Σαββατοκύριακο

Για κάποιο λόγο πέρασα το Σαββατοκύριακο σιγοτραγουδώντας αυτό το τραγούδι. Earworm, όχι αστεία.

Το Σάββατο διάβασα το  Cafe της χαμένης νιότης του προσφάτως τιμημένου με Νομπέλ Λογοτεχνίας Πατρίκ Μοντιανό (εκδ. Πόλις).  Δεν είμαι φαν της γαλλικής κουλτούρας, πολλώ δε μάλλον της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά το μικρό αυτό βιβλίο είναι υπέροχο - το Παρίσι και οι σκιές του στο μεγαλείο τους.

Το Σάββατο διάβασα το Cafe της χαμένης νιότης του προσφάτως τιμημένου με Νομπέλ Λογοτεχνίας Πατρίκ Μοντιανό (εκδ. Πόλις).
Δεν είμαι φαν της γαλλικής κουλτούρας, πολλώ δε μάλλον της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά το μικρό αυτό βιβλίο είναι υπέροχο – το Παρίσι και οι σκιές του στο μεγαλείο τους.

Είχα καιρό να διαβάσω κόμιξ. Το πρώτο τευχίδιο του Nailbiter, άρτι αφιχθέν εκ Καναδά, ήταν ό,τι πρέπει. Αν δεν σε άφηνε και στα κρύα του λουτρού στην τελευταία σελίδα θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Είχα καιρό να διαβάσω κόμιξ. Το πρώτο τευχίδιο του Nailbiter, άρτι αφιχθέν από τον Καναδά, ήταν ό,τι πρέπει. Αν δεν σε άφηνε και στα κρύα του λουτρού στην τελευταία σελίδα θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Απέφευγα να δω το A Most Wanted Man για ένα ακόμη μία ταινία του να δω. Ο Philip Seymour Hoffman ήταν και θα είναι πάντα ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός, εκφραστικός, απρόβλεπτος, ενίοτε ταλαιπωρημένος και πάντοτε γοητευτικός. Παρακολούθησα την ταινία σαν να έβλεπα στην οθόνη για τελευταία φορά έναν καλό φίλο. Στο τελικό του ξέσπασμα, λίγο πριν τους τίτλους τέλους, νομίζω συγκινήθηκα.

Απέφευγα να δω το A Most Wanted Man για να έχω ακόμη μία ολόκληρη ταινία του να δω. Ο Philip Seymour Hoffman ήταν και θα είναι πάντα ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός, εκφραστικός, απρόβλεπτος, ενίοτε ταλαιπωρημένος και πάντοτε γοητευτικός. Παρακολούθησα την ταινία σαν να έβλεπα στην οθόνη για τελευταία φορά έναν καλό φίλο. Στο τελικό του ξέσπασμα, λίγο πριν τους τίτλους τέλους, νομίζω συγκινήθηκα. Πέθανε μία εβδομάδα μετά τον τέλος των γυρισμάτων.

Posted in Uncategorized | Χωρίς σχόλια

Πρόβα Συγγραφής

reheasal

Η Eleanor Catton ήταν αναμφίβολα η πιο πολυσυζητημένη συγγραφέας για το 2013.

Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 1 σχόλιο

Στη Λεμεσό

Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω μία φωτογραφία μας μαζί.
Οι αναμνήσεις μου από εκείνη περιορισμένες: ένα τσίμπημα ζήλειας όταν η καθηγήτριά μου ανακοίνωσε πως περίμενε μία νέα διδακτορική φοιτήτρια από την Οξφόρδη – θα είχα, δηλαδή, ανταγωνισμό. Τους καφέδες από τα απέναντι Starbucks ξαπλωμένες στο γκαζόν του Russell Square. Τις συζητήσεις για τον Harry Potter – ήταν κι εκείνη φανατική.

20141105-175542.jpg
Μαζί, στο δωμάτιό της στο College Hall, είδαμε στις 6 Μαΐου 2004 το τελευταίο επεισόδιο Φιλαράκια. Βουρκωμένες, παρηγορηθήκαμε βάφοντας τα νύχια μας κόκκινα με ένα φτηνό βερνίκι. Λίγες εβδομάδες αργότερα εγώ επέστρεψα οριστικά στην Αθήνα, ενώ εκείνη έμεινε στην Αγγλία για δύο ακόμη χρόνια ώσπου να γυρίσει στην πατρίδα της, τη Λεμεσό.
Χθες την ξαναείδα μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Είναι παντρεμένη και δουλεύει πολύ. Μιλήσαμε για την καθηγήτριά μας, που πια έχει εξελιχθεί θεαματικά, για το Harry Potter, για τα χρόνια εκείνα που γράφαμε τα διδακτορικά μας νομίζοντας πως η διεθνής επιστήμη μας έχει ανάγκη όπως η έρημος τη βροχή. «Και που το έκανα, τι κατάλαβα; Τα ίδια θα έκανα και πάλι.», μου είπε, και είδα στα μάτια της μία στάλα ακύρωσης. Μου φάνηκε κουρασμένη, μου είπε πως της έλειψα, και προς στιγμήν ένοιωσα άσχημα που δεν μπορούσα να της πω κι εγώ, έτσι αυθόρμητα, το ίδιο.
Η κουβέντα μας πήγε στο πρώτο μας συνέδριο στο Εδιμβούργο, στους κοινούς φίλους και γνωστούς, διαπιστώσαμε πως έχουμε χαθεί σχεδόν με όλους, κι έπειτα άρχισα να της μιλάω για την Αθήνα, την καινούργια μου ζωή, τη δουλειά, με ρώτησε για την Αμφίπολη, και, μέσα σε λίγα λεπτά αρχίσαμε να μιλάμε δυνατά για το μωσαϊκό, την κεφαλή, για την κλίμακα του έργου, για τις εικόνες που έδειξαν τα Μέσα. Συμφωνούσαμε σε όλα, και γελούσαμε με αυτό. Καθώς της μιλούσα σκεφτόμουν πως είμαστε παιδιά της ίδιας καθηγήτριας, πως μάθαμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο με την ίδια Δασκάλα, πως όλο αυτό είναι φυσιολογικό, η συμφωνία μας, η χαρά να συζητάμε έτσι όπως παλιά, για θέματα παρόμοια, και πως, αν μας δεις με άλλο μάτι, είμαστε κάτι σαν παράξενα, χαμένα αδέλφια.
Αποχαιρετώντας την, ίσως για μία ακόμη δεκαετία, της είπα ότι κι εμένα μου έλειψε. Ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μοιράζονται την καθημερινότητά σου, αλλά είναι οι άγκυρές σου, ότι επανέρχονται για να σου θυμίζουν ποιος ήσουν κάποτε, και πόσο προχώρησες – ή πόσο έχεις τελικά μείνει πίσω.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η διαβολική Σφίγγα του Μπουένος Άιρες

cartwheel_cover

Η υπόθεση της Amanda Knox πρώτα συντάραξε κι έπειτα δίχασε την κοινή γνώμη, όταν, το 2007, είδε τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν θα μπορούσε να είναι έκπληξη. Η πανέμορφη 20χρονη Αμερικανίδα φοιτήτρια κοίταζε με πείσμα κι ειρωνεία τις κάμερες κι επέμενε υπομειδιώντας ότι δεν ευθυνόταν για την τελετουργική δολοφονία της 22χρονης Λονδρέζας συγκατοίκου της, Meredith Kercher, στην Περούτζια της Ιταλίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Crime Fiction | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Γράμμα από τον παγωμένο Βορρά

burial-rites«Είπαν ότι πρέπει να πεθάνω. Είπαν ότι έκλεψα την ανάσα άλλων ανθρώπων και τώρα πρέπει κι αυτοί να κλέψουν τη δική μου.» 

Έτσι ξεκινούν τα Έθιμα Ταφής της Hannah Kent, τα οποία κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου την περασμένη μόλις εβδομάδα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 σχόλιο

Στο Βανκούβερ

DSC_0512

Σάββατο, σε ένα σπίτι στο μακρινό Βανκούβερ. Δεκαεπτά άντρες, μπόλικες μπύρες, άφθονο ουίσκι και ένα βιβλίο.

DSC_0504

Φαντάζομαι ότι όλοι θα έχουν διαβάσει το αποψινό βιβλίο. Κοιτάζω τις φωτογραφίες: Κάποιοι φαίνονται προβληματισμένοι, νυσταγμένοι, άλλοι πιο συγκεντρωμένοι.

DSC_0503

Η λέσχη ονομάζεται Book and Whisky Club και το βιβλίο της πρώτης αυτής συνάντησης αποτέλεσε μία δύσκολη επιλογή.

IMG_20141019_225523

Το «The Oil Man and the Sea: Navigating the Northern Gateway» του Καναδού δημοσιογράφου και ταξιδιωτικού συγγραφέα Arno Kopecky είναι ένα non-fiction οδοιπορικό στην περιοχή ανάμεσα στην ακτή του British Columbia και τη νοτιοανατολική Αλάσκα, το λεγόμενο Great Bear Rainforest. Μαζί με το φωτογράφο Ilja Herb, ο Arno Kopecky εξερευνά τα φιορδ και τα καταπράσινα νησιά της παρθένας αυτής περιοχής, αποτυπώνοντας την κουλτούρα, την οικολογία και την ιστορία της περιοχής, ενώ καταγγέλλει την επέλαση των πετρελαιοφόρων πλοίων και την επικείμενη καταστροφή του σπάνιου αυτού οικοσυστήματος.

Αναρωτιέμαι γιατί επέλεξαν αυτόν το τίτλο, πώς τους φάνηκε, τι να συζήτησαν. Εάν προσπάθησαν να καλέσουν το συγγραφέα. Και έχω περιέργεια να μάθω τι επέλεξαν για την επόμενη φορά – και βέβαια αν θα αλλάξουν μόνο βιβλίο ή και μάρκα ουίσκι.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ασφαλής αγάπη

davis-cat

Συναντηθήκαμε πρόσφατα. Δουλεύουμε μαζί αλλά ζούμε πολύ μακριά, και, όταν κάποιες φορές βλεπόμαστε, οι συζητήσεις για θέματα εκτός δουλειάς είναι πολύ περιορισμένες. Λίγο πριν ξεκινήσω για το αεροδρόμιο φάγαμε μαζί σε μία καντίνα πάνω σε μία λεωφόρο. Ήταν η ώρα του lunch break, και γύρω μας καλοντυμένοι Ιταλοί έτρωγαν βιαστικά. Με ρώτησε εάν είχα διαβάσει κάτι καλό πρόσφατα, απάντησα, η κουβέντα έφτασε στα διηγήματα, και τότε μου είπε πως τα βρίσκει κουραστικά: «Είναι βραδυφλεγή», είπε, «Θέλω όταν διαβάζω κάτι να με επηρεάζει άμεσα, όχι να χρειάζεται να το σκέφτομαι για μέρες μετά. Τα διηγήματα μου αρέσουν. Η ποίηση όμως όχι». Ρώτησα εάν έτυχε ποτέ να διαβάσει Lydia Davis. Είπε πως όχι. «Είναι η απόδειξη πως το διήγημα και η ποίηση μπορεί να μην απέχουν πολύ», είπα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Uncategorized | Tagged , | Χωρίς σχόλια