Στο Μαγικό Βουνό #15

Η αγάπη πάντα είναι η ίδια, ο εαυτός της, σαν άπληστη χαρά της ζωής ή σαν υπέρτατο πάθος, είναι η συμπάθεια για το οργανικό, το συγκινητικό και ασελγές αγκάλιασμα αυτού που είναι προορισμένο για την αποσύνθεση.

Στο Μαγικό Βουνό #14

Γιατί, δεν λένε μήπως, πως χάρη στην τέχνη που φυτεύεται το κλήμα και που πατιέται το σταφύλι, άφησε ο άνθρωπος την άγρια κατάστασή του προχωρώντας προς την εξημέρωση των ηθών, τον πολιτισμό δηλαδή;

Και ακόμη και σήμερα οι λαοί, που στον τόπο τους φυτρώνει αμπέλι, δεν θεωρούνται και απο τους άλλους και από τον εαυτό τους περισσότερο εξευγενισμένοι;

Αυτό σημαίνει πως ο πολιτισμός δεν είναι καθόλου υπόθεση της λογικής και της γεμάτης διαύγεια νηφαλιότητας του μυαλού, παρά, πολύ περισσότερο, του ενθουσιασμού, της μέθης και της ευφραινόμενης αίσθησης.

Στο Μαγικό Βουνό #13

Καθότανε σε μία βραχώδη ακτή, πάνω σε πέτρες ζεσταμένες από τον ήλιο. Μπροστά του κατηφόριζε το ακρογιάλι, γιομάτο βρύο και πέτρες, με κλιμακωτά βράχια, και σκεπασμένο από θάμνους, ως την ίσια αμμουδιά, όπου τα χαλίκια, ανάμεσα σε καλαμιές, σχημάτιζαν γαλαζωπούς όρμους, λιμανάκια και μικρές λιμνοθάλασσες (…) Άνθρωποι, παιδιά του ήλιου και της θάλασσας, κινιόντουσαν και ξαπόσταιναν εκεί, παντού, εύθυμοι και λογικοί, όμορφη, γεμάτη νιάτα ανθρωπότητα, τόσο ευχάριστη να τη βλέπει κανείς – που ολόκληρη η καρδιά του Χανς Κάστορπ φούσκωνε οδυνηρά.

Στο Μαγικό Βουνό #12

Από την πυρετική λογομαχία Σετεμπρίνι και Νάφτα μού έμεινε η ρήση του τελευταίου, ότι, δηλαδή, αλήθεια είναι ό,τι ωφελεί τον Άνθρωπο. Θα ξαναδιαβάσω τον σπουδαίο αυτό διάλογο σύντομα.
Η αναχώρηση του ξαδέλφου Γιόαχιμ με έκανε να απορήσω: ξέρει κανείς γιατί ο Τόμας Μαν στο Θάνατο αποκαλεί τον Άσενμπαχ μόνο με το επώνυμό του ενώ τώρα στο Βουνό ο Χανς Κάστορπ αναφέρεται διαρκώς με το ονοματεπώνυμο;

Στο Μαγικό Βουνό #11

Γεγονός: Αν είσαι κουρασμένος / με λίγη ηλίαση / ζαλισμένος από τη μάσκα / έχεις πιει κάτι παραπάνω, αδυνατείς να προχωρήσεις το βιβλίο. Ωσάν οι ελάχιστες πλην αξιομνημόνευτες κραιπάλες του Χανς Κάστορπ να σού κλείνουν το μάτι – αυτός μπορεί, εσύ όχι.

Στο Μαγικό Βουνό #10

Αναρωτιέμαι: πόσο θα επηρεάσει η αλλαγή του τόπου την ανάγνωση του βιβλίου; Γιατί, για να παραφράσω τις πρώτες φράσεις του δεύτερου τόμου, "Τι είναι ο Τόπος; Ένα μυστήριο".
Αναρωτιέμαι επίσης, πόσο σπουδαίος χαρακτήρας είναι ο νεοεμφανισθείς Νάφτα, αυτή η φίνα αντίστιξη στα πάντα, αλλά και πόσο επίκαιρος είναι ο ίδιος ο Μαν που, μέσω του ήρωά του αυτού μιλά για το καταδικασμένο παγκόσμιο σύστημα, για το "ό,τι θέλει κανείς πάντα είναι η μοίρα του, και η κεφαλαιοκρατική Ευρώπη θέλει τη δική της".

Στο Μαγικό Βουνό #9


Και εκεί που νόμισα η αδαής πως το βιβλίο κάνει κοιλιά, ήρθε η βόλτα στο νεκροταφείο παρέα με την όμορφη νεαρή ετοιμοθάνατη και η στάση στον άσκαφο ακόμα τάφο και, αμέσως μετά, η συγκλονιστική ερωτική εξομολόγηση του Κάστορπ στην παντρεμένη Κλαούντια.
Γονυπετής, ο ήρωας σκίζεται στα δυο μιλώντας της στα γαλλικά για να τον καταλάβει καλύτερα, και, όταν πλέον ολοκληρώνει τον ασύλληπτο μονόλογό του για το τρίπτυχο κορμί-έρως-θάνατος, εκείνη απλά τού φορά το χάρτινο αποκριάτικο καπελάκι της και εξαφανίζεται.