«A small man can be just as exhausted as a great man»

20120418-010529.jpg20120418-010550.jpg20120418-010558.jpg20120418-010603.jpg20120418-010617.jpg

Εδώ όλα είναι μεγάλα / Το Λονδίνο φαντάζει μικρό, ποιος θα τό ‘λεγε / Οι σκάλες στα κτήρια, αυτές για τους παράνομους εραστές / Οι ουρανοξύστες που πριν φτάσουν τα σύννεφα παλεύουν με τα φύλλα και τα δέντρα / Οι άνθρωποι / Ο γρίφος του φιλοδωρήματος / Και η αποψινή παράσταση / Ο Θάνατος του Εμποράκου / Έφερε στο νου τον πατέρα μου / Το σχολείο, όταν είχα πρωτοδιαβάσει το έργο / Και μου θύμισε ότι ο Philip Seymour Hoffman είναι υπέροχος / Από κοντά, ακόμη περισσότερο.20120418-010622.jpg20120418-010611.jpg20120418-010540.jpg

This Word Love

I will not go when she calls
even if she says I love you,
especially that,
even though she swears
and promises nothing
but love love.

The light in this room
covers every
thing equally;
even my arm throws no shadow,
it too is consumed with light.

But this word love 
this word grows dark, grows
heavy and shakes itself, begins
to eat, to shudder and convulse
its way through this paper
until we too have dimmed in
its transparent throat and still
are riven, are glistening, hip and thigh, your
loosened hair which knows
no hesitation.

[This Word Love, Raymond Carver]

Little darling, it’s been a long cold lonely winter

Από το αεροπλάνο οι Άλπεις έμοιαζαν με φουρτουνιασμένη θάλασσα σε πίνακα του Katsushika Hokusai. Τις χάζευα συνεπαρμένη. Ήταν θαύμα ότι κατάφερα να διαβάσω 100 ολόκληρες σελίδες από το βιβλίο μου.
Η πρώτη βόλτα στην παλιά γειτονιά όπως πάντα συγκινητική. Ήταν σούρουπο, ο κόσμος πηγαινοερχόταν, κι εγώ προσπαθούσα να χωρέσω όλες τις αναμνήσεις, όλες τις βόλτες, όλο το ανοιξιάτικο αεράκι. Καμία γειτονιά, πουθενά στον κόσμο, δεν είναι ομορφότερη από αυτή.
Καθόταν μόνη της σε ένα από τα εστιατόρια του εμπορικού κέντρου και διάβαζε αφοσιωμένη. Τη φωτογράφισα γιατί μου άρεσε πολύ.
Λίγο παραπέρα, στο Tavistock Square, οι αναμνήσεις μοιάζουν λίγο με το άσπρο αυτοκίνητο. Έρχονται και φεύγουν κατά δική τους βούληση, ανεξέλεγκτα. Το σάντουιτς στο παγκάκι αριστερά. Το μπόουλινγκ από κάτω από το ξενοδοχείο. Ο ευγενικός αστυνόμος τη μέρα που νόμιζα πως χάθηκα. Εσύ.
Το Covent Garden. Οι φοιτητές κλασικής μουσικής. Οι ηλικιωμένοι και οι τουρίστες που πίνουν κρασί στο Crusting Pipe. Τα παιδάκια που χειροκροτούν.
Ένα παγωτό χωνάκι στην αυλή του Βρετανικού Μουσείου μετά το τέλος μιας δύσκολης συνάντησης, ένα απόγευμα με ήλιο.

Υ.Γ.: Καμιά φορά το να χαλάς τη νηστεία είναι λίγο σαν να κερατώνεις τον τέλειο γκόμενό σου: σπάνια είναι για κάτι που να αξίζει. Ας μην κρυβόμαστε, συνήθως τον απατάς με ένα άνοστο μπιφτεκάκι της Aegean.

All You Read Is Love

Αυτές τις μέρες είμαι χαρωπή κι αισιόδοξη. Το ίδιο και αυτό το ποστάκι.

Περιεχόμενα:

  1. Φωτογραφίες από την παρουσίαση της Jemma Press στη Θεσσαλονίκη. Εγώ παρουσίασα, τι άλλο; Το Πτώμα.
  2. Μία πρόταση γάμου. Την ετοίμασε πρόσφατα ένας φίλος για την κοπέλα του, με συγκίνησε πολύ, είναι γλυκιά κι εντυπωσιακή μαζί, και, μέρες που είναι, είπα να τη μοιραστώ.

Μέρος Πρώτο: Στη Θεσσαλονίκη

Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται από νωρίς. Το La Doze που μας φιλοξένησε μου φάνηκε ωραίο και καλλιτεχνικό. Με το που έφτασα, μου έφυγε το άγχος.
Ο κόσμος ήταν διαφορετικός από την Αθήνα.
Στην παρέα βρίσκονταν και συγγραφείς, αλλά, πάνω απ' όλα, καλοί φίλοι. Ο Γιάννης Παλαβός σχεδόν αναφώνησε "Απεταξάμην" όταν τον παρουσίασα ως διηγηματογράφο. Εγώ επιμένω: η δουλειά του στο Πτώμα είναι θαυμάσια. Δίπλα στο Γιάννη, ο Τάσος Μαραγκός του ΚΡΑΚ και στο βάθος ο Θανάσης Πέτρου, σκιτσογράφος. Οι εικόνες που έφτιαξε για το Πτώμα είναι έργα τέχνης.
Αρχίσαμε με μία μικρή καθυστέρηση. Την παρουσίαση άνοιξε ο Λευτέρης Σταυριανός, εκδότης της Jemma Press. Ο Χρήστος Σταμπουλής παρουσίασε το ΚΡΑΚ, εγώ το Πτώμα, ο Τάσος Ζαφειριάδης το Κουλούρι και η Γκέλυ Μαδεμλή το Δεν Είναι Αυτό Που Νομίζεις.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η συζήτηση που ακολούθησε την παρουσίαση. Το κοινό είχε απορίες. Σε ποιούς απευθύνονται αυτά τα κόμικς; Είναι ευκολότερο ή δυσκολότερο για τους δημιουργούς να αυτοβιογραφούν;
Ήταν ωραία. Πολύ ωραία.

Υ.Γ.: Ο Τόμεκ, εκτός από σούπερ κομίστας, τραβάει και ωραίες φωτογραφίες. Οι σημερινές είναι δικές του και τον ευχαριστώ πολύ που μου τις παραχώρησε!

 Μέρος Δεύτερο: Η Πρόταση

Να είστε πάντα ευτυχισμένοι!

1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών – E.KE.BI

Δεν ήμουν εκεί. Ήταν, όμως, αρκετοί φίλοι, τόσο στο κοινό όσο κι επί σκηνής. Θα ήθελα πολύ να είχα ακούσει τη Μαρία Ξυλούρη να διαβάζει – ολίγον αγχωμένη, φαντάζομαι – ένα απόσπασμα από το επερχόμενο βιβλίο της, Πώς Τελειώνει ο Κόσμος. Να είχα άποψη για το εάν και κατά πόσον η ανάγνωση του Γιάννη Παλαβού δεν στάθηκε στο ύψος του εξαιρετικού διηγήματός του, Γέροι Άνθρωποι, όπως ο ίδιος διατείνεται. Να γνωρίσω τα υπόλοιπα παιδιά που συμμετείχαν. Δυστυχώς έλειπα μακριά.

Συνέχεια

Ωραίο μου πλυντήριο

Κάπου στο μακρινό Βορρά υπάρχει ένα μικρό μέρος. Δεν το βρίσκεις εύκολα.
Έχει ωραίο φωτισμό κι ακόμη ωραιότερη διακόσμηση.
Φυσικά μπορείς απλά να πας για να πιεις έναν καφέ με τους φίλους σου...
... ή ακόμα και να φας κάτι εάν πεινάς.

 

Αλλά μπορεί να έχεις να κάνεις κι άλλες δουλειές.
Όπως, για παράδειγμα, να πλύνεις τα ρούχα σου.
Και όσο περιμένεις να τελειώσει η μπουγάδα, με έναν καφέ στο χέρι, μπορείς να διαβάσεις κάποιο από τα βιβλία της μικρής βιβλιοθήκης...
...τα οποία δεν είναι κατανεμημένα αλφαβητικά ή θεματικά, αλλά ανά χρώμα.

 

Κάτι γίνεται εκεί μέσα. Και δε θέλεις να φύγεις.

Υ.Γ.: Οι φωτογραφίες προέρχονται από το Instagram των φίλων του Laundromat Cafe στη βόρεια Κοπεγχάγη: ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη που είδα ποτέ στα ταξίδια μου.