Απογείωση

jpeg

Συμβαίνει κάτι παράξενο κατά τις απογειώσεις.

Μόλις οι πόρτες σφραγιστούν και όλοι καθίσουμε σφιχτοδεμένοι στις θέσεις μας, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, με αυτή την απροσδιόριστη περιρέουσα μυρωδιά καυσίμων, αρωμάτων και πρόχειρου φαγητού, και καθώς το αεροπλάνο τροχοδρομεί, κλείνοντας απρόθυμα το κινητό μου έχω ήδη αφήσει πίσω προσωρινά/οριστικά όσα θλιμμένη αποχαιρέτησα. Ξαφνικά, λες και ως δια μαγείας, βρίσκομαι σε μία πυρετική έξαψη ανυπομονησίας για όσα θα με βρουν μετά την προσγείωση. Εκεί όπου πάω ξέρω πως ήδη κάποιοι με περιμένουν, και, πριν καν ξεθωριάσουν τα τελευταία βιαστικά αντίο, εγώ μετράω λεπτά για τις πρώτες αγκαλιές όσων εδώ και μήνες μου στέλνουν μεγάλα γράμματα και σύντομα βιαστικά μηνύματα, μετράω το χρόνο αντίστροφα για τα πρόσωπα πίσω από τις βασανιστικά στατικές εικόνες στο messenger, στο whatsapp, στο viber, στα εξομολογητικά σεντόνια των μεηλ. Έχω ήδη στο μυαλό μου τι θέλω να πω στον καθένα τους, τι άλλαξε στην καθημερινότητά μου όσο ήμασταν χώρια, τι με έκανε να χαρώ, τι να στενοχωρηθώ, προσπαθώ να μην ξεχάσω να πω σε κάποιον ένα ανέκδοτο που ξέρω πως θα του αρέσει, πρέπει και να θυμηθώ να του διηγηθώ πώς εξελίχθηκε εκείνο το μικρό/μεγάλο ζήτημα που με βασάνιζε τον Απρίλιο, να του δείξω μερικές φωτογραφίες που δεν έστειλα ποτέ, δεν πρέπει να μείνει εκκρεμότητα, κάθε εκκρεμότητα σημαίνει και άλλο messenger, και άλλο whatsapp, και άλλα σεντόνια στο inbox.

Είναι μάταιο και τόσο συναρπαστικό ταυτόχρονα να πρέπει πρώτα να αποχαιρετήσεις προκειμένου να ξαναβρεθείς. Και είναι αναπόδραστη αυτή η μεταμόρφωση λίγο μετά την απογείωση, το πόσο γίνομαι ο ίδιος ο τόπος που πάω και εκείνοι που θα βρω εκεί, πώς στο μυαλό μου μιλάω ήδη τη γλώσσα τους, ακούω μουσική στα ακουστικά και τη σιγοτραγουδώ μαζί τους, πώς θυμάμαι ένα αστείο που μου είπαν πριν τόσο πολύ καιρό και είναι σαν να έμεινε εκεί μετέωρο, να περιμένει αυτή την απογείωση για να με κάνει να ξαναγελάσω μαζί του στον αέρα.

Είναι και αυτή η ανεπαίσθητη αγωνία πριν την επανασύνδεση, ο ψευδής αλλά ηδονικός φόβος της αποξένωσης: και αν χάσαμε πια τον κώδικά μας; Αν το ανέκδοτο δεν φανεί τόσο πετυχημένο; Φόβοι που διαρκούν όσο η πτήση, ακριβώς για να διαψευστούν με τα πρώτα μηνύματα αμέσως μετά την προσγείωση, με το πρώτο προχειρογραμμένο «Έφτασες; Είσαι εδώ;».

Είμαι εδώ εδώ και ώρες, σκέφτομαι με ανακούφιση, είχα φτάσει αμέσως μόλις αποχαιρέτησα τον τελευταίο φίλο πίσω στην Αθήνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s