Τόποι

Είχα προηγούμενα με τον τόπο / Κάποτε είχε γίνει άγγελος κακών μαντάτων / Ως τέτοιον τον θυμόμουν / Φτάσαμε καθώς έπεφτε ο ήλιος πίσω από την πλαγιά με τις ελιές / Με το πρώτο μας ποτήρι κρασί κάτι άρχισε να αλλάζει / Η μνήμη, η ανάμνηση εκείνη άρχισε να μαλακώνει / Να ομορφαίνει / Να γεμίζει με τα γέλια μας / Να γλυκαίνει / Τη επομένη κάηκαν τα μέτωπά μας / Μείναμε δύο ώρες μέσα στο νερό / Και όταν, ώρες μετά, αρχίσαμε να αναπολούμε τον περασμένο Ιανουάριο, η μνήμη επουλώθηκε σαν παλιά πληγή / Άλλος τόπος ο τόπος πια.

Επιστρέφοντας, στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι:

Στο μυαλό μου ένα απόσπασμα του Julian Barnes, από το The Sense of an Ending:

How often do we tell our own life story? How often do we adjust, embellish, make sly cuts? And the longer life goes on, the fewer are those around to challenge our account, to remind us that our life is not our life, merely the story we have told about our life. Told to others, but—mainly—to ourselves.

Οι τόποι είναι μυστήριοι, σαν τους ανθρώπους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s