Στο Λουξεμβούργο

Όσες φορές και αν βρεθείς σε ένα μέρος, όταν πάντα φτάνεις νύχτα και περνάς τις ώρες σου σε αίθουσες συνεδριάσεων, η εικόνα που σχηματίζεις για αυτό βασίζεται κυρίως σε όσα σου διηγούνται: είναι βαρετό, γραφικό, να πας εκεί, να δεις το τάδε, να φας κάπου αλλού. Ποτέ δεν προλαβαίνεις, νύχτα φτάνεις νύχτα φεύγεις, οι τέσσερις τοίχοι είναι παντού ίδιοι, τα δωμάτια των ξενοδοχείων μικρά, απρόσωπα και καθαρά σαν κάψουλες.

Σε αυτή την τρίτη μου φορά στο Λουξεμβούργο, κατάφερα επιτέλους να δω λίγο την πόλη. Οι προηγούμενες επισκέψεις είχαν επικεντρωθεί αποκλειστικά στον άξονα Κεντρικός Σταθμός-Gasperich, ο οποίος κατά κανένα λόγο δεν θα μπορούσε να περιγραφεί ως γραφικός.

Η πόλη όμως είναι. Ένα μείγμα ευρωπαϊκής ευμάρειας, με όλους τους μεγάλους οίκους μόδας και κοσμημάτων ολόγυρα, αλλά με έναν αέρα ταπεινότητας της γερμανικής επαρχίας. Ωραία κτήρια, πλακόστρωτα, καφέ γεμάτα κόσμο, και πάρα πολλοί Έλληνες παντού: κάποιοι εργάζονται στην Κομισιόν, κάποιοι στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, άλλοι σε καφέ και εστιατόρια. Στο Konrad, ένα μπαρ που μου θύμισε λίγο τη Θεσσαλονίκη, μία Ελληνίδα μας ρώτησε αν γνωρίζουμε πού μπορεί να βρει οικονομικό ραφείο για να μεταποιήσει τα ρούχα της. Παραδίπλα, Έλληνες φοιτητές συζητούσαν για μία εργασία. Έξω χιόνιζε ακατάπαυστα.

Πόσο παράξενο μέρος η Ευρώπη. Τόσες χώρες, και όμως κάποιες φορές μοιάζουν όλες με μία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s