Το βικτωριανό μυθιστόρημα αλλιώς

tgse01150

Βρισκόμαστε στο 1933, σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά τα περιστατικά τα οποία η Harriet Baxter αποφασίζει να διηγηθεί. Η ίδια βρίσκεται πλέον στο Bloomsbury του Λονδίνου, σε προχωρημένη ηλικία, με μόνη παρέα δύο καναρίνια και μία επιστάτη.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τον καιρό που η Harriet βρέθηκε στη Γλασκώβη, γύρω στο 1888, σε μία απόπειρα να ξεκινήσει τη ζωή της από το μηδέν μετά το θάνατο μιας θείας η οποία την άφησε μοναδική κληρονόμο μεγάλης περιουσίας. Η πόλη δονείται από τις προετοιμασίες για τη Διεθνή Έκθεση, και λογιών λογιών επιστήμονες και καλλιτέχνες ανταγωνίζονται για δημόσια προβολή. Ένα τυχαίο περιστατικό συστήνει τη Harriet στην οικογένεια Gillespie, οι οποίοι, αν και όχι ακριβώς φτωχοί, ζουν μετρημένα σε ένα σπίτι κοντά στο δικό της. Η μοναχική Harriet σπεύδει να διακδικήσει τη φιλία τους και να τους στηρίξει όσο μπορεί οικονομικά, παραγγέλνοντας ένα πορτρέτο από τον ανερχόμενο ζωγράφο Ned Gillespie. Παράλληλα, μέσα από την καλή της καρδιά, βοηθά στις οικιακές εργασίες και στους οικογενειακούς λογαριασμούς, και εγγράφεται στα μαθήματα τέχνης που παραδίδει ο Ned. Σύντομα γίνεται πια μέρος της οικογένειας.

Δεν θα περάσει πολύς καιρός, όμως, μέχρι τα πράγματα να αλλάξουν τροπή. Η μεγάλη κόρη της οικογένειας, παιδί προβληματικό, γίνεται μυστηριωδώς επιθετικό. Η Harriet βοηθά όσο μπορεί, μέχρι την πόρτα της οικογένειας να χτυπήσει μία φρικτή τραγωδία. Το δεύτερο μέρος του βιβλίου εστιάζει στη δίκη που ακολουθεί, τις αναμνήσεις της Harriet σαράντα χρόνια μετά, καθώς και από κλεφτές ματιές στο τι πραγματικά συνέβη.

51zrl4rwujl._sx321_bo1,204,203,200_Το Gillespie and I αποτελεί το δεύτερο μυθιστόρημα της Βορειοϊρλανδής Jane Harris μετά το πολύ επιτυχημένο The Observations (κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο Οι Σημειώσεις σε μετάφραση Νατάσας Κοντελετζίδου από τις εκδόσεις Διήγηση). Στο Gillespie and I η Jane Harris επιχειρεί να αναβιώσει τη βικτωριανή κοινωνία και να υπενθυμίσει όσα τείνουμε πλέον να ξεχνάμε: τα δικαιώματα των γυναικών στην ιδιοκτησία, στην εργασία, στην ψήφο, στην αυτοδιάθεση. Πιστή στο μοτίβο των Observations, η συγγραφέας επιλέγει και πάλι μία γυναικεία φωνή, η οποία, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, παρασύρει τον αναγνώστη σε δαιδάλους αναμνήσεων, ισχυρισμών, διαπιστώσεων, ερμηνειών. Τι ρόλο διαδραμάτισε, στα αλήθεια, η ηρωίδα στο τραγικό περιστατικό που σημάδεψε την οικογένεια Gillespie; Ποια η πραγματική της σχέση με τον Ned; Τι από όσα επιλέγει να μας αφηγηθεί ισχύει και τι, τελικά, είναι ένα κατασκεύασμα, ένα αποκύημα μίας ηλικιωμένης φαντασίας;

Το ατμοσφαιρικότατο, συναρπαστικότατο Gillespie and I είναι κάτι περισσότερο από μία επιτυχής άσκηση αναξιόπιστης αφήγησης. Κατά βάθος, πρόκειται για μία ιστορία μοναξιάς τόσο βαθιάς που οδηγεί στην εμμονή: η ηρωίδα Harriet είναι εύθραυστη αλλά και στέρεη, ευαίσθητη και αδέκαστη, είναι συνοδοιπόρος και αντίπαλος. Αξιόπιστη και αναξιόπιστη από σελίδα σε σελίδα, πρασύρει με τα πολλά της πρόσωπα και τις ελλειπτικές της αναμνήσεις. Η Harriet μπορεί να μην είναι μία συμπαθής αφηγήτρια, αλλά είναι σίγουρα αξέχαστη. Το βιβλίο δε, ακόμα περισσότερο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s