But sometimes we remember our bedrooms, and our parents’ bedrooms, and the bedrooms of our friends

Στην Καταραμένη Αυλή, το σύντομο αριστούργημα του νομπελίστα Ίβο Άντριτς, υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα:

Καθώς τον ξαναθυμόταν φορές φορές, ύστερα από τόσον καιρό, ο φρα-Πέταρ δεν μπορούσε να ξαναφέρει στο νου του με ακρίβεια ούτε τη συγκεκριμένη ώρα, ούτε τον τρόπο που τους πλησίασε ψάχνοντας για λίγο χώρο, αλλά ούτε και τι τους είπε. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους με τους οποίους δενόμαστε. Ξεχνάμε όλες τις λεπτομέρειες της πρώτης επαφής και μας φαίνεται σαν να τους γνωρίζαμε από πάντα και σαν να τους είχαμε πάντοτε κοντά μας. Στη θύμησή μας μονάχα αραιά και πού επιστρέφουν σπαράγματα εικόνων από τη συνάντηση αυτή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κέρασμα για γερά νεύρα: Οι τυχεροί!

b77253c7-37e3-4317-8ec7-32b75e5cb2c6

Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τα μηνύματα, περιττό να πω ότι έχω ήδη ψάξει τα αστυνομικά βιβλία που προτείνατε και κάποια είναι στη λίστα των επικείμενων αναγνωσμάτων. Μετά από ακόμη μία μικρή άσκηση κληρώσεων στο γραφείο, οι τυχεροί που κερδίζουν ένα αντίτυπο του βιβλίου Το Φονικό Κελάηδισμα της Mo Hayder από τις Εκδόσεις Διόπτρα είναι οι παρακάτω:

Glukeria Pistiola

Nikos Mitr

ιωαννα ζησιοπουλου

Συγχαρητήρια! Παρακαλώ να επικοινωνήσετε μαζί μου άμεσα με μήνυμα στο Facebook για περισσότερες λεπτομέρειες.

Καλό διάβασμα!

Springtime in Arabia

Διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση, εδώ στη Σκανδιναβία, σκέφτηκα πόσο κοντά μπορεί να βρίσκονται η αρχαιολογία και η ποίηση, ή, έστω, η αρχαιολογία του Βορρά με αυτή του Νότου.

Middle Savagery

5415385867_325d8fccaa_z Qatar, 2011.

In the desert there is a perfect proportion of dun sand and blue; a Rothko division between land and sky that horizontally bisects the lens. I can’t help but pop the colors on my photos of the desert, it is a magical saturation of yellow-orange and blue abused by movie directors into banality. Yellow! Blue! Yellow/Blue! By mid-March the colors are slowly bleeding into bright white, the desert is overexposed, blurring into shimmering haze.

I arrived in Qatar during a rare, late series of thunderstorms that pelted perfect circles into the dust on our windshields. I delighted in the lightning and rolling thunder–I had missed weather–and the odd green dusting left on the desert by the uncommon wet. It rumpled up the landscape of Qatar, coaxing the small creatures out and painting new eddies and rivulets in the sand. I realized that I think of Qatar very much like I think…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 405 επιπλέον λέξεις

«Cardio? Is that spanish?»: Περί αθλήσεως και άλλων δεινών

Screen Shot 2016-03-28 at 3.06.02 PM

Μέχρι την τρίτη λυκείου ήμουν αυτή που κάθε μα κάθε φορά εφεύρισκε απόλυτα πειστικές δικαιολογίες για να μην κάνει γυμναστική. Είχα επικληθεί τα πάντα: περίοδο κάθε βδομάδα ώσπου ο καθηγητής ζήτησε να μιλήσει στη μητέρα μου ώστε «να με πάει σε κάνα γιατρό», πονοκέφαλο, φανταστικά διαστρέμματα. Φυσικά, δεν ήταν ότι δεν τα κατάφερνα. Το πρόβλημά μου ήταν ένα και μοναδικό: βαριόμουν. Και βέβαια απεχθανόμουν τις φόρμες.

Συνέχεια ανάγνωσης

The End of the Story

time-wallpaper-13

The last time I saw him, though I did not know it would be the last, I was sitting on the terrace with a friend and he came through the gate sweating, his face and chest pink, his hair damp, and stopped politely to talk to us. He crouched on the red-painted concrete or rested on the edge of a slatted wooden bench.

Συνέχεια ανάγνωσης