Καναπές, κουβέρτα, τζάκι, ταινίες #2

Οι γιορτές αυτές συνεχίστηκαν με ακόμη περισσότερες ταινίες.

tumblr_pweztocYrF1vc5vh8o2_1280
30/12: Πόσο πραγματικά υπέροχη ταινία είναι το γαλλικό Portrait of a Lady on Fire, πόσο κομψό, καλλιτεχνικά άρτιο, πόσο σπαρακτικό. Απόλαυσα την ταινία αυτή όσο ελάχιστες φέτος, με συνεπήρε, με εντυπωσίασε, με συγκίνησε και το τέλος με βρήκε να ακούω συγκλονισμένη τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι σε επανάληψη. Αριστούργημα. 
Ψυχη
30/12: Το δυστοπικό, δυσοίωνο σύμπαν του Γιάννη Οικονομίδη αρχίζει να αποκαλύπτεται σταδιακά μπροστά μου ολοένα και πιο ξεκάθαρα. Η Ψυχή στο Στόμα με τον πάντα εξαιρετικό Ερρίκο Λίτση και τον τρομακτικά ρεαλιστικό Βαγγέλη Μουρίκη με τάραξε πολύ. Ήθελα να σταματήσω να βλέπω και να ακούω όσα εκτυλίσσονταν μπροστά μου, και βέβαια μόλις τελείωσε ξεκίνησα το Μαχαιροβγάλτη:
μαχαιροβγαλτης.png
30/12: Τρίτη ταινία της ημέρας, ο Μαχαιροβγάλτης με τον σπουδαίο Στάθη Σταμουλακάτο. Σε ασπρόμαυρους τόνους, μία ιστορία παρακμής, προδοσίας, απελπισίας. Έχω μεγάλη αδυναμία στο Σταμουλακάτο, είναι ο αγαπημένος μου Έλληνας ηθοποιός, κυρίως γιατί σπάνια βλέπεις ερμηνείες σαν τη δική του στο θέατρο (στο Στέλλα, κοιμήσου ήταν ασύλληπτος, αλλά εγώ τον γνώρισα στον Άγριο Σπόρο όπου θα μου μείνει αξέχαστος). 
Screen Shot 2020-01-02 at 12.52.00 PM
31/12: Εντάξει, το να κλείνει η χρονιά με το Μικρό Ψάρι του Οικονομίδη δεν το λες και συνηθισμένο, αλλά η εξαίρεση αυτή επιβεβαίωσε πανηγυρικά τον κανόνα που λέει: κλείσε τη χρονιά με κάτι που θα σου μείνει αξέχαστο. Τι ταινία! Συρραφή πολλών μικρών δοκιμίων σεναριακά, πολλών δοκιμών σκηνοθετικά, με ατάκες που σε στοιχειώνουν. Ο Οικονομίδης πήρε ένα μικροσκόπιο και έφτιαξε μία ταινία με τα πιο αρρωστημένα κύτταρα της κοινωνίας μας. Άρρωστα, γιατί όλοι υποφέρουμε από αυτά. Κύτταρα, γιατί το γυμνό μας μάτι δεν τα διακρίνει. Έμεινα εμβρόντητη, είναι πια από τις δυνατότερες ταινίες που έχω δει μέχρι σήμερα. Στην εικόνα, το βλέμμα του Βαγγέλη Μουρίκη στη σκηνή του νεκροταφείου.
Screen Shot 2020-01-02 at 1.21.28 PM
01/01: Χωρίς σχόλια – και ναι, αυτή είναι η αγαπημένη μου ιστορία.
79488
01/01: Δεύτερη φορά που βλέπω το Call me By Your Name και μου άρεσε περισσότερο από την πρώτη. Η σκηνή με το άγαλμα, ένα ποίημα. Ο μονόλογος του πατέρα στο τέλος, μία κάθαρση. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s