Η Τριλογία της Νύχτας (1)

9780140189896

Ο πρόσφατος χαμός του Elie Wiesel μόλις στις αρχές του μήνα ήταν απλά μία σύμπτωση. Ο λόγος για τον οποίο αγόρασα τη Νύχτα, το πρώτο μέρος της ομότιτλης τριλογίας και κορυφαίο έργο του Νομπελίστα Ούγγρου συγγραφέα είναι ότι αποφάσισα πως το μόνο ενθύμιο που ήθελα να έχω από την επίσκεψή μου στο Άουσβιτς ήταν η φωνή ενός επιζώντα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κρακοβία [4]

IMG_6175

Adieu prince I have tasks a sewer project
and a decree on prostitutes and beggars
I must also elaborate a better system of prisons
since as you justly said Denmark is a prison
I go to my affairs This night is born
a star named Hamlet We shall never meet
what I shall leave will not be worth a tragedy

It is not for us to greet each other or bid farewell we live on archipelagos
and that water these words what can they do what can they do prince

[Το απόσπασμα, από το ποίημα Elegy Of Fortinbras του Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ. Η φωτογραφία, δική μου από την κεντρική πλατεία της Κρακοβίας]

Κρακοβία [3]

IMG_6159«Τις θέλω και τις τρεις, αυτή είναι η αναίσχυντη αλήθεια», παραδέχτηκε μέσα του. Η Ταμάρα είχε γίνει πιο όμορφη, πιο ήρεμη, πιο ενδιαφέρουσα. Η κόλαση που είχε περάσει ήταν χειρότερη ακόμη κι απ’ της Μάσα. Αν τη χώριζε θα ήταν σα να την εξωθεί να πάει με άλλους άντρες. Όσο για τον έρωτα, τόσοι επαγγελματίες χρησιμοποιούσαν τη λέξη λες και ήταν σε θέση να του προσδώσουν ένα σαφή ορισμό, τη στιγμή που το πραγματικό του νόημα κανείς ακόμα δεν το είχε ανακαλύψει.

[Το απόσπασμα, από το βιβλίο Εχθροί, Μία Ερωτική Ιστορία του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, σε μετάφραση Βασίλη Αμανατίδη για τις εκδόσεις Καστανιώτη. Η φωτογραφία, δική μου από την εβραϊκή συνοικία Kazimierz της Κρακοβίας]

Κρακοβία [2]

IMG_6108Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα, την πρώτη νύχτα που πέρασα στο στρατόπεδο, που μετέτρεψε όλη μου τη ζωή σε μιά μακριά, επτασφράγιστη νύχτα.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα προσωπάκια των παιδιών που΄χα δει τα κορμάκια τους να μετατρέπονται σε τολύπες καπνού κάτω από το βουβό γαλάζιο τ’ουρανού.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που έκαψαν γιά πάντα την πίστη μου.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη σιωπή εκείνης της νύχτας, που μου στέρησε γιά πάντα την επιθυμία γιά ζωή.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές που σκότωσαν τον Θεό μου, την ψυχή μου και τα όνειρά μου, τα οποία πήραν την όψη της ερήμου.
Ποτέ δεν θα τα ξεχάσω όλα αυτά, ακόμα κι αν με καταδίκαζαν να ζήσω όσους αιώνες ζει και ο Θεός. Ποτέ.

[Το απόσπασμα, από τη Νύχτα του Ελί Βιζέλ, σε μετάφραση Γιώργου Ξενάριου για τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Η φωτογραφία, δική μου από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπίρκεναου. Όσο κι αν πλύθηκα χθες, ο λεκές δεν έφυγε.]

Κρακοβία [1]

IMG_6084
Maybe you’ll be out there on that road somewhere,
In some bus or train traveling along,
In some motel room there’ll be a radio playing
And you’ll hear me sing this song.
Well if you do, you’ll know I’m thinking of you and all the miles in between,
And I’m just calling one last time not to change your mind.
But just to say: I miss you baby, good luck, goodbye.

[Εδώ, στην όμορφη Κρακοβία, δεν βρίσκονται μόνο όσοι είναι εδώ. Είναι και αυτοί που λείπουν. Στα ωραία κτίρια, στην Πλατεία, στα σοκάκια, στο ποτάμι.]

«Γυναικείο αστυνομικό μυθιστόρημα»: Το νέο Άρλεκιν;

daly_just_what_kind_of_mother_uk_pb

Δεν ξέρω εάν με εκνευρίζει, εάν με χαλαρώνει, εάν πρόκειται και για τα δύο ταυτόχρονα. Αναφέρομαι για το νεόκοπο και πολύ μοδάτο είδος του «domestic crime», του είδους, δηλαδή, που απογειώθηκε μετά την πρωτοφανή – και σε μένα ακατανόητη – επιτυχία του Gone Girl της Gillian Flynn.

Συνέχεια ανάγνωσης