Στη Βαρσοβία

Είναι ωραίο και παράξενο να επισκέπτεσαι για πρώτη φορά μία ακόμη ευρωπαϊκή πόλη. Το μυαλό είναι λες προγραμματισμένο να κάνει συγκρίσεις: μοιάζει με το Βερολίνο προ εικοσαετίας, έχει κατι αδιόρατα underground σαν το Ελσίνκι, ο κόσμος έχει ένα σκανδιναβικό στυλάκι, βαρέθηκα πια το Παρίσι εδώ είναι καλύτερα, και άλλα τέτοια εξυπνα έρχονται στο νου στη θέα του αγάλματος του Κοπέρνικου μπροστά από την Πολωνική Ακαδημία Επιστημών.

Λίγο παραπέρα, σε μία κρύπτη της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού, βρίσκεται η καρδιά του Σοπέν. Διατηρείται μέσα σε κονιάκ και αποτελεί την εκπλήρωση της τελευταίας επιθυμίας του μεγάλου Πολωνού συνθέτη, ο οποίος απεβίωσε στο Παρίσι.
 Φτάνοντας στην πόλη, ο Κωστής που την ξέρει καλά είπε «κρίμα να μη δείτε τη Βαρσοβία με ήλιο». Αμέσως σκέφτηκα ότι κάποιες πόλεις είναι φτιαγμένες για τη βροχή. Δεν έπεσα έξω.
Η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας έδωσε το έναυσμα για πολλές διενέξεις μεταξύ φίλων αρχιτεκτόνων: «Πολύ μπρουταλιστικό το κτήριο», είπε ένας. «Μην αδικείς τον μπρουταλισμό», απάντησε ο άλλος. 
Σε μένα, το κτήριο φάνηκε αχανές. Μου προκάλεσε εκείνο το δέος που μου προκαλεί κάθε τι μεγαλεπίβολο που ξεπερνά το μέτρο. 
Μέταλλο, γυαλί, σκυρόδεμα. Ένα τόσο ψυχρό κτήριο που φιλοξενεί κάτι τόσο θερμό και παλλόμενο όπως η γνώση. 
Το Μουσείο Σοπέν είναι ίσως από τα ωραιότερα, πιο ενδιαφέροντα μουσεία που έχω δει: Στημένο γύρω από τη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού, με πολλή μουσική, πολύ αρχειακό υλικό, πολλή τεχνολογία: η σκοτεινή αίθουσα του τέλους του μού έφερε μια ανεξήγητη θλίψη – λες και τον είχα πραγματικά γνωρίσει. 
Η Βαρσοβία είναι απλωτή, καθαρή, τακτοποιημένη.
Όταν ο ήλιος έκανε τη σπάνια εμφάνισή του, όλοι ήμασταν πιστοί στο ραντεβού. Ο ποταμός Βιστούλας διασχίζει τη Βαρσοβία – κοιτούσα την απέναντι όχθη, την ανερχόμενη περιοχή με το παραπλανητικό όνομα Πράγα, και σκεφτόμουν πόσο ενδιαφέρων είναι ο τρόπος που εξαπλώνονται οι μεγαλουπόλεις, και αν αυτός ακριβώς ο τρόπος είναι που τις καθιστά μεγαλουπόλεις τελικά.
Αν κάτι μου λείπει στην Αθήνα, είναι ο κόσμος που απολαμβάνει το δημόσιο χώρο. Που τον βλέπει και τον χρησιμοποιεί σαν να είναι επέκταση του σπιτιού του.
Ήλιος σε μία πόλη σαν τη Βαρσοβία σημαίνει πάγκοι έξω, λεμονάδες, και μία αδιόρατη ζήλια για κάθε τι εξωτικό. 
Η πόλη της Μαρί Κιουρί, του Σοπέν, του Κοπέρνικου, του Κισλόφσκι μοιάζει με σταυροδρόμι ανάμεσα στο πρώην σοβιετικό μπλοκ και στη σημερινή δυτική Ευρώπη.
Το Warszawa Powiśle – SZCZ δεν είναι παρά ένα πείραμα για την ανάδειξη της ανάγκης σωτηρίας της πολωνικής μεταπολεμικής νεωτεριστικής κληρονομιάς από την καταστροφή και τη συλλογική λήθη. Σοσιαλιστικό, νεωτεριστικό, προκλητικό, χίψτερ.
Η πόλη είναι χίψτερ με την πιο αυθεντική έννοια του όρου.
Με μπύρες με πολύ ωραία ονόματα, και ακόμα ωραιότερη γεύση.
Η παλιά πόλη, αναδομημένη εξ ολοκλήρου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι γραφική, απλωτή και μοιάζει με την Κρακοβία. 
Το τουριστικό Barbican χρονολογείται στον 16ο αιώνα και ένα από τα λίγα σωζόμενα λείψανα του σύνθετου δικτύου ιστορικών οχυρώσεων που κάποτε περικύκλωνε τη Βαρσοβία.
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας στεγάζεται σε ένα κτήριο που στηρίζεται σε γιγάντιες Καρυάτιδες. 
IMG-7817
Είναι ωραίο και παράξενο να επισκέπτεσαι για πρώτη φορά μία ακόμη ευρωπαϊκή πόλη. Το μυαλό είναι λες προγραμματισμένο να γυροφέρνει σε όλους όσους δεν είναι εκεί μαζί σου και που ξέρεις ότι θα τα έβλεπαν όλα ακριβώς όπως τα βλέπεις εσύ.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s