Φάση Ουελμπέκ

houellebecqΚατά κανόνα, σπάνια περνάω φάσεις μανίας με συγκεκριμένους συγγραφείς. Μπορεί να περάσω φάσεις με φαγητά (μόνο φακές, όλη μέρα, κάθε μέρα), με τραγούδια (ένα απόγευμα εκμυστηρεύτηκα σε κάποιον ότι είχα ακούσει ένα κομμάτι αδιάκοπα και στο repeat όλη μέρα στο γραφείο, και όταν μου απάντησε ότι το κάνει κι εκείνος συχνά ένιωσα μια μικρή, ανώμαλη ταύτιση), αλλά με συγγραφείς σπάνια. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Χρονιά των Μεγάλων Συγγραφέων 08

FullSizeRender (1)Με τους συγγραφείς είναι όπως με τους έρωτες: Όσο ψάχνεις συνειδητά για τον επόμενο Μεγάλο σου, εκείνος δεν λέει να εμφανιστεί. Και μόλις χαλαρώσεις λίγο, τότε είναι που στην επόμενη γωνία δαγκώνεις τη λαμαρίνα ανεπιστρεπτί.

Συνέχεια ανάγνωσης

Στην Τοσκάνη

IMG_2412
Σπάνια ένας ταξιδιώτης αποζημιώνεται από ένα μακρύ κι επίπονο ταξίδι τόσο όσο μπροστά στη θέα της πλατείας Del Campo της Σιένα, όπως αυτή ξεπροβάλλει από τα στενά κάθετα δρομάκια.
IMG_2212
Αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες ανεξέλεγκτα – καμία δεν αποτύπωσε τη συγκλονιστική ομορφιά της πλατείας. Η Σιένα δεν είναι η χαρά, είναι η αγωνία του φωτογράφου. Το μάτι δεν χωράει το θέαμα. Πόσο μάλλον ο φακός.
Το συνέδριο διοργανώθηκε σε κάποιες αίθουσες της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σιένα, μέσα σε ένα παλιό ψυχιατρικό νοσοκομείο δίπλα στην Porta Romana. Τα αστεία έδιναν κι έπαιρναν - οι αρχαιολόγοι μέσα στο άσυλο, πόσο αρμόζον!
Το συνέδριο διοργανώθηκε σε κάποιες αίθουσες της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σιένα, μέσα σε ένα παλιό ψυχιατρικό νοσοκομείο δίπλα στην Porta Romana. Τα αστεία έδιναν κι έπαιρναν – οι αρχαιολόγοι μέσα στο άσυλο, πόσο αρμόζον!
Ο αψιδωτός γοτθικός Καθεδρικός Ναός της Σιένα δεσπόζει από κάθε γωνιά της πόλης. Ασπρόμαυρος, στα χρώματα του εμβλήματός της, παίζει διαρκώς με τα σοκάκια από κάτω και το φεγγάρι από πάνω του. Και καθώς προχωράς τριγύρω του, θαρρείς πως ακούς από παντού σκοτεινές και κατανυκτικές μελωδίες του Matteo da Perugia.
Ο αψιδωτός γοτθικός Καθεδρικός Ναός της Σιένα δεσπόζει από κάθε γωνιά της πόλης. Ασπρόμαυρος, στα χρώματα του εμβλήματός της, παίζει διαρκώς με τα σοκάκια από κάτω και το φεγγάρι από πάνω του. Και καθώς προχωράς τριγύρω του, θαρρείς πως ακούς από παντού σκοτεινές και κατανυκτικές μελωδίες του Matteo da Perugia.
Η φύση γύρω από τη Σιένα, στην καρδιά της Τοσκάνης, είναι ευλογημένη. Ένα πέλαγος πράσινο, με ήπιους κυματισμούς και μικρές λίμνες διακόπτεται μόνο από αμπέλια και κάμπους από άγριες ανεμώνες.
Η φύση γύρω από τη Σιένα, στην καρδιά της Τοσκάνης, είναι ευλογημένη. Ένα πέλαγος πράσινο, με ήπιους κυματισμούς και μικρές λίμνες διακόπτεται μόνο από αμπέλια και κάμπους από άγριες ανεμώνες.
Το Μονταλτσίνο, πατρίδα του διάσημου κρασιού Μπρουνέλλο, είναι ένας υπερήφανος δoρυφόρος της Σιένα και της Φλωρεντίας: Εκεί μετέφεραν την έδρα τους οι Σιενέζοι τον 16ο αιώνα λίγο πριν παραδοθούν στους Φιορεντίνους. Το Μονταλτσίνο διατήρησε την ανεξαρτησία του για πέντε ολόκληρα χρόνια προτού ακολουθήσει κι αυτό τη μοίρα όλης της περιοχής.
Το Μονταλτσίνο, πατρίδα του διάσημου κρασιού Μπρουνέλλο, είναι ένας υπερήφανος δoρυφόρος της Σιένα και της Φλωρεντίας: Εκεί μετέφεραν την έδρα τους οι Σιενέζοι τον 16ο αιώνα λίγο πριν παραδοθούν στους Φιορεντίνους. Το Μονταλτσίνο διατήρησε την ανεξαρτησία του για πέντε ολόκληρα χρόνια προτού ακολουθήσει κι αυτό τη μοίρα όλης της περιοχής.
Στο μεγαλύτερο και διασημότερο οινοποιείο της περιοχής μάθαμε τα πάντα για το Μπρουνέλλο, το Ρόσσο και τα υπόλοιπα τοπικά κρασιά, και δοκιμάσαμε τα περισσότερα. Μετά, καθηγητές, φοιτητές, και λοιποί αρχαιολόγοι λιαστήκαμε χαζεύοντας τη θέα. Η ζωή και το κρασί στην Τοσκάνη είναι πολύ ωραία.
Στο μεγαλύτερο και διασημότερο οινοποιείο της περιοχής μάθαμε τα πάντα για το Μπρουνέλλο, το Ρόσσο και τα υπόλοιπα τοπικά κρασιά, και δοκιμάσαμε τα περισσότερα. Μετά, καθηγητές, φοιτητές, και λοιποί αρχαιολόγοι λιαστήκαμε χαζεύοντας τη θέα. Η ζωή και το κρασί στην Τοσκάνη είναι πολύ ωραία.
Η Πιένζα έχει χαρακτηριστεί ως λυδία λίθος της αναγεννησιακής πολεοδομίας. Ατενίζει τις κοιλάδες της Τσοσκάνης με μία αυτάρεσκη ραθυμία.
Η Πιένζα έχει χαρακτηριστεί ως λυδία λίθος της αναγεννησιακής πολεοδομίας. Ατενίζει τις κοιλάδες της Τοσκάνης με μία αυτάρεσκη ραθυμία.
Στη Via dell' Amore ακόμα και οι μπουγάδες είναι ατμοσφαιρικές.
Στη Via dell’ Amore ακόμα και οι μπουγάδες είναι ατμοσφαιρικές.
Ζευγάρια έπιναν κρασί και κοιτάζονταν με νόημα στη λιακάδα χωρίς να νοιάζονται που οι περαστικοί τα φωτογράφιζαν αχόρταγα.
Ζευγάρια έπιναν κρασί και κοιτάζονταν με νόημα στη λιακάδα χωρίς να νοιάζονται για τους περαστικούς που τα φωτογράφιζαν αχόρταγα.
Πίσω στη Σιένα, ο επιτάφιος ήταν διαφορετικός και λίγο τρομακτικός. Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις εκεί είναι, φαίνεται, σαν τους ναούς τους: δεν αγκαλιάζουν τον πιστό. Του προκαλούν το δέος και το φόβο. Ο επιτάφιος, όμως, έχει ένα κοινό με τους δικούς μας: οι ψαλμωδίες είναι σπαρακτικές.
Πίσω στη Σιένα, ο επιτάφιος ήταν διαφορετικός. Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις εκεί είναι, φαίνεται, σαν τους ναούς τους: δεν αγκαλιάζουν τον πιστό. Του προκαλούν το δέος και το φόβο. Ο επιτάφιος, όμως, έχει ένα κοινό με το δικό μας: οι ψαλμωδίες είναι σπαρακτικές ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνεις λέξη ιταλικά.
Στη μικρή οστερία που φάγαμε τα δύο τελευταια βράδια ήμασταν οι μόνοι μη Ιταλοί. Εκεί σκέφτηκα πως πιθανότατα να μην ξαναπάω ποτέ στην Τοσκάνη, αλλά πως θα τη νοσταλγώ κάθε χρόνο και περισσότερο.
Στη μικρή κρυμμένη οστερία που φάγαμε τα δύο τελευταια βράδια ήμασταν οι μόνοι μη Ιταλοί. Εκεί σκέφτηκα πως πιθανώς να μην με ξαναφέρει ο δρόμος ποτέ στην Τοσκάνη, αλλά πως θα τη νοσταλγώ κάθε χρόνο και περισσότερο.

Ο Rembrandt, λίγο διαφορετικά

typex-rembrandt1

Το πρώτο σκίτσο της εικονογραφημένης βιογραφίας του Rembrandt από τον Typex, το διάσημο Ολλανδό εικαστικό, δεν είναι άλλο από έναν ελέφαντα φυλακισμένο στο αμπάρι ενός πλοίου. Το ζώο δείχνει γέρικο και δυστυχές, ενω η τεχνοτροπία του σκίτσου θυμίζει ξυλογραφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Η Χρονιά των Μεγάλων Συγγραφέων 06

Περσινή Αρραβωνιαστικιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Περσινή Αρραβωνιαστικιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Δεν περίμενα ποτέ τέτοιες αντιδράσεις καθώς ανακοινώνω, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, σε γνωστούς και φίλους την απόφαση να διαβάσω φέτος μερικά από τα ορόσημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κυριακή

RPH05_jpg

Woke up this morning with
a terrific urge to lie in bed all day
and read. Fought against it for a minute.

Then looked out the window at the rain.
And gave over. Put myself entirely
in the keep of this rainy morning.

Would I live my life over again?
Make the same unforgiveable mistakes?
Yes, given half a chance. Yes.

[Robert ParkeHarrison, Forest Bed / Raymond Carver, Rain]