Αγάπησα ένα Μουσείο

Δεν ήξερα, κι ακόμη δεν ξέρω, ποιες ήταν οι προσδοκίες μου από το Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης. Ξέρω, όμως, δύο πράγματα: Το ένα είναι πως αυτός ο χώρος είναι η πρώτη μου σκέψη όταν θυμάμαι το ταξίδι στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το δεύτερο είναι ότι προχτές, όταν κάποιος με ρώτησε πώς μου φάνηκε το Met, εγώ απάντησα αυθόρμητα «Nομίζω ότι είναι ο χώρος που ένοιωσα πιο οικείο στη Νέα Υόρκη μετά το δωμάτιο του ξενοδοχείου».

Συνέχεια

Τα χρώματα του Αστείου

Το Φεβρουάριο του 1923 γεννιέται στο Βελβεντό Κοζάνης ο Τάκης Γιαννούσας. Η μητέρα του μοδίστρα, ο έμπορος πατέρας επαναπατρισμένος μετανάστης. Αμερική, Ρουμανία, Βελβεντό.

Συνέχεια

Τύπου ‘ντάξει

Το στριπάκι αυτό, σε κείμενο Τάσου Ζαφειριάδη και σκίτσο του Sir John Tenniel, γνωστού και από την εικονογράφηση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, αποτελεί πραγματικό διάλογο τον οποίο κρυφάκουσα περπατώντας επί της οδού Ασκληπιού ένα βράδυ του περασμένου Ιουλίου.

Φτάνοντας στα Εξάρχεια όπου με περίμενε ο Τάσος, δεν τον χαιρέτησα: Αντ’ αυτού, αναφώνησα «Δε φαντάζεσαι τι λέγανε δύο τύποι πίσω μου πριν λίγο!»

Ο Τάσος έβγαλε ένα μπλοκάκι και σημείωσε το διάλογο λέξη προς λέξη.

Έξι μήνες αργότερα μου έστειλε  την εικόνα, η οποία κυκλοφόρησε και στο The Very Closed Circle, ένα blog για όσους αγαπούν τα κόμιξ και όχι μόνο.

Do it slow

Το 1999, ως δευτεροετής φοιτήτρια Αρχαίας Ιστορίας, σκηνοθέτησα τις Χοηφόρους του Αισχύλου στο πλαίσιο της ετήσιας ελληνικής παράστασης που παρουσιάζεται στο King’s College London – πάντα στο πρωτότυπο κείμενο. Είδα το ακατανόητο κείμενο του Αισχύλου να παίρνει τη σάρκα και τα οστά συμφοιτητών μου, να αποκτά τη φωνή τους, άκουσα τα μελοποιημένα χορικά από τις φωνές 8 κοριτσιών, φτιάξαμε κουστούμια, σκηνικά, καρδιοχτυπήσαμε μήπως κάποιος ξεχάσει τους στίχους, και μετά, το θέατρο κι εγώ χωρίσαμε οριστικά τους δρόμους μας.

Συνέχεια

«Τελευταία ο κόσμος έχει προβλήματα που δεν μπορώ να βοηθήσω.»

Συστηθήκαμε για πρώτη φορά στο Comicdom Con τον περασμένο Απρίλιο. Οι κοινοί μας φίλοι είναι όλοι από τη Θεσσαλονίκη και τότε είχα υποθέσει ότι κι ο ίδιος κατάγεται από εκεί.

Συνέχεια

All my eyes can see is all I know

Εγώ τα διαβάζω. Εσύ τα κοιτάζεις. Αυτός στολίζει τη βιβλιοθήκη του. Εκείνη τα χρησιμοποιεί ως σουβέρ. Ο Mike Stilkey, εικαστικός από την Καλιφόρνια, τα ζωγραφίζει.

Ζωγραφίζει τα εξώφυλλά τους, τις ράχες τους, φτιάχνει γλυπτά. Τα επαναπροσδιορίζει. Το αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Το βιβλίο ως καμβάς, ως πηγή έμπνευσης διαφορετικής.

Το βιβλίο ως επιφάνεια δημιουργίας μελαγχολικών παραμυθένιων μορφών.

Υ.Γ.: Αυτό, για σένα, και πάλι. Είναι ο μήνας, φαίνεται.

 

 

«Δεν μου αρέσει το παγωτό σοκολάτα. Δεν μου αρέσει τίποτα. Τίποτα.»

Μία φιλόλογος παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής στο κέντρο φιλοξενίας ανηλίκων προσφύγων Λέσβου. Μεγαλειώδης ανθρωπισμός; Ή, μήπως, απλή γραφικότητα;

Συνέχεια