The Thirteenth Woman

In a town of twelve women there was a thirteenth. No one admitted she lived there, no mail came for her, no one spoke of her, no one asked after her, no one sold bread to her, no one bought anything from her, no one returned her glance, no one knocked on her door; the rain did not fall on her, the sun never shone on her, the day never dawned on her, the night never fell for her; for her the weeks did not pass, the years did not roll by; her house was unnumbered, her garden untended, her path not trod upon, her bed not slept in, her food not eaten, her clothes not worn; and yet in spite of all this she continued to live in the town without resenting what it did to her.

big_365806_7535_web_22680w_richterthereaderx362271

[Από το «The Collected Stories of Lydia Davis». Τον πίνακα «Die Lesende» (1990) υπογράφει ο Gerhard Richter]

Μάσκες

IMG_3461

Λίγο πριν αφήσω για ακόμα μία φορά το Λονδίνο – τώρα όπως και τότε, και πάλι καλοκαίρι, και πάλι 24 του μήνα, και πάλι με βροχή κι ομίχλη – έτυχε να διαβάσουμε μαζί την πρώτη φράση από το The Recognitions του William Gaddis:

Even Camilla had enjoyed masquerades, of the safe sort where the mask may be dropped at that critical moment it presumes itself as reality.

Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά αμέσως σκέφτηκα μια φράση από την αγγλική μετάφραση των Σημειώσεων του Μάλτε Λάουριτς Μπρίγγε, του συγκλονιστικού κειμένου του Ρίλκε:

I was crying, but the mask would not let my tears escape.

Στο τραίνο προς το αεροδρόμιο σκέφτηκα πως, για ακόμα μία φορά, βρέθηκα για μία εβδομάδα σε ένα παράλληλο τόπο, σε μία παράλληλη ζωή, όπου οι φιλίες, οι σχέσεις και οι συνεργασίες γεννιόνται, ανθίζουν, ωριμάζουν και πεθαίνουν, ενώ οι άλλες, αυτές που έμειναν πίσω, μπαίνουν σε μία παύση μέχρι την επιστροφή.

Αναρωτήθηκα αν φταίει το Λονδίνο. Η οικειότητα του τόπου, οι μυρωδιές του, οι γνωστοί κώδικες, ο καιρός. Ίσως να ήταν οι άνθρωποι. Για έξι μέρες δεν διάβασα καμία είδηση για τη χώρα μου, κράτησα μία εσκεμμένη απόσταση από τους ανθρώπους μου εκεί, έγινα, για λίγο, μία άλλη.

Στο τραίνο προς το αεροδρόμιο φοβήθηκα ότι για έξι μέρες φόρεσα μία μάσκα, έγινα αυτή που δεν ανησυχεί πια κάθε μέρα, για την ακρίβεια δεν νοιάζεται καθόλου, αυτή που λέει άλλα αστεία με άλλους τρόπους σε άλλους ανθρώπους, που γελάει και που κλαίει αλλιώς, που κοιμάται λίγο διαφορετικά και σίγουρα ξυπνάει διαφορετικά, που τρώει αλλιώς. Που ντύνεται αλλιώτικα.

Και μετά ήρθε η επόμενη σκέψη: Ποια είναι όμως η μάσκα και ποιο το πρόσωπο;

This was the all-disguising mask of antiquity behind which the world fits itself as a place.

Μήπως τελικά όλοι μας στην Ελλάδα φορέσαμε μία πελώρια μάσκα φέτος το καλοκαίρι; Μήπως έχουμε αναγκαστεί να κρύψουμε τα πληγωμένα πρόσωπά μας μέχρι να περάσει όλο αυτό; Και, αν είναι έτσι, τότε πότε (αν κάποτε) θα γυρίσουμε πίσω σε αυτά; Πότε θα πετάξουμε τη μάσκα στη θάλασσα;

Δεν ξέρω,

δεν θα μάθω

και τελικά

δεν θέλω να μάθω.

Love Poem with Pig

2xa1a

When the people of Smartno threw their very last pig to the Turks
who had for months beset their hilltop town
they were gratified to look down
next morning and find the siege works
abandoned. Only stout defenders, the Turks concluded, would conjoin
blasphemy with beneficence. The way you poke a fork
at a slab of pork
shoulder or pork loin
on which you’ve yet to put your stamp
suggests you might succumb if my steadfastness were itself to fail.
Before you undermine
my confidence so I suddenly decamp
and go looking for some other hilltop town to assail
maybe you’ll toss me a little something? Maybe you’ll give me a sign?

[Το ποίημα υπογράφει ο πολυβραβευμένος Ιρλανδός Paul Muldoon]

It’s been a long time since I’ve seen you smile, and I’ll gamble away my friends, and I’ll gamble away my time*

FullSizeRender (15)

Κοντεύει μέσα Ιουλίου και το καλοκαίρι δεν έχει έρθει. Προχτές αποφάσισα ότι φέτος δεν θα κάνω διακοπές, ίσως φύγω για λίγο από την Αθήνα αλλά δεν θα σταματήσω να δουλεύω.  Συνέχεια ανάγνωσης

Ποτέ ξανά το ίδιο

IMG_2932Εχθές, μέσα στον καταιγισμό των εξελίξεων, πέρασε απαρατήρητη η είδηση του θανάτου του μεγάλου Αμερικανού ποιητή James Tate. Ο βραβευμένος με Pulitzer ποιητής, ο οποίος έλεγε πως η πρόκληση της ποίησης είναι «να εντοπίζει πάντα το ανώτατο μέσα στη συνηθισμένη κοπριά», έγραψε το Never Again the Same, ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που διάβασα ποτέ:

Συνέχεια ανάγνωσης

Reasonable Response #Wereallgreeks

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Erik Duval's Weblog:

Let me be honest: I do have some issues with the Greeks… I mean: they are responsible for Demis Rousos andNana Mouskouri! One of them would have been bad enough… But then the Germans gave us James Last. And the British Engelbert Humperdinck. Still, nobody argues that this is sufficient reason to throw the Germans or the British out?

And, you see, that is exactly what I think is wrong with the ongoing discussion about a Grexit. Throwing the Greeks out should not have been an option we discuss seriously. Because it is not a reasonable response to the current situation. For me, that is like discussing firing nuclear missiles to Moscow because we don’t like Putin’s policies. I don’t like Putin’s policies. But sending nuclear missiles is not a reasonable response.

We need to work out the current issues. In a dialogue. Discussing reasonable…

Προβολή αρχικού 36 επιπλέον λέξεις