Η ιστορική ευθύνη κι ο νεκρόφιλος κανίβαλος.

Ήμουν 17 χρονών όταν διάβασα το “Ο Αγών Μου”.

Η καλύβα του μπάρμπα-Θωμά

Σήμερα τα ξημερώματα  στο πλοίο της επιστροφής, καθώς κοιτούσα τον ήλιο να ανατέλλει πίσω από την Αμοργό, ορκίστηκα να μην αφήσω τίποτα να με καταθλίψει πίσω στην Αθήνα.

Κόντεψα να μην τα καταφέρω.

Λίγες ώρες αφότου έφτασα, είχα την ατυχία να δω ένα βιντεάκι που μου ανακάτεψε τη διάθεση.

Ήταν παντού: στο Facebook, στο Twitter, ένας φίλος μου το έστειλε και με mail. Τα σχόλια ήταν αποκαρδιωτικά. Δικαίως.

Ανέκαθεν δεν μπορούσα να κατανοήσω την ανάγκη ενός συγγραφέα να πολιτευθεί, και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς. Στο δικό μου πτωχό μυαλό ο Συγγραφέας είναι ένας πνευματικός οδηγός, είναι ο προσφέρων συλλογική έμπνευση και ανακούφιση σε εμάς τους υπολοίπους.

Ο Συγγραφέας είναι εξ’ ορισμού πολιτικοποιημένος και ανώτερος. Είναι αποστασιοποιημένος και σοφός.

Το βιντεάκι με τάραξε. Τι ήταν αυτό που έκανε έναν ευρύτατα γνωστό συγγραφέα να εκτεθεί έτσι; Γιατί δεν σκέφτηκε όλα τα ωραία που γράφτηκαν κατά καιρούς για εκείνον με την κυκλοφορία των βιβλίων του; Γιατί άραγε δεν ικανοποιήθηκε με την παρουσίαση ενός εκ των πλέον πολυσυζητημένων ντοκυμανταίρ των τελευταίων ετών; Και τι παραπάνω πίστεψε ότι μπορούσε να προσφέρει από το μετερίζι της πολιτικής; Ποιος τον πλάνεψε;

Ντράπηκα και για τους δύο συνομιλητές, αλλά για τον συγγραφέα ντράπηκα λίγο περισσότερο.

Αφού είδα το βιντεάκι του παραληρήματος και του παροξυσμού, αφού αναρωτήθηκα τι άλλο μπορεί πια να πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο, προσπάθησα να μείνω πιστή στον όρκο του ξημερώματος.

Έφερα στο νου μου το μικρό Παναγιώτη, τα ανυπόμονα χεράκια του καθώς χάιδευε τον αχινό στην άκρη της προκυμαίας. Σκέφτηκα ότι τελικά ίσως δεν μάθω ποτέ να χορεύω Μπάλλο, αλλά ότι τουλάχιστον το δοκίμασα στην πλατεία του χωριού. Και θυμήθηκα τις σπηλιές του Μούρου, το άρωμα του ιωδίου, τα ονόματα που χαράξαμε στο βράχο, το απαστράπτον, υπέροχο μπλε των σωμάτων μας στο αντικαθρέφτισμα του ήλιου.

Ο πλανεμένος συγγραφέας δεν στάθηκε ικανός να με κάνει να παραβώ τον πρωινό όρκο στο πίσω κατάστρωμα.

 

Τι διάβασα σήμερα

Σήμερα δίαβασα τρεις φορές το Πιστεύω μέσα σε ένα πέτρινο ξωκλήσσι στην Αμοργό. Την πρώτη φορά σχεδόν κατάφερα να κρύψω τη συγκίνηση. Όχι από όλους.
Έβαλα λάδι ενώ προσπαθούσα να ξεμπλέξω τα μαλλιά μου από τα μικρά τρομαγμένα χεράκια που τα τραβούσαν, που με χτυπούσαν και που μου έκλαιγαν. Που όμως δεν με έδιωχναν.
Τον πήρα στην αγκαλιά μου, βρεγμένο και ταραγμένο, τυλιγμένο στην πετσέτα με τα καραβάκια, κι ηρέμησε. Του ψιθύριζα στο αυτί πόσο τον αγαπώ, ότι τα καταφέραμε και, για μια στιγμή, νομίζω πως χαμογέλασε.
Η Ιωάννα έσκυψε στα πόδια μου για να της τον δώσω και, λίγο πριν εκείνος γείρει το κεφάλι του στον ώμο της μάνας του, σκέφτηκα πόσα είναι αυτά που θα μας ενώνουν πλέον.
Σκέφτηκα τη νονά μου τη Μαρία, που με βάφτισε σαν αύριο. Που έφυγε σαν προχτές.
Αύριο θα πλύνω το φουστάνι μου στη θάλασσα.

Σύντομο πολιτικό σχόλιο

Για το στριπάκι, το οποίο βρήκα εδώ, ευχαριστώ πολύ τον Τάσο Μαραγκό. Που μου το έστειλε, αλλά και που το έφτιαξε.

Κράτος ασυστόλων και πεσμένων κώλων. Κωλοέλληνες.

Μέχρι την Κυριακή το απόγευμα ήμουν αισιόδοξη. Είχα ψηφίσει μετά από 8 περίπου χρόνια, είχα ρίξει μία ψήφο που την πίστευα, βγήκα από το μικρό εκλογικό κέντρο της Ισθμίας Κορινθίας χαμογελαστή. Είχε ήλιο και ένοιωσα μια βαθύτατη συγκίνηση που μόλις είχα ψηφίσει στην αίθουσα όπου πήγα πρώτη δημοτικού.

“Δεν διαβάζεις και τόσο πολύ τελευταία”

“Δεν διαβάζεις και τόσο πολύ τελευταία”. Δεν κατάλαβα εάν ήταν ερώτηση, δεν κατάλαβα εάν η χροιά σου είχε κάποια απαξία. Κάποια ειρωνεία.

Αγάπησα ένα Μουσείο

Δεν ήξερα, κι ακόμη δεν ξέρω, ποιες ήταν οι προσδοκίες μου από το Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης. Ξέρω, όμως, δύο πράγματα: Το ένα είναι πως αυτός ο χώρος είναι η πρώτη μου σκέψη όταν θυμάμαι το ταξίδι στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το δεύτερο είναι ότι προχτές, όταν κάποιος με ρώτησε πώς μου φάνηκε το Met, εγώ απάντησα αυθόρμητα “Nομίζω ότι είναι ο χώρος που ένοιωσα πιο οικείο στη Νέα Υόρκη μετά το δωμάτιο του ξενοδοχείου”.