Ποτέ μη λες ποτέ

Δεν μου έχει ξανασυμβεί, αλλά το τελευταίο διάστημα διαβάζω μόνο νέα ελληνική λογοτεχνία.

Σε όσους το λέω, δηλώνουν πως κάνουν το ακριβώς αντίθετο – εγώ όχι μόνο δεν πτοούμαι, αλλά πεισμώνω ακόμα περισσότερο.

Δεν περίμενα πως θα μου συμβεί, αλλά αυτές τις ημέρες αποφάσισα πως το φετινό καλοκαίρι θα διαβάσω όση νεοελληνική γραφή δεν διάβασα τόσα χρόνια: Κοροβίνη, Δημητρακάκη, Ζουργό, Σεμιτέκολου. Και άλλους.

Όσοι έχετε κάτι να προτείνετε, ήρθε η ώρα!

Advertisements

14 thoughts on “Ποτέ μη λες ποτέ

  1. Από Κοροβίνη σίγουρα το ’55,απλά υπέροχο!Ζουργό ξεκίνα από τη Σκιά της Πεταλούδας & συνέχισε δεν θα χάσεις.Με τα χίλια Θέμελη & Τριλογία,αν δεν θες το συνολικό αναζήτησε την Αναλαμπή.Ταυτόχρονα κοίταξε τις άτυπες τριλογίες των Σ.Νικολαΐδου & Μάρω Δούκα.Τέλος προτείνω τον Κόκκινο Σταυρό της Μαρίας Γαβαλά.Καλή συνέχεια 🙂

    1. Ευχαριστω!
      Τριλογία Θέμελη διάβασα όταν είχε κυκλοφορήσει το κάθε ένα βιβλίο – τα περίμενα εναγωνίως.
      Η Μάρω Δούκα δεν μου ταιριάζει δυστυχώς.
      Τα υπόλοιπα θα τα αναζητήσω! Και πάλι ευχαριστω!

    2. Έχω να προτείνω: τον Πάνο Καρνέζη, διάβασα τις «μικρές ατομικές» και μου άρεσε πάρα πολύ. Σκοπεύω να διαβάσω σύντομα και τον Λαβύρινθο. Επίσης, οπωσδήποτε την τριλογία του Γιωργου Μιχαηλίδη: » της επανάστασης της μοναξιάς και της λαγνείας». Μου άρεσε και ο «χάλκινος ύπνος» της Ελενης Λαδια και » Το άλλο μισό μου πορτοκάλι» του Λευτέρη Μαυροπουλου. Γενικά μου αρέσει πολύ και η Φακίνου, η Αμάντα Μιχαλοπούλου και ο Αλέξης Σταμάτης. Είναι όλα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, οπότε αν δεν σου αρέσει κάποιο μην κάψεις και τα υπόλοιπα 😊

      1. Μιχαλοπούλου, έχω διαβάσει την Καλύτερή μου Φίλη και εκεί έκλεισα. Σταμάτη δεν έχω διαβάσει. Καρνέζη ναι, και εγώ το Little Infamies στα αγγλικά. Πολύ καλός. Μιχαηλίδη και Λαδιά θα αναζητήσω!
        Για τη Φακίνου ο,τι και να πω θα είναι λίγο: από τη Ζάχαρη στην Άκρη μέχρι τη Μερόπη, τι εξαιρετική γραφή!
        Ευχαριστω!

  2. «Οι Τυφλοί», του Νίκου Α. Μάντη! Μυθιστόρημα για την Αθήνα και την ελληνική παράνοια στα χνάρια του Πύντσον – αλλά πολύ πιο βατό. Εγώ και δύο φίλες το έχουμε διαβάσει σε ένα τριήμερο ο καθένας πάρα τις 500 σελίδες. Σίγουρα ο Μάντης έβαλε τον πιο φιλόδοξο στόχο που μπήκε από Έλληνα συγγραφέα εδώ και χρόνια – και τον πέτυχε. Αφήγηση πολυεπίπεδη, πρωτότυπη και συναρπαστική. Ταυτόχρονα τίθεται ενός είδους αίνιγμα στον αναγνώστη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

  3. Ζουργό τη Σκιά της Πεταλούδας και τίποτα άλλο δικό του, Ξυλούρη τον Καλλιγράφο, μπράβο για Δημητρακάκη, Κοροβίνης ακόμα ψάχνω γιατί είναι σημαντικός,για μικρή μπορχεσιανή φόρμα Κυριακίδη.

  4. Κορυφαίοι εν ζωή πεζογράφοι για μένα Γ. Σκαμπαρδώνης, Σωτήρης Δημητρίου, Ζυράννα Ζατέλη – οι δύο πρώτοι, μάστορες στη μικρή κυρίως φόρμα – και μη ξεχάσω και τον Θ. Κοροβίνη. Από τους πολύ νεότερους ξεχωρίζω τον Δημοσθένη Παπαμάρκο, τον Χρήστο Οικονόμου και Κάλλια Παπαδάκη.
    Αν θέλεις να τους δεις ολοκληρωμένα, καλύτερα να παρακολουθήσεις την πορεία τους από τα πρώτα τους βιβλία, αν πάλι θες να ρίξεις μια ματιά για να δεις πρώτα αν σου πάνε, διάβασε αντίστοιχα (με τη σειρά που τους αναφέρω) »Ντεπό», »θάμπωσε ο νους», »Η περσινή αρραβωνιαστικιά», »Ο κατάδεσμος», Γκιακ», »Κάτι θα γίνει, θα δεις», »Δενδρίτες». Και βέβαια δεν παύω ποτέ να συστήνω τον αγαπημένο μου Αργύρη Χιόνη- που δε ζει πια – και για την πεζογραφία και για την ποίηση του!
    Πολλοί από αυτούς που αναφέρονται σε σχόλια (Μιχαλοπούλου, Τριανταφύλλου, Σταμάτης, Νικολαίδου, Χωμενίδης κλπ), ξεχνάς τις μεταμοντερνιές τους μόλις σχεδόν τις διαβάσεις…..

  5. Έχω διαβάσει τα τρία πρώτα βιβλία του Χωμενίδη και αναρωτιόμουν μετά γιατί τα έγραψε – πέρα από το να δείξει πόσο καλός παραμυθάς είναι…. Κι εμένα αυτό δε μου φτάνει. Το πρώτο βιβλίο του Οικονόμου είναι σπουδαίο, κατά τη γνώμη μου. Στα υπόλοιπα σαφώς κατώτερος. Αλλά αυτά ειναι υποκειμενικές απόψεις, συναρτημένες με τις αναγνωστικές εμπειρίες του καθενός και, βέβαια, την οπτική του απέναντι στη ζωή. Σεβαστή η κάθε γνώμη.

  6. Για τον Γιώργο Μιχαηλίδη συμφωνώ και επαυξάνω! Τόσο η τριλογία όσο και το Άγιοι Έρωτες είναι εξαιρετικά, και σε βουτάνε και στις ιστορικές συνθήκες της εκάστοτε εποχής με ολοζώντανο τρόπο. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα. 🙂

    Επίσης, Ζυράννα Ζατέλη (όλα της). Δεν είναι για όλους, εγώ όμως αγαπώ τη γλώσσα της και την ατμόσφαιρά της.

  7. Ειδα πως το προτειναν κι αλλοι αλλα θελω να το τονισω, μην παραλειψεις το Γκιακ του Παπαμαρκου. Ειναι, κατα τη γνωμη μου, διαμαντακι. Καλη αναγνωση.
    υ.γ. Λιγακι σε ζηλευω

  8. Μου άρεσε ιδιαίτερα και το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ» της Μπουραζοπούλου, καθώς επίσης και «Η πόλη και η σιωπή» του Τζαμιώτη. Αυτή την περίοδο διαβάζω τον «Κόκκινο σταυρό» της Γαβαλά, διαισθάνομαι ότι θα είναι εξαιρετικό κι απ’ ότι είδα αναφέρθηκε ήδη στο πρώτο σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s