out, what would happen then?
Would I have to leave her and marry you now?
Perhaps it wouldn’t be so bad,
starting again with someone new, finding a new place,
pretending the best was yet to come.
It might even be fun,
playing the family man, walking around in the park
full of righteous indignation.
But no, I couldn’t go through all that again,
not without my own wife being there,
not without her getting cross about everything.

Perhaps she wouldn’t mind about the baby,
then we could buy a house in the country
and all move in together.
That sounded like a better idea.
Now that I’d been caught at last, a wave of relief
swept over me. I was just considering
a shed in the garden with a radio and a day bed,
when I remembered I hadn’t seen you for over a year.
«Congratulations,» I said. «When’s it due?»

Hugo Williams

Η Χρονιά των Μεγάλων Συγγραφέων 10

IMG_2637

Εάν παλιότερα μου έλεγες ότι μία μέρα θα βρισκόμουν στο Λονδίνο και θα νοσταλγούσα τη Χάγη, θα γελούσα. Εάν μου έλεγες ότι θα ερχόταν ένα Σάββατο που θα έλεγα σε έναν άγνωστο ότι η Αθήνα είναι μία πανέμορφη πόλη, πάλι θα γελούσα.

Δεν μου πήγε αυτή τη φορά το Λονδίνο. Και ίσως και γι’ αυτό δεν μου πήγε και ο Ρίλκε. Και γι’ αυτό τον άφησα. Δεν μπορώ να διαβάσω τίποτα μηδενιστικό, τίποτα υπαρξιακό, τίποτα απαισιόδοξο αυτό τον καιρό. Είμαι πολύ κουρασμένη, λίγο απογοητευμένη, έχω άγχος – δεν θέλω να αισθάνομαι ότι ακόμα και το βιβλίο που διαβάζω απαιτεί από εμένα περισσότερα από όσα μπορώ να διαθέσω. Όχι Ρίλκε λοιπόν, και χωρίς τύψεις.

Όταν βρίσκεσαι σε μία φάση που ακόμα και το αλάτι που κανείς αποφασίζει να βάλει σε μία σαλάτα μπορεί να σημάνει μία ολόκληρη υπαρξιακή αναζήτηση, δεν είσαι για να διαβάσεις Ρίλκε. Είμαι ρηχή; Δεν τον κατάλαβα; Ίσως. Αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. Μία άλλη φορά, υπό άλλες συνθήκες, σε μία άλλη ζωή ακόμα.

Βρίσκομαι ανάμεσα σε βιβλία, και αυτό τον καιρό όλα μου φαίνονται  συναρπαστικά και, ταυτόχρονα, απολύτως ανούσια.

Όχι, δεν ήταν η ώρα του Ρίλκε.

You are the party that makes me feel my age

IMG_2626

Μερικές σημειώσεις από το Λονδίνο:

  • Τα τελευταία δέκα χρόνια η ανθρωπότητα έχει κάνει άλματα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά λύση στο χαμό που επικρατεί στο σταθμό του Leicester Square σαββατόβραδο με βροχή και αγώνα ποδοσφαίρου δεν έχει βρεθεί.
  • Όλες εδώ φοράνε Birkenstock, ενίοτε με κάλτσες.
  • Υπάρχει πλέον γιαούρτι από γάλα καρύδας και μπορείς να το φας για πρωινό.
  • Η παντελής έλλειψη ηχομόνωσης ενοχλεί μάλλον μόνο εμένα.
  • Οι pub του κεντρικού Λονδίνου εξακολουθούν να σφουγγαρίζουν με χλωρίνη στις 11.01’μμ ακριβώς.
  • Τα εστιατόρια σερβίρουν φαγητά με υλικά που δεν είχα ξαναακούσει, όπως το alfalfa.
  • Στο μετρό αυτοί που διαβάζουν είναι μακράν λιγότεροι όσων συνομιλούν μέσω κινητού. Δεν ξέρω πώς γίνεται, εγώ πάντως δεν έχω σήμα.
  • Η έκθεση του Alexander MacQueen στο V&A με έκανε να σκεφτώ ότι η τέχνη και η ομορφιά μπορούν πραγματικά να σου αλλάξουν τη ζωή.
  • Η έκθεση Forensics στο Wellcome Centre με έκανε να σκεφτώ ότι ακόμα και στις πιο μακάβριες δουλειές υπάρχει ζεστασιά και ανθρωπιά.
  • Ο καιρός εδώ εξακολουθεί να είναι ανέκδοτο.
  • Οι αλλεργίες είναι παντού και ξεπερνούν σε συχνότητα εμφάνισης κάθε έναν κόκκο γύρης.
  • Όταν περπατάς σε δρόμους με αναμνήσεις, πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος.
  • Οι βρύσες έχουν εν γένει εξανθρωπιστεί.
  • Είναι της μόδας τα μανό με γκλίτερ – ο θεός να βοηθήσει.
  • Ο κόσμος δυσανασχέτησε που η νεογέννητη πριγκίπισσα θα έχει το Νταϊάνα μόνο ως τρίτο όνομα.
  • Οι Σκωτσέζοι ανησυχούν πολύ για τις αυριανές εκλογές.
  • Το Girl on the Train είναι τεράστιο εκδοτικό σουξέ, αλλά εμένα κάτι με χαλάει.

IMG_2625