Περί 2019

fleabag-1

Αν και γενικά αποφεύγω τις ανασκοπήσεις, το 2019 ενδείκνυται για πάσης φύσεως λίστες, και όχι μόνο λόγω της αυλαίας σε μία ακόμη ιστορική δεκαετία – γιατί ποια δεκαετία δεν είναι ιστορική;

Διαβάσματα και ταινίες περί οικονομικής κρίσης, κλιματικής αλλαγής, πάσης φύσεως εθνικιστικών εξάρσεων, #metoo, αλλά και αναπολήσεις περασμένων μεγαλείων που διηγώντας τα να κλαις έδωσαν τον καλλιτεχνικό τόνο στα χρόνια 2010-2019, και εμείς σπεύδουμε να τα καταγράψουμε σε λίστες και ιεραρχήσεις.

Χθες σε ένα τραπέζι κάποιος αναφώνησε πως η ταινία της δεκαετίας ήταν λέει το The Master (αλήθεια τώρα; εμένα με πήρε ο ύπνος…). Τις προάλλες διάβαζα μία λίστα με τα «βιβλία της δεκαετίας» και διαπίστωνα με θλίψη και κάποια υφέρπουσα ενόχληση ότι ο συντάκτης απαριθμούσε όσα πονήματα θεωρούσε ότι θα έπρεπε να έχουν θέση στον καλοζυγισμένο κατάλογό του αν ο ίδιος είχε υπάρξει επί δέκα συναπτά έτη ο τέλειος αναγνώστης. Όμως, κάθε απόπειρα καταγραφής θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών, μουσειακών εκθέσεων, ακόμα και τηλεοπτικών σειρών «της δεκαετίας» προσκρούει ευτυχώς στον εξής διπλό τοίχο: πρώτον, η τέχνη είναι άχρονη, και δεύτερον, καταλύτης κάθε εμπειρίας είναι οι προσλαμβάνουσες και κυρίως η διάθεσή μας. Εξηγούμαι: για μένα βιβλίο της δεκαετίας είναι ο Οδυσσέας του Τζόυς που διάβασα το 2013 και που κυκλοφόρησε μάλιστα στα περασμένα 20s. Για μένα, έκθεση της δεκαετίας δεν είναι άλλη από την επανέκθεση της αίθουσας του Rembrandt στο Rijksmuseum του Άμστερνταμ το 2013 (παράξενο και πάλι, αφού το 2013 ήταν γενικά μία άχρωμη, άγευστη και άοσμη χρονιά, ή μήπως όχι;). Για μένα, που δεν έχω σχέση με τον κινηματογράφο παρά μόνο επιφανειακή (και ως τέτοια την απολαμβάνω ιδιαίτερα), ταινία της δεκαετίας είναι το Love, Actually που πρωτοείδα μόνη μου στο Prince Charles του Λονδίνο το 2003 και ξαναείδα σε ένα αεροδρόμιο την περασμένη εβδομάδα περιμένοντας μία πτήση που δεν έγινε ποτέ. Όσο για θεατρική παράσταση, σίγουρα ήταν η Γκόλφω του Νίκου Καραθάνου στο ανέβασμά της στην Επίδαυρο. Και πάλι το 2013!

Ενδιάμεσα βέβαια είχα την τύχη να πιάσω στα χέρια μου πολλά αριστουργηματικά ή μέτρια βιβλία, να τα διαβάσω σε κρεβάτια, αεροπλάνα, μπαλκόνια, σαλόνια, παραλίες, νοσοκομεία, σε καράβια και σταθμούς τρένων, χάρτινα ή ηλεκτρονικά. Δεν χωράνε σε καμία λίστα, ούτε και θα τα στριμώξω σε bullet points. Πολλά ήδη μου διαφεύγουν και είμαι σίγουρη πως θα με ξανασυναντήσουν απροσδόκητα κάποια στιγμή που κάτι θα τα ξαναφέρει στο νου μου. Προσβλέπω στο νεο έτος και – ελπίζω – στη νέα δεκαετία με το δέος νηπίου μπροστά σε ολόφωτο κατάστημα παιχνιδιών: νέα βιβλία που γράφτηκαν παλιότερα ή που δεν έχουν γραφτεί ακόμα, ταινίες που θα δω και θα με κάνουν να ριγήσω, εκθέσεις που θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω αυτό τον κόσμο, ταξίδια σε μέρη όπου οι γεύσεις δεν θα μοιάζουν με τίποτα από όσα έχω δοκιμάσει ως τώρα.

Και τηλεοπτικές σειρές τόσο καλές όσο το

  1. Fleabag

που φιγουράρει πανηγυρικά μόνο του στη λίστα με τις καλύτερες σειρές της δεκαετίας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s