Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη

24ωρο-212x300Αν υπάρχει κάτι το θαυμαστό στο βιβλίο του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη (εκδ. Πόλις, 2017), αυτό είναι ότι δεν διακατέχεται από κανενός είδους αυταρέσκεια, καμία αυτοαναφορικότητα.

Στην εποχή που οι λογοτέχνες και οι απανταχού αυτοαποκαλούμενοι εγχώριοι γραφιάδες βαυκαλίζονται ανοίγοντας μύχιες γρίλιες της προσωπικής τους ζωής προς μάταια και βραχύβια τέρψη των πιστών τους ακολούθων, ο Γιαννακόπουλος αφοσιώνεται μεθοδικά σε κάτι τελείως διαφορετικό: στο να κοινωνεί την αγάπη του για την ανάγνωση ανατέμνοντας τι σημαίνει εκείνη για αυτόν, πώς καθορίζει τη ζωή του. Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη δεν αφορά το Γιαννακόπουλο, αλλά την ίδια την ασχολία αυτή, τους συγγραφείς, τις επί μέρους συνήθειες που την ορίζουν.
Σε μία σειρά γραπτών που δεν θα είχαν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από κείμενα διεθνώς αναγνωρισμένων δοκιμιογράφων, ο Γιαννακόπουλος γράφει με ειλικρίνια, συχνότατα με αυτοσαρκασμό, με χιούμορ αλλά και με σοβαρότητα, κρίνει, συγκρίνει, παίζει με διακειμενικές αναφορές και ενδιαφέρουσες, εύληπτες αναλύσεις, και πολλές φορές κλείνει το μάτι στον αναγνώστη του – ενώ διαρκώς έχεις τη αίσθηση πως γράφει χαμογελώντας.
Αν κάτι συμβαίνει καθώς διαβάζει κανείς Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη, αυτό είναι ότι τελικά κανείς τείνει να συγκρίνεται ως αναγνώστης μαζί του. Με άλλα λόγια, αναπόφευκτα αρχίζεις να ανατρέχεις σε όσα απαρτίζουν για σένα τη δραστηριότητα αλλά και την έννοια της ανάγνωσης και να βάζεις τικ, να διαγράφεις, να υπογραμμίζεις, νοητά ή μη:
  • Σε αντίθεση με το Γιαννακόπουλο, εγώ διαβάζω τα βιβλία πάντα γραμμικά, από την αρχή μέχρι το τέλος
  • Ποτέ δεν διαβάζω το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά. Αυτό είναι βέβαια ένας γενικότερος κανόνας της ζωής μου.
  • Παλιά απέφευγα να δανείζω βιβλία με κάθε δυνατή ή αδύνατη δικαιολογία. Τώρα αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση δανείζοντας ή χαρίζοντας βιβλία μου.
  • Ποτέ δεν τσακίζω, σημειώνω, λερώνω τα βιβλία. Ιδανικά, ένα βιβλίο μου βρίσκεται πάντα σε καινουργή κατάσταση, όσες φορές και αν το ξεφύλλισα, όσο άγαρμπα και αν το διάβασα, σε όσες πλαζ και λεωφορεία και αν το έσυρα.
Αν, επίσης, κάτι συμβαίνει καθώς διαβάζει κανείς Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη, αυτό είναι ότι το βιβλίο σε εμπνέει να διαβάσεις κι άλλο, παραπέρα, όσους συγγραφείς και έργα αναφέρει, όσα κείμενα παραθέτει με σπουδή και μέτρο. Σαν teasers προς το σύνολο το έργου τους, ο – καθηγητής φιλολογίας – Γιαννακόπουλος σε σπρώχνει πονηρά, ωσάν να ήσουν μαθητής του, να ανατρέξεις ή να επιστρέψεις στον Θερβάντες, στον Όμηρο, στον Ηρόδοτο, στον Ναμπόκοφ.
Και ένα παράπονο: Στα δύο τρίτα του βιβλίου συνειδητοποίησα πως ο Γιαννακόπουλος καταπιάνεται κατά βάση με άντρες συγγραφείς. Ναι, αναφέρει περιστασιακά τη Σαπφώ, τη Γιουρσενάρ, ή τη Λίντια Χόρχε αλλά τα 96 ή 97 από τα 100 αγαπημένα του βιβλία είναι γραμμένα από αντρικό χέρι. Μόνο ελάχιστες γυναίκες βρίσκουν καρέκλα στο exclusive αυτό δείπνο. Το αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τους 10 αγαπημένους του ταξιδιωτικούς συγγραφείς: είναι όλοι άντρες. Πού είναι η Jen Morris, η Freya Stark, πού κρύβεται Mary Kingsley; Δεν του αρέσουν καθόλου; Η χαριστική βολή έρχεται με τους 9 υποψήφιους συγγραφείς, το έργο ενός εκ των οποίων θα διάβαζε ο Γιαννακόπουλος λίγο-λίγο καθ΄όλη τη διάρκεια ενός χρόνου, σε ένα από τα αναγνωστικά του New Year’s Resolutions – και οι 9 ήταν υπέροχοι, και φυσικά όλοι άντρες!
Ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω αν το εξώφυλλο του βιβλίου, η νεαρή γυναίκα του Πικάσο που διαβάζει ξαπλωμένη, αρκεί για να ισοφαρίσει τον άνισο αυτό αγώνα.
Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Το Εικοσιτετράωρο Ενός Αναγνώστη

  1. Σε αντίθεση με το Γιαννακόπουλο, εγώ διαβάζω τα βιβλία πάντα γραμμικά, από την αρχή μέχρι το τέλος

    Και το shuffle? Κεφάλαια που προσπερνάς;

    Ποτέ δεν διαβάζω το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά. Αυτό είναι βέβαια ένας γενικότερος κανόνας της ζωής μου.

    Και τους συντρόφους;; Σου έχει τύχει να ξεκινήσεις να διαβάζεις έναν βιβλίο για να διαπιστώσεις μετά από 100 και σελίδες ότι το έχεις ξαναδιαβάσει;

    Παλιά απέφευγα να δανείζω βιβλία με κάθε δυνατή ή αδύνατη δικαιολογία. Τώρα αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση δανείζοντας ή χαρίζοντας βιβλία μου.

    Εγώ παίρνω άλλα για τους φίλους αν θέλω να το κρατήσω το βιβλίο ή τους δίνω ένα άλλο αντίτυπο.

    Ποτέ δεν τσακίζω, σημειώνω, λερώνω τα βιβλία. Ιδανικά, ένα βιβλίο μου βρίσκεται πάντα σε καινουργή κατάσταση, όσες φορές και αν το ξεφύλλισα, όσο άγαρμπα και αν το διάβασα, σε όσες πλαζ και λεωφορεία και αν το έσυρα.

    Τα γεμίζω με λεκέδες, για λίγο στη θάλασσα, κόβω σελιδες, γράφω στα διαστήματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s