Και πώς μπορώ να σ’ αρνηθώ; Κι α θέλω, δε μ’ αφήνει…

978468_ErotokritosCover

Έμμετρη μυθιστορία του 17ου αιώνα / 10.012 ομοιοκατάληκτοι στίχοι ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου στην Κρητική διάλεκτο / Λαϊκή παράδοση / Βαρετό μάθημα στα Νέα Ελληνικά / Μαντινάδες / Σολωμός, Σικελιανός, Ρίτσος: επιρροή κι έμπνευση για τρεις γίγαντες της ποίησης.

Συνέχεια

Το Ηχομυθιστόρημα του Βάλτου

FullSizeRender (10)Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, εξ’ ημών μάθαμε για τον μακεδονικό αγώνα και τον Σαράντο Αγαπηνό, γνωστό και ως Καπετάν Άγρα, από την πένα της Πηνελόπης Δέλτα. Στα πολυσέλιδα Μυστικά του Βάλτου, η αλεξανδρινή συγγραφέας αφηγείται την πορεία του Άγρα, από την απόβαση στην ακτή του Θερμαϊκού, την άφιξη στη λίμνη των Γιαννιτσών, μέχρι το δραματικό του τέλος στην περιοχή της Έδεσσας. Την πορεία του σεμνού Μακεδονομάχου αφηγείται στο βιβλίο του και ο Πάνος Θεοδωρίδης. Μόνο που το Ηχομυθιστόρημα του Καπετάν Άγρα (Κέδρος, 1994) είναι σύντομο, πολυσύνθετο και μεταμοντέρνο.

Συνέχεια

H μνήμη από το υγρό χάδι της

χαδι

Σε περίπτωση που έχετε υπ’ όψιν σας να διαβάσετε το Χάδι του Αλέξανδρου Στεφανίδη, κάνετε στον εαυτό σας τη χάρη και μη διαβάσετε την περιγραφή στο οπισθόφυλλο.

Συνέχεια

Καρτ ποστάλ από το ηφαίστειο

e8e937e2-1303-417d-aded-07be3e854295-768x1024

Πώς μπορείς να γράφεις για τους καιρούς που περνάμε χωρίς να μιλάς για την κρίση; Πώς μπορείς να γράφεις για τη μνήμη χωρίς να νοσταλγείς; Και πώς γίνεται να περιγράφεις την ακύρωση χωρίς να γεμίζεις τις λέξεις σου με θλίψη;

Συνέχεια

Θα σε βρω. Όπου πατάς πέφτουν πράσινα φύλλα*

aris1.0Ίσως έχεις διαβάσει το Κιβώτιο και θεωρείς ότι ανήκει στα πέντε, ίσως και τρία, σπουδαιότερα μυθιστορήματα της νεοελληνικής πεζογραφίας. Ίσως έχεις διαβάσει τις εμβληματικές του μεταφράσεις των Ρώσων κλασικών. Ίσως, πάλι, να συγκινήθηκες με την ποίησή του.

Συνέχεια

Μικρό θεατρικό διαμάντι

kordopatis

«Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν. Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε απάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο.»

Συνέχεια

Πολλές φορές προσπάθησα μ’ αυτά τα γαμημένα: Αντί να βγούν στα χείλη μου, σφηνώνουν στον αυχένα.

Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος έγραψε τη ΜεταΠοίηση προκειμένου να αποφορτιστεί, όπως μου είπε, από την πίεση του διδακτορικού του. Σκέφτηκα πως πρέπει να είναι πολύ παράξενος άνθρωπος. Πώς είναι δυνατόν να αποφορτίζεσαι από τα άχθη μιας ερευνητικής εργασίας συγγράφοντας διηγήματα; Και, κυρίως, πώς είναι δυνατόν να αποφορτίζεσαι ενασχολούμενος με τη δύσκολη πρωτοπρόσωπη αφήγηση και με την ακόμη δυσκολότερη μικρή φόρμα;

Η ΜεταΠοίηση  (εκδ. Κέδρος, 2012) είναι μία συλλογή δώδεκα σύντομων διηγημάτων. Δώδεκα σύντομες σπουδές στον αντρικό ψυχισμό, την αδελφική αγάπη και το θάνατο. Αλλά η ΜεταΠοίηση δεν είναι μόνο αυτό: Ο 29χρονος Δημοσθένης Παπαμάρκος χειρίζεται με θαυμαστό τρόπο σύνθετα στρατηγήματα του μοντερνισμού, όπως η κατακερματισμένη πλοκή, εξαναγκάζοντας τον αναγνώστη σε ενεργό συμμετοχή στα κείμενά του. Με διακειμενικές αναφορές στο δημοτικό τραγούδι και τη λαϊκή παράδοση, στα βιβλικά κείμενα, στα κόμιξ, στον Bret Easton Ellis αλλά και σε διάσημες πρωτοπρόσωπες  αφηγήσεις όπως η Ιστορία Ενός Αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα, ο Παπαμάρκος μεταποιεί έναν ολόκληρο ιστό κειμένων, κλείνοντας το μάτι σε διαβάσματα που γνωρίζουμε, θυμόμαστε ή  έχουμε ξεχάσει ότι κάποτε μας συνεπήραν. Η γραφή του Παπαμάρκου ρέει με άνεση που σπάνια συναντά κανείς σε συγγραφείς της ηλικίας του, είναι απελευθερωμένη από κάθε είδους φτιασίδωμα, είναι άμεση και σκληρή.

Ζήτησα στο Δημοσθένη Παπαμάρκο να μου παραχωρήσει ένα διήγημα για αυτό το μπλογκ. Έχοντας μοιραστεί μαζί του την αγάπη για τη μελέτη της αρχαιότητας (τόσο εκείνος όσο κι εγώ ασχοληθήκαμε με την Αρχαία Ιστορία στις σπουδές μας), περίμενα πως θα μου έστελνε το πρώτο διήγημα της συλλογής του. Έπεσα έξω, αλλά, βλέποντας τους στίχους κάτω από τον τίτλο του  σκοτείνού Ferrum, κατάλαβα το γιατί: