«Εξαιρετικά διηγήματα»

Να το πούμε αρχής εξαρχής: η συλλογή διηγημάτων «Αστείο» του Γιάννη Παλαβού είναι ό,τι καλύτερο διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον στο πεδίο της σύντομης φόρμας. Ενα σύντομο βιβλιαράκι γεμάτο εξίσου σύντομες ιστορίες, που κυκλοφόρησε τελευταία από τις εκδόσεις Νεφέλη. Η πληροφορία που θέλει τον συγγραφέα να δυσκολεύτηκε πολύ μέχρι να βρει στέγη για τα διηγήματά του προκαλεί έντονη δυσφορία. Αλλά ας είναι. Το βιβλίο είναι εδώ κι αυτό είναι το σημαντικότερο.

Δεκαοκτώ ιστορίες περιλαμβάνει το «Αστείο». Συνήθως, σε μια συλλογή διηγημάτων ξεχωρίζει κάποιος μερικά πεζά, σε κάποια έχει μεγαλύτερη αδυναμία απ’ ορισμένα άλλα, και αν αυτά είναι τα περισσότερα, στην τελική σούμα ο αναγνώστης είναι που βγαίνει κερδισμένος. Κάτι τέτοιο ισχύει και με το «Αστείο» – με μια διαφορά: όλα τα διηγήματα κυμαίνονται από ένα επίπεδο και πάνω. Στην ουσία κανένα δεν υστερεί, δεν χωλαίνει, δεν φαλτσάρει. Μια δυο λυρικές εξάρσεις εδώ κι εκεί, που φανερώνουν μιαν ύποπτη καταφυγή στην ευκολία, είναι πραγματικά ψιλά γράμματα.

Το κυριότερο είναι η δυναμική που διαπερνάει τη γραφή του Γ. Παλαβού. Συγκινησιακή φόρτιση, συναισθηματική ωριμότητα, ήρωες με σάρκα και οστά, ιδιότυπος ρεαλισμός που συχνά μοιάζει με μια αναγνωστική κινούμενη άμμο, θαυμάσια αίσθηση οικονομίας και υπαινιγμού (κάποτε θυμίζει τον εγχώριο μάστορα της διήγησης Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο αλλά και τον διάσημο Ρέιμοντ Κάρβερ), αριστοτεχνική ισορροπία ανάμεσα στη σκληρότητα και ένα άφατο αίσθημα στοργής, ονειρικές εικόνες και μνήμες, πόνοι και απώλειες που στοιχειώνουν όχι μόνον τους χαρακτήρες αλλά και τους αναγνώστες, μαεστρία στους διαλόγους και μια πολύ πειστική προφορικότητα όταν πρόκειται για μονολόγους. Πεζά όπως τα «Στο δάσος», «Ο Σαράντος Ζουργός δεν μπορεί να το εξηγήσει», «Μαρία», «Φαγητό», «Φώτα», «Από την αρχή», «Γέροι άνθρωποι» κ.ά. φανερώνουν νομίζω αυτήν την απρόσμενη δύναμη στη φωνή του νέου Ελληνα συγγραφέα. Ακόμα και όταν τραβάει τη φαντασία του στα άκρα (τα μετεμψυχωμένα υλικά γραφείου), παραμένει συνεπής μέσα στο παράδοξο σύμπαν που στήνει.

Γεννημένος στο Βελβεντό Κοζάνης πριν από τριάντα δύο χρόνια, ο Γ. Παλαβός, με σπουδές δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ και πολιτιστικής διαχείρισης στο Πάντειο, έχει ακόμα στο ενεργητικό του μιάμιση συλλογή διηγημάτων («Αληθινή αγάπη», εκδ. Intro Books, 2007 και «Τα δάκρυα της Φον Μπράουν, μαζί με τον Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλο, εκδ. Τόπος, 2009), καθώς επίσης το σενάριο ενός κόμικ, «Το πτώμα» (Jemma Press, 2011), το οποίο σχεδίασε ο Θανάσης Πέτρου. Τις δύο συλλογές δεν κατέστη εφικτό να τις εντοπίσουμε στα βιβλιοπωλεία που ψάξαμε. Και τις ψάξαμε κατόπιν της ανάγνωσης του «Αστείου». Βρήκαμε όμως το «Πτώμα», που είναι κι αυτό πάρα πολύ καλή δουλειά, τόσο ως γραφή όσο και ως σχέδιο.

Είμαι περίεργος να δω, μετά το «Αστείο», πώς θα εξελιχθεί, προς τα πού θα κινηθεί, πού θα το πάει, τέλος πάντων, ο χαρισματικός αυτός διηγηματογράφος που λέγεται Γιάννης Παλαβός.

Το παραπάνω κείμενο, γραμμένο από τον Ηλία Μαγκλίνη, δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 19 Μαΐου 2012. Ο σύνδεσμος εδώ.

Για τον Ηλία Μαγκλίνη, εδώ κι εδώ.

Για το Γιάννη Παλαβό εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ.

Όσο για την τελική απορία του Ηλία Μαγκλίνη, το πώς θα εξελιχθεί, προς τα πού θα κινηθεί, πού θα το πάει, τέλος πάντων, ο χαρισματικός αυτός διηγηματογράφος που λέγεται Γιάννης Παλαβός, όλοι αυτό περιμένουμε – ανυπόμονα.

Από την παρουσίαση του «Αστείου» του Γιάννη Παλαβού τον περασμένο μήνα στην Αθήνα. Από αριστερά, ο διηγηματογράφος Πάνος Τσίρος, ο Γιάννης Παλαβός κι ο ποιητής Γιάννης Στίγκας.
Με το Γιάννη Παλαβό μετά την παρουσίαση του βιβλίου.

Τα χρώματα του Αστείου

Το Φεβρουάριο του 1923 γεννιέται στο Βελβεντό Κοζάνης ο Τάκης Γιαννούσας. Η μητέρα του μοδίστρα, ο έμπορος πατέρας επαναπατρισμένος μετανάστης. Αμερική, Ρουμανία, Βελβεντό.

Συνέχεια

Ανταπόκριση από το μέτωπο: 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών – Comics και Λογοτεχνία

«Από την πρώτη στιγμή που έλαβα το μέιλ-πρόσκληση του Γιάννη Παλαβού για το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών –με επισυναπτόμενη Μαλβίνα Κάραλη, πάντα– είχα πολλή χαρά και αγωνία για το πώς θα τα πάει. Ήμουν λίγο μαμά που στέλνει το παιδί της πρώτη μέρα στο σχολείο. Με την απουσία της Αγιάτης δε –που με είχε χρίσει και πολεμική ανταποκρίτρια–  ένιωθα μία παραπάνω ευθύνη.

Το παιδί μου, λοιπόν, αρίστευσε στα γραπτά, αλλά έπιασε τη βάση στα προφορικά. Δεν του ταίριαζε ο Μαραθώνιος Ανάγνωσης, αλλά αυτό το ξέραμε από την αρχή και δε με ανησυχεί καθόλου. Εξάλλου, το εξαιρετικό Αστείο, που θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Φλεβάρη, και από το οποίο «δραπέτευσαν» οι Γέροι Άνθρωποι που διάβασε ο Γιάννης στο φεστιβάλ, έχει γραφτεί για να διαβαστεί από μέσα μας, όχι φωναχτά.

Μετά το Μαραθώνιο, σειρά είχε η συζήτηση «Comics και λογοτεχνία». Μαζί το Γιάννη Παλαβό αυτή τη φορά, ήταν η Βασιλεία Βαξεβάνη, που είναι συντάκτρια στο comicdom.gr και αφηγήτρια, και ο Πέτρος Χριστούλιας με τον Τόμεκ, γνωστοί δημιουργοί στον ελληνικό χώρο των κόμιξ. Το συντονισμό ανέλαβε η Λήδα Τσενέ, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Comicdom.

Πολλά θέματα σχολιάστηκαν τις δύο περίπου ώρες της συζήτησης, με καίριο εκείνο της ανεπαρκούς προβολής των ελληνικών comics.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η σχέση των comics με την λογοτεχνία δεν είναι αντικρουόμενη όπως κάποιοι πιστεύουν, αλλά υποστηρικτική και αλληλεξαρτώμενη. Αυτό έδειξε και η κατάθεση των εμπειριών των ομιλητών με πρώτο τον Πέτρο Χριστούλια να μας λέει το σκεπτικό του όταν του ανατέθηκε να μετατρέψει σε στριπάκια το κεφάλαιο ενός βιβλίου. Περιέγραφε τον τρόπο με τον οποίο τον βοήθησαν οι λέξεις να σχεδιάσει, τι κράτησε και τι άφησε. Η Βασιλεία Βαξεβάνη από την άλλη, χρησιμοποιεί αντίθετη πορεία στις αφηγήσεις της. Φτιάχνει στο μυαλό της τις εικόνες που καλείται να αφηγηθεί, και τις περιγράφει στη συνέχεια.

Δυστυχώς, όμως, η ελλειπής στήριξη των Ελλήνων δημιουργών έχει ως αποτέλεσμα το «καπέλωμα» των comics από τη λογοτεχνία. Ο χώρος που τους αναλογεί στα βιβλιοπωλεία είναι ελάχιστος, κι αυτό μόνο στα κεντρικά, και όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Γιάννης Παλαβός, η τοποθέτησή τους στο ράφι είναι εντελώς λανθασμένη, αφού συνήθως τα συναντάμε κάτω από την ταμπέλα «Comics – Χιούμορ». Η Λήδα Τσενέ πρότεινε την τοποθέτησή τους κατά θεματική ενότητα, όπως γίνεται και με τα λογοτεχνικά βιβλία, άλλωστε, και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Γιατί κάποιος που ψάχνει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα πχ., να μην έχει και την επιλογή ενός graphic novel δίπλα;

Από το κοινό ακούσαμε και την απορία για το πώς γίνεται το Logicomix να απέκτησε τόσο μεγάλο κοινό, και οι ομιλητές απάντησαν σχεδόν ομόφωνα ότι το όνομα του Απόστολου Δοξιάδη πίσω απ’ το όλο project, έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο. Όχι πως δεν πρόκειται για μια άρτια δουλειά, αφού όπως μας είπε ο Τόμεκ που είχε παρακολουθήσει από κοντά τη διαδικασία παραγωγής, συζητάμε για προδιαγραφές και budget ταινίας.

Κάτι που πραγματικά δεν είχα σκεφτεί, και μου έδωσαν τροφή για προβληματισμό οι δημιουργοί, είναι η παντελής απουσία ελληνικών παιδικών comics. Έχουμε συνηθίσει όλοι στα Μίκυ Μάους και τα κλασσικά εικονογραφημένα που υπάρχουν παντού, με αποτέλεσμα αν δε βρισκόμαστε μέσα στο χώρο, να μην αντιλαμβανόμαστε το κενό αυτό. Ο Τόμεκ, μάλιστα, δήλωσε ότι έχει σκοπό να ασχοληθεί άμεσα με τη δημιουργία παιδικού comic. Όπως εκείνος, που όπως είπε δεν είναι φίλος της λογοτεχνίας, προτιμούσε από μικρός τα comics, πιστεύει ότι και τα μικρά παιδιά πρέπει να έχουν αυτήν την επιλογή.

Αναφέρθηκαν φυσικά και γνωστές αγαπημένες μας δουλειές όπως το ΚΡΑΚ του Τάσου Μαραγκού, το Δεν Είναι Αυτό Που Νομίζεις του Τάσου Ζαφειριάδη και του Λουκά Τσουκνίδα ή το Πτώμα, του Τάσου Ζαφειριάδη και του Γιάννη Παλαβού, ως παραδείγματα προς μίμηση, και αφού αποφάνθηκε το πάνελ ότι ο Τάσος Ζαφειριάδης είναι η κοινή συνισταμένη τους, αλλά και ένας καταπληκτικός τύπος συνάμα, καληνυχτιστήκαμε!

Σίγουρα ξεχνάω πολλά, το ζουμί, όμως, παραμένει ένα: έχουμε μια πάρα πολύ καλή ελληνική σκηνή comics και δυστυχώς δεν την στηρίζουμε όπως της πρέπει. Σε αυτό εδώ το blog έχουν γίνει πάμπολλα posts  για Έλληνες δημιουργούς, αλλά και για το εξαιρετικό http://theveryclosedcircle.blogspot.com/ και ελπίζω να έχουν την απήχηση που τους αρμόζει, τουλάχιστον διαδικτυακά για αρχή.

Από το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για το Don’t Ever Read Me, Θόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης.«

1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών – E.KE.BI

Δεν ήμουν εκεί. Ήταν, όμως, αρκετοί φίλοι, τόσο στο κοινό όσο κι επί σκηνής. Θα ήθελα πολύ να είχα ακούσει τη Μαρία Ξυλούρη να διαβάζει – ολίγον αγχωμένη, φαντάζομαι – ένα απόσπασμα από το επερχόμενο βιβλίο της, Πώς Τελειώνει ο Κόσμος. Να είχα άποψη για το εάν και κατά πόσον η ανάγνωση του Γιάννη Παλαβού δεν στάθηκε στο ύψος του εξαιρετικού διηγήματός του, Γέροι Άνθρωποι, όπως ο ίδιος διατείνεται. Να γνωρίσω τα υπόλοιπα παιδιά που συμμετείχαν. Δυστυχώς έλειπα μακριά.

Συνέχεια

Παρουσίαση Jemma Press – Λέσχη Φίλων Κόμικς, 30.09.2011

Ξεκινήσαμε με μία μικρή καθυστέρηση. Δεν περίμενα τόσο κόσμο στην αίθουσα. Ευτυχώς για μένα, οι γνωστές μου φάτσες κρύβονταν ανάμεσα στις άγνωστες. Ζήτησα να μιλήσω τελευταία. "Μα μιλάς πρώτη!" "Πρώτη;!" "Ναι!". Στη φωτογραφία, δίπλα μου ο Πέτρος Χριστούλιας, ο Θωμάς Παπαδημητρόπουλος και στην άκρη ο Τάσος Ζαφειριάδης.
Ρώτησα πόση ώρα είχα για να μιλήσω. "Όση θες", μου είπαν, "Ε, ένα τέταρτο, είκοσι λεπτά". Μίλησα περίπου δέκα. Και είπα ότι ο Τάσος Ζαφειριάδης έχει χρόνια σχέση με το Γιάννη Παλαβό. Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα γιατί όλοι έβαλαν τα γέλια, αλλά γέλασα μαζί τους. Το κατάλαβα αργότερα. Είπα, επίσης, πόσο πολύ μου άρεσε η εικονογράφηση του Πτώματος από το Θανάση Πέτρου: "Σε κάποια καρέ τα χρώματα είναι λες και μπορείς να μυρίσεις τη βρώμα", είπα.
Μετά από μένα μίλησε ο Πέτρος Χριστούλιας για το Δεν είναι Αυτό Που Νομίζεις 2. Ο Πέτρος είναι δημιουργός κόμικς και εικονογράφος κι άρχισε να αναλύει το σχεδιασμό του βιβλίου. Εκεί κατάλαβα πόσα πολλά έχω να μάθω ακόμη εάν θέλω μία μέρα να κάνω μία ολοκληρωμένη παρουσίαση κόμικς.
Κοίταζα το κόσμο μπροστά μου. Όλες οι ηλικίες, άντρες και γυναίκες. Μετά έμαθα ότι ήρθαν 148 άτομα. Πάρα πολλά. Γνωστά και άγνωστα πρόσωπα παντού. Ακόμη και σε αυτή τη φωτογραφία.
Ο Θωμάς Παπαδημητρόπουλος, editor του http://www.comicdom.gr, παρουσίασε το KRAK 7 του Τάσου Μαραγκού. Η σειρά KRAK είναι από τις πολύ αγαπημένες μου και άκουσα τον Παπαδημητρόπουλο να μιλάει με μεγάλη προσοχή. Όσο πιο πολλά έλεγε, τόσο περισσότερο ανυπομονούσα να αρχίσω το επόμενο τεύχος.
Ο Τάσος Ζαφειριάδης παρουσίασε το Κουλούρι 2 του Τόμεκ. Εκεί έμαθα ότι ο Τόμεκ έβγαλε το βιβλίο "Κουλούρι" για να πηγαίνει κανείς στο βιβλιοπωλείο και να λέει "Ένα Κουλούρι παρακαλώ". Έμαθα ότι το σχέδιο του Τόμεκ είναι από τα πιο avant garde αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Και μετά συμφώνησα ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Τάσος Ζαφειριάδης μιλάει δημοσίως έχει επιρροές από τον Αργύρη Μπακιρτζή.
Μόλις τελείωσε η παρουσίαση έτρεξα στον Τάσο Μαραγκό για να μου υπογράψει το KRAK 7. Του είπα ότι στο Comicdom είχα ντραπεί να του το ζητήσω και με κοίταξε με απορία. Αργότερα, στα ποτά, μου μίλησε για τις επιρροές και τον τρόπο που δουλεύει. Ίσως κάποτε το κάνω ξεχωριστό ποστάκι. Διάβασα το KRAK 7 μόλις γύρισα στο σπίτι. Μου άρεσε πάρα πολύ.
Ο Τάσος Μαραγκός ξεκινάει να σχεδιάζει έναν από τους κακούς της ιστορίας του πριν μου υπογράψει.
Χάρηκα πολύ που ο κόσμος αγόραζε βιβλία. Πάρα πολύ. Ήταν μία μικρή γιορτή, μάλιστα μία φίλη είπε ότι είναι σαν ένα μικρό Comicdom. Ήταν πολύ ωραίο.
Ο Γιάννης Παλαβός υπογράφει το Πτώμα.
Ο Θανάσης Πέτρου υπέγραφε στο Πτώμα όλο το βράδυ. Όλοι συμφωνούσαν ότι τα σχέδια που έκανε με την υπογραφή του ήταν εξαιρετικά. Του άφησα το δικό μου αντίτυπο και του είπα να μη βιαστεί.
Αργότερα είδα ότι, μαζί με το καταπληκτικό σχέδιο, είχε σχολιάσει και την παρουσίασή μου.
Ο Τάσος Ζαφειριάδης υπογράφει το Πτώμα και το Δεν Είναι Αυτό Που Νομίζεις 2. Όλοι αναρωτιόμασταν πού είναι ο Λουκάς Τσουκνίδας και αν θα μας υπογράψει. Το μυστήριο παρέμεινε άλυτο.
Ο Παναγιώτης Πανταζής υπογράφει το Δεν Είναι Αυτό Που Νομίζεις 2. Δίπλα του, ο Τόμεκ υπογράφει το Κουλούρι 2. Από όσα μου είπε αργότερα ο Τόμεκ, εντύπωση μου έκανε το ότι όσο πιο κοντά βρίσκεται στην ολοκλήρωση της δουλειάς του, τόσο πιο δυνατη μουσική ακούει.
Χωρίς σχόλιο. Δεν πρόλαβα να φάω.
Κι εδώ εγώ με έναν τυχαίο περαστικό.

Υ.Γ.: Όπως πάντα, οι φωτογραφίες είναι της Λίλας Τζαμούση. Την ευχαριστώ πολύ και της χαρίζω αυτό το τραγούδι – ελπίζω να της αρέσει:

«Το Πτώμα»: Τρομάζει πάντα η πρώτη φορά

Η πρώτη φορά που μίλησα δημοσίως ήταν το 2001 σε ενα συνέδριο στη Γλασκόβη. Πρωτοετής υποψήφια διδάκτωρ τότε, είχα δυο μέρες να κοιμηθώ από το άγχος, φορούσα λάθος παπούτσια και είχα ένα αφελώς υπερφιλόδοξο θέμα («The notion of ethnicity in Archaic and Classical Greece», ή αλλιώς «Εγώ ειμί ο Μεσσίας που θα απαντήσω σε όσα σας απασχολούσαν τόσα χρόνια, ω ταπεινοί αρχαιολόγοι»).

Συνέχεια

Το Πτώμα: Teaser Trailer

Μέσα στο μήνα κυκλοφορεί το πιο παράξενο βιβλίο. Είχα την τύχη να το διαβάσω όταν ήταν ακόμη στις διορθώσεις, πριν από περίπου τρεις μήνες.

Συνέχεια

Το χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε*

Θα το πω, κι ας είναι κλισέ: Το ήξερα. Το πίστευα, το περίμενα. Το ήξερα βρε παιδί μου. Πώς να το κάνουμε;

Όσο πιο πολύ διάβαζα ελληνικά βιβλία, τόσο πιο πολύ το περίμενα. Όσο πιο πολλά μέτρια ελληνικά βιβλία έπεφταν στα χέρια μου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τόσο πιο πολύ ανυπομονούσα. Το νέο κατέφτασε όπως όλα τα καλά νέα: εκεί που δεν το περίμενα. Ένα απόγευμα στο γραφείο. Ήταν ένα σύντομο μήνυμα, απλούστερο και λιγότερο περίτεχνο από αυτά στα οποία με έχει συνηθίσει.

Μπαίνω αμέσως στο θέμα, όπως μου είπε κι ο ίδιος: Το Αστείο, η νέα συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Παλαβού βρήκε εκδοτικό οίκο. Βγαίνει στις αρχές της νέας χρονιάς, της  – τελικά όχι και τόσο – δίσεκτης, με πολύ ωραίο εξώφυλλο, εκτός των άλλων.

Cut. Flashback.

Πριν από περίπου τρεις μήνες ο Γιάννης Παλαβός, ο οποίος, εκτός από το ότι είναι φίλος μου, έχει γράψει άλλο ενάμισι βιβλίο (κατά τα λεγόμενα του ιδίου – το ένα είναι παρέα με το Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλο), μου έλεγε ότι το Αστείο, το νέο του βιβλίο, δεν έβρισκε εκδοτικό οίκο. Ακουγόταν προβληματισμένος, λίγο απογοητευμένος, μάταια του λέγαμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, εκείνος δυσπιστούσε. Προτιμούσε να μη βλέπει το χαλεπόν των καιρών αλλά τα προβλήματα της δουλειάς του. Αναρωτιόταν μήπως ήταν ανεπαρκής. Τότε σκεφτόμουν πόσο σπάνιο είναι αυτό, πόσο αντίθετο προς το ήθος της εποχής, την αναίσχυντη αυτοαναφορά κι επιμελώς κεκαλυμμένη αυταρέσκεια πολλών νέων Ελλήνων συγγραφέων.

Εγώ τότε είχα κάνει μία σχετική ανάρτηση, κάποιοι προσφέρθηκαν να βοηθήσουν και το έκαναν, κάποιοι άλλοι έμειναν στα λόγια, κάποιοι τρίτοι που δεν είχαν τη δυνατότητα να βοηθήσουν ζήτησαν απλά να διαβάσουν λίγα διηγήματα από τη συλλογή. Ένας από αυτούς ήταν ένας φίλος δημοσιογράφος, που εκτιμώ όσο λίγους. Θυμάμαι ακόμη την αντίδρασή του: «Ρε γαμώτο», μου είχε είπε, «τόσα σκουπίδια κυκλοφορούν επειδή κάποιοι είναι δικτυωμένοι, και δεν μπορεί να βρει εκδότη ο Παλαβός;» «Πώς να βρει;» του είπα εγώ, «Αφού η διαπλοκή του Γιάννη με τα μέσα περιορίζεται σε μένα και σε σένα;» Είχαμε γελάσει με παράπονο.

Δε θέλω να γράψω τα συνηθισμένα, αλλά μου είναι δύσκολο: Όχι λοιπόν, δεν είναι όλα μαύρα. Ναι, υπάρχει κρίση, και αυτό τα κάνει όλα πιο δύσκολα, αλλά όχι ακατόρθωτα. Και ναι, το βιβλίο του Γιάννη είναι πολύ καλό. Παρά τις δυσκολίες της σύμβασης του διηγήματος, ο Γιάννης είναι ευρηματικός, είναι συγκινητικός, έχει πλάκα, στυλ γραφής πολύ ιδιαίτερο, και, βασικά, δεν έχει εμμονές. Δεν τραγουδάει το ίδιο τραγούδι σε λούπα. Κάθε μία ιστορία είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη.

Και κάτι για το τέλος: Το Αστείο δεν είναι το μόνο βιβλίο του Γιάννη Παλαβού που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Εντός του τρέχοντος μήνα κυκλοφορεί μία δουλειά του Γιάννη με τον (επίσης φίλο μου) Τάσο Ζαφειριάδη, οι οποίοι έγραψαν κείμενο εικονογραφημένο εξαιρετικά από το Θανάση Πέτρου. Ο τίτλος αυτού, Το Πτώμα.

Από το Πτώμα στο Αστείο, λοιπόν. Τίτλοι απλοί κι ωραίοι, λες κι είναι βγαλμένοι από το Spleen του Μπωντλαίρ.

*Του Θεού η χάρη μας φυλάει απ’ τα σουξέ, Γιάννη.

Ένα μεσημέρι με τον Jonathan Franzen και τον Philip Seymour Hoffman

Νομίζω πως το ωραιότερο πράγμα που μου συνέβη από τότε που ξεκίνησα αυτό το blog είναι το γεγονός ότι γνώρισα πολλούς καινούργιους ανθρώπους. Θα μπορούσα να γράψω ένα post για κάθε έναν από αυτούς, για το πώς τους γνώρισα, πού πήγαμε, τι είπαμε. Μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω. Σήμερα, όμως, θέλω να γράψω για την Α.

Συνέχεια