Είμαστε όλοι τελείως καλά

image

Η Eleanor μπορεί να λύνει τα δυσκολότερα σταυρόλεξα, αλλά δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τις ανθρώπινες εκφράσεις. Δεν καταλαβαίνει πότε οι συνάδελφοί της τη δουλεύουν, πότε αστειεύονται, πότε της μιλούν σοβαρά. Η Eleanor αντιλαμβάνεται ό,τι ακούει και ό,τι διαβάζει απολύτως κυριολεκτικά, χρησιμοποιεί μία κωμική, απαρχαιωμένη γλώσσα, και, μετά την πρώτη της επίσκεψη σε κατάστημα καλλυντικών, βλέποντας το μακιγιαρισμένο εαυτό της στον καθρέφτη αναφωνεί «Μοιάζω με ρακούν της Βορείου Αμερικής! Τι γλυκούλι!»

Συνέχεια

Advertisements

Το νουάρ στον καιρό της Ντοκουμέντα

 

36773769_10156620599360555_690420867619880960_n

Πρόκειται για το πιο εύστοχα τοποθετημένο νουάρ που έχω διαβάσει τελευταία.

Συνέχεια

Μικρές Φωτιές Παντού

curatedstories_celesteng_littlefireseverywhere_1526036497images2

  • Κάποιες γυναίκες μεγαλώνουν τέσσερα παιδιά και κάνουν και καριέρα.
  • Κάποιες γυναίκες δεν έκαναν ποτέ παιδιά και that was ok.
  • Κάποιες γυναίκες δεν κατάφεραν να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο και αυτό υπήρξε φορτίο ασήκωτο.
  • Κάποιες γυναίκες μεγαλώνουν με λατρεία παιδιά που δεν γέννησαν οι ίδιες.
  • Κάποιες γυναίκες αποφάσισαν να διακόψουν μία εγκυμοσύνη.
  • Υπάρχουν πολλές ακόμα γυναίκες, και όλες έχουν τη δική τους ιστορία.

Συνέχεια

Σκοτάδι στο Φως

a0f64fe6-46d4-4e72-8fb0-062af1247858_10

Όσοι από εμάς παρακολουθούμε με ευλάβεια τις περιπέτειες του Χάρη Κόκκινου δια χειρός Ευτυχίας Γιαννάκη, αναμέναμε με νοσηρή σχεδόν περιέργεια και άκρατη ανυπομονησία την κατάληξη της Τριλογίας της Αθήνας.

Συνέχεια

Στην κατεχόμενη Λευκωσία

Πέρασα την πράσινη γραμμή με μία αγωνία: καθώς οι τουρκικές αρχές μού επέστρεφαν το διαβατήριό μου δεν ήξερα τι να περιμένω.

Αποφάσισα να κάνω μία βόλτα μόνη μου στα κατεχόμενα ανάμεσα σε συναντήσεις, λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Ο ταξιτζής που με άφησε στο checkpoint – όπως το αποκαλούν – της οδού Λήδρας, με συμβούλευσε «να κόψω τις ταμπέλες από ό,τι αγοράσω». Όταν του εξήγησα πως δεν σκόπευα να ψωνίσω τίποτα και άρα δεν θα χρειαζόταν να κόψω καμία ταμπέλα μού είπε: εγώ απλά σου το λέω γιατί εκεί είναι φτηνά, αλλά απαγορεύεται.

Η είσοδος της κατεχόμενης Λευκωσίας δεν έχει τίποτα εντυπωσιακό. Χαμηλά κτήρια, πλανόδιοι, μαγαζιά με μαϊμούδες (είδα πέδιλα της τελευταίας κολεξιόν του YSL και σαγιονάρες Γκούτσι φθηνότερες από τισέρτ του Ζάρα σε τελική έκπτωση), και κάποια μπαρ στα στενά που ίσως θυμίζουν τα σοκάκια γύρω από το Ιστικλάλ.

Αυτό που σήμερα αποκαλείται τέμενος Σελιμιγιέ είναι ο ασύλληπτης αρχιτεκτονικής ναός της Αγίας Σοφίας. Οθωμανικός και γοτθικός μαζί, λουζόταν στο φως της δύσης απόκοσμος και μελαγχολικός.

Περιδιάβαινα τα σοκάκια και φωτογράφιζα ανεξέλεγκτα. Κάτι με παραξένευε, αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι.

Το Μπουγιούκ Χαν – το μεγάλο χάνι – είναι ένα υπέροχο αρχιτεκτόνημα που πλέον στεγάζει μικρομάγαζα, κλειστά καφενεία και μία ταβέρνα. Κάποτε υπήρξε το μεγαλύτερο καραβάνσεράι της Κύπρου και παραμένει ένα από τα καλύτερα σωζόμενα ιστορικά κτήρια του νησιού.

Τράβηξα φωτογραφίες, έκανα βόλτες και έφυγα.

Πίσω στην ελληνική μεριά, τρεις φίλοι είχαν πιάσει ψιλοκουβέντα αμέσως μετά την πράσινη γραμμή. Κατάλαβα τι ήταν αυτό που με είχε απροσδιόριστα ξενίσει στα κατεχόμενα: η απόλυτη, τρομακτική ησυχία.

Ποτέ μη λες ποτέ

Δεν μου έχει ξανασυμβεί, αλλά το τελευταίο διάστημα διαβάζω μόνο νέα ελληνική λογοτεχνία.

Σε όσους το λέω, δηλώνουν πως κάνουν το ακριβώς αντίθετο – εγώ όχι μόνο δεν πτοούμαι, αλλά πεισμώνω ακόμα περισσότερο.

Δεν περίμενα πως θα μου συμβεί, αλλά αυτές τις ημέρες αποφάσισα πως το φετινό καλοκαίρι θα διαβάσω όση νεοελληνική γραφή δεν διάβασα τόσα χρόνια: Κοροβίνη, Δημητρακάκη, Ζουργό, Σεμιτέκολου. Και άλλους.

Όσοι έχετε κάτι να προτείνετε, ήρθε η ώρα!

Ωραίο και γενναίο μυθιστόρημα

Watermark

Είχα να διαβάσω Χωμενίδη από το 1997, όταν, λίγα μόλις χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ξεκοκκάλισα το Σοφό Παιδί στο κάμπινγκ του ΑΠΘ στο Ποσείδι της Χαλκιδικής. Ήμουν 19 χρονών.

Συνέχεια