Στη Σόφια

Δεν είναι το ωραιότερο μέρος στο οποίο έχω βρεθεί, αλλά σίγουρα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα. Μεγάλες λεωφόροι, τεράστια καταπράσινα πεντακάθαρα πάρκα, τα βουνά τριγύρω χιονισμένα, σοκάκια με κτήρια-κοσμήματα, αλλά ταυτόχρονα αντιφάσεις που μουδιάζουν: πινακίδες «no guns allowed» έξω από σχολεία και τράπεζες. Φτώχεια. Και δίπλα υπέρμετρος πλούτος. Παράξενη πόλη.

Advertisements

Πώς διαβάζω τελευταία

605993564

Τελευταία διαβάζω όπως κάνω τα πάντα αυτό το διάστημα: αγχωμένα και αποσπασματικά. Μου παίρνει ώρες να αφοσιωθώ σε ένα βιβλίο, μπορεί και μέρες, αλλά αν συμβεί δεν ξεκολλάω. Το παθαίνω με όλα, με τη δουλειά, με τις παρέες, στο σπίτι.

Συνέχεια

Ρωγμές

Το έχω σε ebook, και στο – υπέροχο μικρό – Waterstones του Byres Road κόστισε τέσσερις λίρες παραπάνω από το Amazon. Αλλά σπάνια έχω χαρεί βιβλίο τόσο πολύ: η ραγισμένη ηρωίδα έγινε φίλη μου, τη νοιάζομαι και τη σκέφτομαι πολύ. Η συγγραφέας ζει εδώ στη Γλασκώβη.

Θα το θυμάμαι για καιρό αυτό το παράξενο και όμορφο βιβλίο, το ξέρω, κι ας είμαι ακόμα στη μέση.

Σαν ένα παλιό αμφορέα

Τα μάτια του Μαρτίν ήταν γεμάτα δάκρυα και το κορμί του έτρεμε σαν να είχε πυρετό. Την έβλεπε σαν ένα παλιό αμφορέα, ένα ψηλό, όμορφο αμφορέα από ασπέρουσα σάρκα – μια σάρκα που του προκαλούσε μια έντονη επιθυμία κοινωνίας, γιατί, όπως έλεγε ο Μπρούνο, μια από τις τραγικές αδυναμίες του πνεύματος, αλλά και μία από τις πιο βαθιές του πανουργίες, είναι το ότι δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσω της σάρκας.

_Ταφικός Αμφορέας με σκηνές πένθους, 720-700 π.Χ., The J. Paul Getty Museum

_Ernesto Sabato, Περί Ηρώων και Τάφων, Αστάρτη, μετάφραση Μανώλη Παπαδολαμπάκη