Απόλυτή μου αγάπη

33572350._UY700_SS700_

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποιο είναι το τίμημα που είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις προκειμένου να διαβάσεις «στιβαρή πρόζα δια χειρός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα» τον οποίο επαινούν σύσσωμοι οι αγγλοσάξονες βιβλιοκριτικοί; Το έχεις ζυγίσει;

Συνέχεια

Advertisements

Νόμος Περί Τέκνων

0345809637Κάθε φορά που ανοίγω ένα βιβλίο του Ian McEwan είναι λες και τρώω μετά από καιρό φαγητό της μητέρας μου: ενώ με κατακλύζει μία γνώριμη, παρηγορητική στοργή, βρίσκομαι σε μία κακομαθημένη επιφυλακή ώστε να διαμαρτυρηθώ αν μία λεπτομέρεια δεν είναι όπως την απαιτώ.

Συνέχεια

Ένας χωρισμός

9780399576102Το τρίτο κατά σειρά πόνημα της 38χρονης Καλιφορνέζας Katie Kitamura δίχασε ίσως τους βιβλιοκριτικούς, αλλά αναμφίβολα ενέπνευσε τους γραφίστες των εξωφύλλων του. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο με τα πολλά και eyecatching εξώφυλλα φιγουράρει εδώ και μήνες στο Instagram πολυφωτογραφημένο με μερικούς από τους πιο δημιουργικούς τρόπους.

Συνέχεια

Στο Μαγικό Βουνό #15

Η αγάπη πάντα είναι η ίδια, ο εαυτός της, σαν άπληστη χαρά της ζωής ή σαν υπέρτατο πάθος, είναι η συμπάθεια για το οργανικό, το συγκινητικό και ασελγές αγκάλιασμα αυτού που είναι προορισμένο για την αποσύνθεση.

Στο Μαγικό Βουνό #14

Γιατί, δεν λένε μήπως, πως χάρη στην τέχνη που φυτεύεται το κλήμα και που πατιέται το σταφύλι, άφησε ο άνθρωπος την άγρια κατάστασή του προχωρώντας προς την εξημέρωση των ηθών, τον πολιτισμό δηλαδή;

Και ακόμη και σήμερα οι λαοί, που στον τόπο τους φυτρώνει αμπέλι, δεν θεωρούνται και απο τους άλλους και από τον εαυτό τους περισσότερο εξευγενισμένοι;

Αυτό σημαίνει πως ο πολιτισμός δεν είναι καθόλου υπόθεση της λογικής και της γεμάτης διαύγεια νηφαλιότητας του μυαλού, παρά, πολύ περισσότερο, του ενθουσιασμού, της μέθης και της ευφραινόμενης αίσθησης.

Στο Μαγικό Βουνό #13

Καθότανε σε μία βραχώδη ακτή, πάνω σε πέτρες ζεσταμένες από τον ήλιο. Μπροστά του κατηφόριζε το ακρογιάλι, γιομάτο βρύο και πέτρες, με κλιμακωτά βράχια, και σκεπασμένο από θάμνους, ως την ίσια αμμουδιά, όπου τα χαλίκια, ανάμεσα σε καλαμιές, σχημάτιζαν γαλαζωπούς όρμους, λιμανάκια και μικρές λιμνοθάλασσες (…) Άνθρωποι, παιδιά του ήλιου και της θάλασσας, κινιόντουσαν και ξαπόσταιναν εκεί, παντού, εύθυμοι και λογικοί, όμορφη, γεμάτη νιάτα ανθρωπότητα, τόσο ευχάριστη να τη βλέπει κανείς – που ολόκληρη η καρδιά του Χανς Κάστορπ φούσκωνε οδυνηρά.

Στο Μαγικό Βουνό #12

Από την πυρετική λογομαχία Σετεμπρίνι και Νάφτα μού έμεινε η ρήση του τελευταίου, ότι, δηλαδή, αλήθεια είναι ό,τι ωφελεί τον Άνθρωπο. Θα ξαναδιαβάσω τον σπουδαίο αυτό διάλογο σύντομα.
Η αναχώρηση του ξαδέλφου Γιόαχιμ με έκανε να απορήσω: ξέρει κανείς γιατί ο Τόμας Μαν στο Θάνατο αποκαλεί τον Άσενμπαχ μόνο με το επώνυμό του ενώ τώρα στο Βουνό ο Χανς Κάστορπ αναφέρεται διαρκώς με το ονοματεπώνυμο;