Ποτέ μη λες ποτέ

Δεν μου έχει ξανασυμβεί, αλλά το τελευταίο διάστημα διαβάζω μόνο νέα ελληνική λογοτεχνία.

Σε όσους το λέω, δηλώνουν πως κάνουν το ακριβώς αντίθετο – εγώ όχι μόνο δεν πτοούμαι, αλλά πεισμώνω ακόμα περισσότερο.

Δεν περίμενα πως θα μου συμβεί, αλλά αυτές τις ημέρες αποφάσισα πως το φετινό καλοκαίρι θα διαβάσω όση νεοελληνική γραφή δεν διάβασα τόσα χρόνια: Κοροβίνη, Δημητρακάκη, Ζουργό, Σεμιτέκολου. Και άλλους.

Όσοι έχετε κάτι να προτείνετε, ήρθε η ώρα!

Advertisements

Ωραίο και γενναίο μυθιστόρημα

Watermark

Είχα να διαβάσω Χωμενίδη από το 1997, όταν, λίγα μόλις χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ξεκοκκάλισα το Σοφό Παιδί στο κάμπινγκ του ΑΠΘ στο Ποσείδι της Χαλκιδικής. Ήμουν 19 χρονών.

Συνέχεια

Ανδρική ματιά στο κόσμο της Ferrante (;)

methode%2Ftimes%2Fprod%2Fweb%2Fbin%2F0aebf396-08a7-11e7-bb41-9f8b57468927.jpg

Το Ties του Ιταλού Domenico Starnone, το οποίο κυκλοφορεί σε αγγλική μετάφραση της γνωστής συγγραφέως Jhumpa Lahiri από τις εκδόσεις Europa, μπορεί να διαβάστεί με δύο τρόπους – είτε ως μία νουβέλα ανεξάρτητη, πρωτότυπη και αυθύπαρκτη, είτε ως η απόκριση στις Μέρες Εγκατάλειψης (I giorni dell’ abandono, μετάφραση Σταύρου Παπασταύρου, Άγρα 2004) της Elena Ferrante.

Συνέχεια

Στη Βουργουνδία

Screen Shot 2018-05-29 at 5.39.59 PM
Η ιδέα για ένα road trip στη Βουργουνδία ήταν ξαφνική και αυθόρμητη, μετά από ένα ωραίο γεύμα στον Πειραιά. Πρώτα σκέφτηκα ότι ήθελα να πάω στη Βουργουνδία και μετά είδα πού βρίσκεται στο χάρτη. Έπρεπε να φτάσουμε εκεί για να συνειδητοποιήσω πως η περιοχή είναι πλησιέστερα στη Γενεύη από ότι στο Παρίσι, από όπου ξεκινήσαμε.  Όταν δεν έχεις ξανακάνει road trip στο εξωτερικό, και ειδικά όταν δεν μιλάς τη γλώσσα, τα άγχη είναι πολλά: θα καταφέρουμε να βγούμε στη σωστή εθνική οδό; Θα λειτουργεί το GPS; Πώς θα συμπεριφέρεται το αυτοκίνητο; Τα βενζινάδικα; Και εν τέλει, θα φτάσω έχοντάς το απολαύσει;

Συνέχεια

Εξαιρετικό μεταμοντέρνο αστυνομικό

841f5c0b45a7d02f55e509252980c435

Στις σελίδες του νέου βιβλίου του βρετανού Anthony Horowitz, Οι Φόνοι της Κίσσας, κάθε λάτρης του αστυνομικού μυθιστορήματος, του είδους αυτού που έχει απογειωθεί, μεταλλαχθεί, εξελιχθεί αλλά και κακοποιηθεί εκτενώς τα τελευταία χρόνια, ανακαλύπτει πολλά περισσότερα από έναν ξεχασμένο πια παράδεισο: εκτός από την απόλαυση του καλογραμμένου, έξυπνου, αυθεντικού whodunnit στα χνάρια της μεγάλης δασκάλας Agatha Christie, οι Φόνοι της Κίσσας αποτελούν ένα φόρο τιμής στο είδος της παλιομοδίτικης βρετανικής σχολής, μία κριτική ματιά στα εξ’ ων συντίθεται ένα καλό whodunnit, ένα σχόλιο στον εκδοτικό κόσμο, αλλά, κυρίως, μία εξαιρετικής μαεστρίας συγγραφική άσκηση mise en abyme.

Συνέχεια

Στη Σόφια

Δεν είναι το ωραιότερο μέρος στο οποίο έχω βρεθεί, αλλά σίγουρα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα. Μεγάλες λεωφόροι, τεράστια καταπράσινα πεντακάθαρα πάρκα, τα βουνά τριγύρω χιονισμένα, σοκάκια με κτήρια-κοσμήματα, αλλά ταυτόχρονα αντιφάσεις που μουδιάζουν: πινακίδες «no guns allowed» έξω από σχολεία και τράπεζες. Φτώχεια. Και δίπλα υπέρμετρος πλούτος. Παράξενη πόλη.