Still I’m gonna miss you

Ήταν 12 Ιουλίου του 1962, πριν από ακριβώς 50 χρόνια. Στο νούμερο 165 της Oxford Street, στο φημισμένο Marquee Club, ένα γκρουπ εμφανίστηκε για πρώτη φορά μαζί σε live. Ένα χρόνο μετά τους Little Boy Blue and The Blue Boys, οι νεαροί Mick Jagger και Keith Richards έπαιξαν παρέα με τους Brian Jones, Ian Stewart, Dick Taylor και Tony Chapman στην πρώτη live εμφάνιση των Rolling Stones.

Εχθές, στην επέτειο της πρώτης αυτής εμφάνισης της κατά πολλούς σημαντικότερης βρετανικής ροκ μπάντας, και δύο μόλις εβδομάδες πριν την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, εγκαινιάστηκε η έκθεση The Rolling Stones: 50 στο Somerset House, δίπλα στον Τάμεση. Με ελεύθερη είσοδο, οι τυχεροί επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν συλλεκτικές φωτογραφίες του συγκροτήματος. Μετά, βέβαια, μπορούν να αναλογιστούν κατά πόσον οι Rolling Stones είναι η σπουδαιότερη μπάντα που έβγαλε ποτέ η διεθνής μουσική σκηνή πίνοντας μία μπύρα στο Tom’s Terrace και ατενίζοντας τις ολόφωτες όχθες του ποταμού.

Εγώ, που, όσο κι αν το θέλω, αδυνατώ να βρεθώ στο προολυμπιακό Λονδίνο, προσπερνώ την γκρίνια των φίλων μου για το ψιλόβροχο (αγαπημένοι μου φίλοι, χτες εγώ έπαθα θερμοπληξία, δεν με πείθετε) και αποφάσισα ότι:

θα αρκεστώ στο βιβλίο της έκθεσης που μόλις κυκλοφόρησε:

θα πιω μια χλιαρή μπύρα στα καινούργια μου – σωστά – ποτήρια:

και θα αναπολώ το Λονδίνο του 1962, το Λονδίνο του 1999 και το Λονδίνο της 27ης Ιουλίου 2012 ακούγοντας δυνατά αυτό το τραγούδι, αυτής της μπάντας που μου έμαθε κάποτε ο μπαμπάς μου και που εσένα ποτέ δεν σου άρεσε, αλλά που πάντα ήθελες να με ακούς να σου τραγουδάω:

4 thoughts on “Still I’m gonna miss you

  1. Ωραίο το κείμενό σου Αγιάτη.Μία σημείωση μόνο.Πραγματικά θα ήθελα πολύ να γνωρίσω κάποιον που να πιστεύει πως οι Stones είναι σημαντικότερη αγγλική μπάντα από τους Beatles,τους Led Zeppelin και φυσικά την μεγαλύτερη μπάντα ΟΛΩΝ των εποχών τους Pink Floyd.Ότι σε κάποιον μπορεί να αρέσουν περισσότερο είναι καθαρά θέμα γούστο και ως γνωστόν περι ορέξεως…κολοκυθόπιτα, αλλά ως επιρροή στην παγκόσμια μουσική σκηνή νομίζω πως τα συγκροτήματα που ανέφερα έχουν πολύ μεγαλύτεροι από τους Stones.

    1. Κι όμως, φαίνεται ότι υπάρχουν.
      Σχετικά με τους Led Zeppelin και τους Pink Floyd, τα είδη στα οποία κινούνται, και χωρίς να είμαι ειδική, είναι λίγο διαφορετικά, τόσο μεταξύ τους, όσο και εν σχέσει με τους Stones – πιο hard rock και folk οι μεν, περισσότερο psychedelic οι δε. Οπότε και οι εκατέρωθεν επιρροές είναι διαφορετικές.
      Προσωπικά, και επειδή το δικό μου, όπως και όλα τα γούστα, είναι κολοκυθόπιτες, βρίσκω τους Pink Floyd ανυπόφορα βαρετούς. Τους εκτιμώ (ποια είμαι να μην, άλλωστε;), αλλά πλήττω. Οι Led Zeppelin είναι, κατ’ εμέ, υπέροχοι.
      Όσο για τους Beatles, δεν μπαίνω στον κόπο καν να τους συγκρίνω με τους Rolling Stones (με εξαίρεση αυτό το κομμάτι που μου αρέσει πολύ).
      Η υποκειμενικότητα της τέχνης, αγαπητέ. Η λεγόμενη κολοκυθόπιτα δηλαδή. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s