Δεκαετία

Σήμερα εδώ, πάνω από ένα εξελόφυλλο με σπασμένα values και κελιά που μετράνε σε αριθμούς τη δουλειά που για πρώτη φορά στήνω σχεδόν μόνη μου ένα χρόνο τώρα, τελευταίο Σάββατο του χρόνου, ήρθε στη σκέψη μου ξανά η σκηνή από ένα βιβλίο.

Οι Διορθώσεις του Jonathan Franzen υπήρξαν η αιτία που ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, μετά από μία αναπάντεχη συνάντηση με το Χρήστο. Το πρώτο μου ποστ ήταν αυτό, και εξακολουθώ να το βρίσκω το ωραιότερο που έχω γράψει. Εν συνεχεία ακολούθησαν αρκετά ακόμα κείμενα για τις Διορθώσεις. Κανένα τους δεν ήταν βιβλιοκριτική, άλλωστε δεν έχω ούτε τα ελάχιστα εφόδια για να επιδοθώ σε κάτι τέτοιο, ήταν όμως μία εξιστόρηση των συζητήσεών μου με γνωστούς και φίλους για το βιβλίο. Σε κάποιον δεν άρεσε και ήθελα το μοιραστώ, ενώ άλλες φορές διάβασα κάτι σχετικό και θέλησα απλά να το σχολιάσω.

Οι αναρτήσεις βέβαια για τις Διορθώσεις υπήρξαν – και εξακολουθούν να είναι  – μακράν λιγότερες των συζητήσεων που έχω κάνει για αυτές. Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις μου με τη Φαίδρα, μία από τις φίλες που μου δώρησε αυτή η δεκαετία, εκείνη με εγκάλεσε επίμονα για την εμμονή μου με τον Franzen. Σχεδόν εννέα χρόνια αργότερα, θα της απαντούσα πως δεν έχω καμία εμμονή με εκείνον, έχω, όμως, με τις Διορθώσεις. Ένοχη, κύριε Πρόεδρε.

Σε μία καλοκαιρινή έξοδο με την Αρχοντή και τη Μαρία κάπου στα Εξάρχεια, δεν ήμασταν οι τρεις μας: είχαμε μαζί και το βιβλίο, το οποίο ανοίγαμε σε τυχαίες σελίδες και ημιμεθείς θαυμάζαμε το κείμενο:

323070_10150259992816408_1367460_o

Έκτοτε τα διαβάσματα με πήγαν αλλού, κατέπλευσα σε θαυμαστά αναγνωστικά λιμάνια, θαύμασα πλήθος Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, άλλοτε έγραψα για αυτούς και άλλοτε όχι, πέρασαν άλλωστε και σχεδόν δέκα χρόνια.

Προχθές όμως, σε μία παρέα που μιλούσε για βιβλία και που με γνωρίζει ελάχιστα άκουσα τον εαυτό μου να ρωτά, «τις Διορθώσεις τις έχετε διαβάσει;» Σε όσους λίγους έγνεψαν καταφατικά, συνέχισα ασταμάτητη. «Τη σκηνή με το συκώτι, τη θυμάστε αυτή τη σκηνή; Είναι η σκηνή που καταλήγει στο ότι, από τούτο εδώ το τραπέζι που μας βάλανε κάποτε με το ζόρι να καθισουμε να φάμε κάτι που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε, δεν θα μπορέσουμε να σηκωθούμε ποτέ.»

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s