Τι ζήλεψες, τι τά ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια

blood-wedding

Το ροκφόρ. Η μουσική του Ντύλαν. Οι ξανθοί άνθρωποι. Το πράσινο χρώμα. Ο σκέτος, μαύρος καφές. Το Παρίσι. Η γαλλική κουζίνα. Η γαλλική λογοτεχνία.

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερες επίκτητες προτιμήσεις μου, το λεγόμενο aquired taste, έχουν να κάνουν με τη Γαλλία. Τη χώρα που ποτέ δεν κατάλαβα, τη γλώσσα της οποίας ποτέ δεν κατέκτησα, τις γεύσεις που με κατέκλυσαν αργά αλλά με φόρα και ορμή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Reunion

15492504_10154370561124022_1143493717293036142_n

Προχθές ξαναείδα μπροστά μου τα πρόσωπα των συμμαθητών μου. Τα πρόσωπα που για χρόνια κοίταζα κάθε μέρα. Που τα πρωτοείδα μωρά, που μας είδα να μεγαλώνουμε μαζί, να ασχημαίνουμε με αυτή την πρόσκαιρη αλλά και αφόρητη εφηβεία, και που ξαφνικά, απότομα έχασα για πάντα.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Λίγη Ζωή, Πολλή Ζωή: Οι τυχεροί

λίγη-ζωή.jpg

Με μία μικρή καθυστέρηση, οι τυχεροί που θα παρακάλβουν το Λίγη Ζωή της Χάνια Γιαναγκιχάρα σε μετάφραση της Μαρίας Ξυλούρη από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είναι οι:

Sakis Kalogiros

Menia Kapa

Εάν έχετε ταχυδρομική διεύθυνση στην Αθήνα μπορείτε να παραλάβετε το βιβλίο σας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Εάν ζείτε εκτός Αθηνών παρακαλώ να επικοινωνήσετε μαζί μου άμεσα για περισσότερες λεπτομέρειες.

Συγχαρητήρια παιδιά, πάντα τύχη!

 

Λίγη Ζωή, Πολλή Ζωή

thumbnail

Ο περασμένος ένας μήνας, μπορεί και ενάμισης, δεν ήταν ο καλύτερός μου. Για καιρό ξυπνούσα μες στη νύχτα με την εικόνα μου στο χειρουργικό τραπέζι – με κοιτούσα από πάνω, λέει, σαν άγγελος, γιατρός ή σαν τον πεθαμένο μου εαυτό – και το πρωί ήμουν κατάκοπη. Κι αυτό όμως κάποια στιγμή πέρασε. Σταμάτησα να κοιτάζω εμμονικά τα ράμματα, έπειτα να ψηλαφίζω τις ουλές, σταμάτησα να έχω εφιάλτες, αλλά η συγκέντρωσή μου δεν επανήλθε στα συνηθισμένα της επίπεδα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Στο Πίσω Κάθισμα: ένα ευρωπαϊκό νουάρ

thumbnail

Το αθηναϊκό νουάρ είναι ένα πολύ ιδιαίτερο είδος. Από τα μεσοπολεμικά έργα του Γιάννη Μαρή, κάποια από τα οποία έφτασαν στο ευρύ κοινό μέσω των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών τους μεταφορών, μέχρι τον Πέτρο Μάρκαρη, ο οποίος παρουσίασε τον Αστυνόμο Χαρίτο στα μέσα της δεκαετίας το 1990 με το Νυχτερινό Δελτίο, ή και τον Τεύκρο Μιχαηλίδη με τα πιο εγκεφαλικά του παζλ, το νουάρ της πρωτεύουσας γνώρισε λίγες πλην όμως αναμφισβήτητα εκκωφαντικές επιτυχίες.

Συνέχεια ανάγνωσης