Reasonable Response #Wereallgreeks

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Erik Duval's Weblog:

Let me be honest: I do have some issues with the Greeks… I mean: they are responsible for Demis Rousos andNana Mouskouri! One of them would have been bad enough… But then the Germans gave us James Last. And the British Engelbert Humperdinck. Still, nobody argues that this is sufficient reason to throw the Germans or the British out?

And, you see, that is exactly what I think is wrong with the ongoing discussion about a Grexit. Throwing the Greeks out should not have been an option we discuss seriously. Because it is not a reasonable response to the current situation. For me, that is like discussing firing nuclear missiles to Moscow because we don’t like Putin’s policies. I don’t like Putin’s policies. But sending nuclear missiles is not a reasonable response.

We need to work out the current issues. In a dialogue. Discussing reasonable…

Προβολή αρχικού 36 more words

Η δική μου Ευρώπη


Τις προάλλες ένας Ευρωπαίος φίλος με ρώτησε εάν θα ένιωθα, λέει, λιγότερο Ελληνίδα σε περίπτωση που άλλαζα το ελληνικό διαβατήριό μου με ένα ξένο. Απάντησα όχι σε κλάσματα του δευτερολέπτου. «Είμαι Ελληνίδα», είπα ολίγον θιγμένη, «τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Το εμπέδωσα οριστικά τα επτά χρόνια που πέρασα στο Λονδίνο».

Συνέχεια ανάγνωσης

Η Χρονιά των Μεγάλων Συγγραφέων 11

FullSizeRender (12)

Γραμμένο το 1830, το διήγημα του Honore de Balzac Ένα Πάθος στην Έρημο προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων για το σκανδαλώδες θέμα του, ενώ αργότερα αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης εγχώριων συγγραφέων: ο Αντρέας Εμπειρίκος βασίστηκε στο πόνημα του Balzac για να στήσει το δικό του διήγημα Ζεμφύρα ή το μυστικόν της Πασιφάης.

Συνέχεια ανάγνωσης

Το να φεύγεις


Δεν υπάρχει πιο δύσκολη άσκηση από το να προσπαθείς να μην στενοχωριέσαι όταν φεύγεις. Οι αναχωρήσεις των αεροδρομίων, οι πλατφόρμες των τραίνων, οι προκυμαίες από όπου ξεμπαρκάρουν τα καράβια, όλοι αυτοί οι μη-τόποι, τα μέρη αυτά τα φτιαγμένα μόνο για να μαζεύουν στενοχώρια, αποχαιρετισμούς και ανυπομονησίες, είναι από τα πιο απαιτητικά σημεία του κόσμου.

Συνέχεια ανάγνωσης

«The world was the same, yet it wasn’t»

FullSizeRender (11)

The smooth, flat rocks were exactly the same, the sea pounded down on them in the same way, and also the landscape under the water, with its small valleys and bays and steep chasms and slopes, strewn with starfish and sea urchins, crabs and fish, was the same. You could still buy Slazenger tennis rackets, Tretorn balls, and Rossignol skis, Tyrolia bindings and Koflach boots. The houses where we lived were still standing, all of them. The sole difference, which is the difference between a child’s reality and an adult’s, was that they were no longer laden with meaning. A pair of Le Coq soccer boots was just a pair of soccer boots. If I felt anything when I held a pair in my hands now it was only a hangover from my childhood, nothing else, nothing in itself. The same with the sea, the same with the rocks, the same with the taste of salt that could fill your summer days to saturation, now it was just salt, end of story. The world was the same, yet it wasn’t, for its meaning had been displaced, and was still being displaced, approaching closer and closer to meaninglessness.
Karl Ove Knausgård, My Struggle: Book 1

[Το πολυταξιδεμένο αυτοβιογραφικό opus του Νορβηγού Karl Ove Knausgård θα κυκλοφορήσει στο τέλος του Ιουνίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη]