Στη Βαρσοβία

Είναι ωραίο και παράξενο να επισκέπτεσαι για πρώτη φορά μία ακόμη ευρωπαϊκή πόλη. Το μυαλό είναι λες προγραμματισμένο να κάνει συγκρίσεις: μοιάζει με το Βερολίνο προ εικοσαετίας, έχει κατι αδιόρατα underground σαν το Ελσίνκι, ο κόσμος έχει ένα σκανδιναβικό στυλάκι, βαρέθηκα πια το Παρίσι εδώ είναι καλύτερα, και άλλα τέτοια εξυπνα έρχονται στο νου στη θέα του αγάλματος του Κοπέρνικου μπροστά από την Πολωνική Ακαδημία Επιστημών.

Συνέχεια

Advertisements

Οι άνθρωποι στο Βιετνάμ

Σπάνια σε ταξίδι συναντάς τόσους πολλούς ευγενείς, επαγγελματίες, φιλόξενους ανθρώπους. Όλοι γελαστοί, με καλά αγγλικά αλλά κακή προφορά, σπεύδουν να εξυπηρετήσουν, να διευκολύνουν, να ρωτήσουν για τη χώρα μας. Η Ελλάδα – Hy Lap στη γλώσσα τους, που ίσως είναι παρήχηση του Ελλάς – βρίσκεται σε ένα άγνωστο σημείο του χάρτη, αλλά κάποιοι τη γνώρισαν μέσω του Age of Empires. Εδώ οι οδηγοί ταξί αρνούνται κατηγορηματικά να δεχτούν περισσότερα από όσα γράφει το ταξίμετρο ακόμα και αν επιμένεις να τους τα δώσεις ελλείψει μικρότερου χαρτονομίσματος. Οι γυναίκες δουλεύουν σαν άντρες – σε εργοτάξια, υπηρεσίες, δημόσια έργα. Εδώ λόγω καιρού, τρομερή ζέστη και υγρασία, οι άνθρωποι μεταφέρουν τα εν οίκω εν δήμω: πλένουν, μαγειρεύουν, συζητούν, παίζουν, κουρεύονται. Είναι όλοι γελαστοί και εξαιρετικά χαλαροί. Κάποιοι ηλικιωμένοι, σκαμμένοι με ρυτίδες, παρατηρούν στοϊκά τους τουρίστες: είναι εκείνοι που αναρωτιούνται γιατί αλήθεια να πολέμησαν τόσα χρόνια.

Μακρές πτήσεις

Τι διαβάζει κανείς σε μία πολύωρη πτήση; Πώς επιλέγει τι βιβλία θα έχει μαζί του, ποια χάρτινα και ποια ηλεκτρονικά; Και πόσο σημαντική ειναι η απόφαση αυτή; Πόσο καθορίζει την πτήση αλλά και το ταξίδι ολόκληρο;

Συνέχεια

Το ξέρεις ότι το θέλεις

71e7B2EgnpL

Περί τα τέλη του 2017, καθώς ο κόσμος έβριθε αποκαλύψεων περί σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης, και καθώς καθημερινά οι ειδήσεις έφερναν στο φως άλλη μία φρικιαστική περίπτωση ενός λευκού, μεσόκοπου άντρα που ξεπέρασε βιαίως τα όρια, το New Yorker δημοσίευσε ένα διήγημα που έμελλε να γίνει το πλέον πολυδιαβασμένο κομμάτι του εδώ και καιρό.

Συνέχεια

Η Ξηρασία

img80766_414eacbf06352de8c5a500d67819cd15_604_871

Από τις σκοτεινές, παγωμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και την αχανή σκανδιναβική επαρχία, από τις πολύβουες παραθαλάσσιες πόλεις του νότου, εκεί που ο ιδρώτας και η ζέστη ανεβάζουν τις εντάσεις, μέχρι την άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου τα forensics εξιχνιάζουν τα δυσκολότερα εγκλήματα στις μεγαλουπόλεις και το αμερικανικό βαθυκράτος, λίγο-πολύ όλοι ξέρουμε τι να περιμένουμε όταν ξεκινάμε ένα νέο αστυνομικό μυθιστόρημα.

Συνέχεια

Στο Λουξεμβούργο

Όσες φορές και αν βρεθείς σε ένα μέρος, όταν πάντα φτάνεις νύχτα και περνάς τις ώρες σου σε αίθουσες συνεδριάσεων, η εικόνα που σχηματίζεις για αυτό βασίζεται κυρίως σε όσα σου διηγούνται: είναι βαρετό, γραφικό, να πας εκεί, να δεις το τάδε, να φας κάπου αλλού. Ποτέ δεν προλαβαίνεις, νύχτα φτάνεις νύχτα φεύγεις, οι τέσσερις τοίχοι είναι παντού ίδιοι, τα δωμάτια των ξενοδοχείων μικρά, απρόσωπα και καθαρά σαν κάψουλες.

Σε αυτή την τρίτη μου φορά στο Λουξεμβούργο, κατάφερα επιτέλους να δω λίγο την πόλη. Οι προηγούμενες επισκέψεις είχαν επικεντρωθεί αποκλειστικά στον άξονα Κεντρικός Σταθμός-Gasperich, ο οποίος κατά κανένα λόγο δεν θα μπορούσε να περιγραφεί ως γραφικός.

Η πόλη όμως είναι. Ένα μείγμα ευρωπαϊκής ευμάρειας, με όλους τους μεγάλους οίκους μόδας και κοσμημάτων ολόγυρα, αλλά με έναν αέρα ταπεινότητας της γερμανικής επαρχίας. Ωραία κτήρια, πλακόστρωτα, καφέ γεμάτα κόσμο, και πάρα πολλοί Έλληνες παντού: κάποιοι εργάζονται στην Κομισιόν, κάποιοι στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, άλλοι σε καφέ και εστιατόρια. Στο Konrad, ένα μπαρ που μου θύμισε λίγο τη Θεσσαλονίκη, μία Ελληνίδα μας ρώτησε αν γνωρίζουμε πού μπορεί να βρει οικονομικό ραφείο για να μεταποιήσει τα ρούχα της. Παραδίπλα, Έλληνες φοιτητές συζητούσαν για μία εργασία. Έξω χιόνιζε ακατάπαυστα.

Πόσο παράξενο μέρος η Ευρώπη. Τόσες χώρες, και όμως κάποιες φορές μοιάζουν όλες με μία.