Νόμος Περί Τέκνων

0345809637Κάθε φορά που ανοίγω ένα βιβλίο του Ian McEwan είναι λες και τρώω μετά από καιρό φαγητό της μητέρας μου: ενώ με κατακλύζει μία γνώριμη, παρηγορητική στοργή, βρίσκομαι σε μία κακομαθημένη επιφυλακή ώστε να διαμαρτυρηθώ αν μία λεπτομέρεια δεν είναι όπως την απαιτώ.

Είχα να πιάσω στα χέρια μου McEwan από πέρσυ, όταν διάβασα το Nutshell, τη μενταμοντέρνα προσέγγιση στον Άμλετ η οποία σαφώς υπήρξε μία παιχνιδιάρικη άσκηση του αφηγηματικού point of view και μάλλον αποτελεί ένα από τα πλέον φιλόδοξα βιβλία του. Το The Children Act προηγήθηκε του Nutshell κατά ακριβώς δύο χρόνια και δεν θα ήταν ανακριβές να περιγραφεί ως ένα τυπικό δείγμα της γραφής McEwan.

Στο The Children Act η δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Fiona Maye καλείται να αποφανθεί για την τύχη ενός 17χρονου νεαρού ασθενή με λευχαιμία Μάρτυρα του Ιεχωβά ο οποίος αρνείται τη σωτήρια μετάγγιση αίματος. Η Fiona έχει πολλά ακόμη ανοιχτά μέτωπα: εν διαστάσει με τον άπιστο σύζυγό της, αμετανόητα άτεκνη, γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα, με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Γραμμένο στο τρίτο πρόσωπο αλλά πάντα μέσα από τα μάτια της Fiona, το The Children Act δανείζεται τον τίτλο του από το βρετανικό Νόμο Περί Τέκνων του 1989, σύμφωνα με τον οποίο τοπικές αρχές, δικαστήρια, και λοιποί οργανισμοί του Ηνωμένου Βασιλείου επιφορτίζονται με τη διασφάλιση της ευημερίας των ανηλίκων. Η προσωπική και επαγγελματική συγκυρία της ηρωίδας τη φέρνει αντιμέτωπη με επίπονα ηθικά διλήμματα και καίριες αποφάσεις.

Όπως όταν τρως ένα φαγητό της μητέρας σου αναγνωρίζεις μπουκιά-μπουκιά τη συνταγή της, έτσι και στο The Children Act τα στοιχεία που καθιστούν το βιβλίο κλασικό δείγμα της γραφής του McEwan είναι εκεί πιο αναγνωρίσιμα από ποτέ – το γυναικείο βλέμμα, η μέση αστική τάξη της Βρετανίας, το ηθικό δίλημμα, το κρυφτό με τον αναγνώστη. Και, παρόλο που το The Children Act δεν είναι Εξιλέωση, είναι σαφές ότι από το Sweet Tooth και εξής ο κύριος McEwan δείχνει να έχει ξαναβρεί τη φόρμα του και να διασκεδάζει όσο ποτέ τη συγγραφή – λίγο ενδιαφέρεται για τη ρεαλιστικότητα των ανατροπών του, γράφει με κέφι, μάς κλείνει διαρκώς το μάτι, και δεκάρα δεν δίνει για τους εμβρόντητους, μπερδεμένους βιβλιοκριτικούς. Ίσως γιατί ξέρει ότι κάποιοι άλλοι θα τον αποθεώσουν.

Διάβασα το βιβλίο θαυμάζοντας κάθε φράση. Ανά διαστήματα ίσως περίμενα περισσότερα, αλλά συνολικά εν τέλει αγάπησα τον Ian McEwan ακόμη περισσότερο. Συνεπής και ανατρεπτικός, είναι με διαφορά ο πιο απολαυστικός εν ζωή Βρετανός συγγραφέας.

12483805_1102929406418156_1281109567_nΥ.Γ. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδοσεις Πατάκη με τίτλο Νόμος Περί Τέκνων σε μετάφραση της Κατερίνας Σχινά.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s