Λίγη Ζωή, Πολλή Ζωή

thumbnail

Ο περασμένος ένας μήνας, μπορεί και ενάμισης, δεν ήταν ο καλύτερός μου. Για καιρό ξυπνούσα μες στη νύχτα με την εικόνα μου στο χειρουργικό τραπέζι – με κοιτούσα από πάνω, λέει, σαν άγγελος, γιατρός ή σαν τον πεθαμένο μου εαυτό – και το πρωί ήμουν κατάκοπη. Κι αυτό όμως κάποια στιγμή πέρασε. Σταμάτησα να κοιτάζω εμμονικά τα ράμματα, έπειτα να ψηλαφίζω τις ουλές, σταμάτησα να έχω εφιάλτες, αλλά η συγκέντρωσή μου δεν επανήλθε στα συνηθισμένα της επίπεδα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Στο Πίσω Κάθισμα: ένα ευρωπαϊκό νουάρ

thumbnail

Το αθηναϊκό νουάρ είναι ένα πολύ ιδιαίτερο είδος. Από τα μεσοπολεμικά έργα του Γιάννη Μαρή, κάποια από τα οποία έφτασαν στο ευρύ κοινό μέσω των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών τους μεταφορών, μέχρι τον Πέτρο Μάρκαρη, ο οποίος παρουσίασε τον Αστυνόμο Χαρίτο στα μέσα της δεκαετίας το 1990 με το Νυχτερινό Δελτίο, ή και τον Τεύκρο Μιχαηλίδη με τα πιο εγκεφαλικά του παζλ, το νουάρ της πρωτεύουσας γνώρισε λίγες πλην όμως αναμφισβήτητα εκκωφαντικές επιτυχίες.

Συνέχεια ανάγνωσης

Γυναικείο whodunnit; Ναι, ευχαριστώ!

img_4822

Η 40χρονη Αγγλίδα Ruth Ware κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, In a Dark, Dark Wood, στα τέλη του 2015. Το βιβλίο έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία στο αγγλόφωνο κοινό και μονοπώλησε το ενδιαφέρον των κριτικών γιατί χαρακτηρίζεται από μία παλιομοδίτικη πρωτοτυπία: Επιστρέφοντας στις ρίζες της βρετανικής αστυνμικής λογοτεχνίας, το In a Dark, Dark Wood είναι ένα παραδοσιακό whodunnit.

Συνέχεια ανάγνωσης

14 ώρες στο αεροπλάνο

maxresdefault-1

Τις ημέρες πριν τη δεκατετράωρη πτήση από την Κωνσταντινούπολη προς το Λος Άντζελες είχα εκπονήσει εκτεταμένη και εμμονική έρευνα: τι να έχω φάει (τα ψαγμένα εναλλακτικά blog με ενημέρωναν πως οι ξηρές τροφές ήταν οι καλύτερες, λες και θα έμπαινα σε κότερο με 9 μποφώρ), τι να πιω (όχι καφεϊνη, όχι νερό, όχι αλκοόλ, όχι ανθρακούχα – άρα εν πολλοίς να ψοφήσω στη δίψα), τι να φοράω (φόρμα ή κάτι άνετο  – το ακολούθησα), τι μουσική να ακούω (κάτι που να μη μου προκαλεί στρες – οκ, δεν θα άκουγα death metal με τέρμα τα μπάσα), τι ταινίες να βλέπω (όχι ταινίες καταστροφής/όχι αεροπορικά δυστυχήματα, άρα το Sully ή το Alive ήταν out of the question / όχι ερωτικές ταινίες γιατί μπορεί οι διπλανοί να ενοχληθούν / όχι πολεμικές, επειδή όλο και κάποιο αεροπλάνο θα πέσει), σε ποια θέση να καθίσω (στο αεροσκάφος που μας έλαχε, το SeatGuru επέμενε ότι εάν δεν καταφέρναμε να καθίσουμε στις σειρές 24 ή 40 θα ήμασταν απολύτως δυστυχείς).

Συνέχεια ανάγνωσης

38

 

coriander-leaf-seeds.jpg

Προχθές έφτασε η ώρα που είπα τη φράση «εγώ στην ηλικία σου…» σε μία φίλη ετών 30. Για την ακρίβεια, με άκουσα να την εκστομίζω λίγα δευτερόλεπτα πριν εκείνη με κοιτάξει ωσάν να ήμουν ο σοφός Σολομών και αποκριθεί, «ναι, ε;».

Συνέχεια ανάγνωσης