Η Χρονιά της Μαγικής Σκέψης

7815

You sit down to dinner and life as you know it ends.
In a heartbeat.
Or the absence of one.

Όταν, λέει, κάποια στιγμή βρήκε τη δύναμη να μαζέψει τα ρούχα από την ντουλάπα του, αποφάσισε να μην πειράξει τα παπούτσια. «Για να μπορέσει, έαν θελήσει, να επιστρέψει». Όσος καιρός και αν περάσει, το μυαλό μου μένει πάντα κολλημένο σε αυτό το σημείο της βιογραφικής εξιστόρησης του πένθους της Joan Didion. Και όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο αισθάνομαι ότι εκείνη η ανάγνωση πονούσε σαν να ακουμπούσα τα χέρια μου σε φλόγα.

Το 2003, καθώς δειπνούν μαζί στο διαμέρισμά τους, ο επί σχεδόν σαράντα χρόνια σύζυγος της Joan Didion, John Gregory Dunne, πέφτει ξαφνικά νεκρός από καρδιακή ανακοπή. Δύο χρόνια αργότερα, η Joan Didion βραβεύεται με το  National Book Award for Nonfiction για το The Year of Magical Thinking, την κρυστάλλινη, γενναία αφήγηση της απώλειας και του πένθους που χρειάστηκε να διαχειριστεί και, με τον τρόπο της, να ξεπεράσει.

Επί σαράντα χρόνια, η Didion και ο Dunne δεν υπήρξαν απλώς ανδρόγυνο. Οι δύο εμβληματικοί νεοϋορκέζοι συγγραφείς και δημοσιογράφοι αποτέλεσαν στενούς συνεργάτες και συνοδοιπόρους. Ο πρώτος χρόνος χωρίς εκείνον, η χρονιά της Μαγικής Σκέψης, όπως περιγράφουν οι ανθρωπολόγοι τις σκέψεις και τις πράξεις με αποτροπαϊκό χαρακτήρα – αυτές που σκοπό έχουν να πετύχουν το αντίθετο του απευχόμενου – ήταν για την Didion μία διαρκής άσκηση ακροβασίας στους δαιδάλους του μυαλού, μία άσκηση ανάλυσης, μνήμης, αντοχής, αυτοσυγκράτησης. Και αν η αφήγησή της είναι ένα ημερολόγιο πένθους, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ένα πένθιμο κείμενο. Το The Year of Magical Thinking είναι μία υποδειγματική απόδειξη της θεραπευτικής δύναμης της συγγραφής και της αθανασίας της αγάπης.

joan-didiongregory-dunne02

I have been a writer my entire life. As a writer, even as a child, long before what I wrote began to be published, I developed a sense that meaning itself was resident in the rhythms of words and sentences and paragraphs…

I wanted more than a night of memories
and sighs.
I wanted to scream.
I wanted him back.
Οι λέξεις της Joan Didion αποτελούν μία ψύχραιμη συνειδητοποίηση του ότι δεν μπορούμε πάντα να προστατεύουμε αυτούς που αγαπούμε, μία άνευ όρων παράδοση στο μη αναστρέψιμo, μία κραυγή αγωνίας – αποτελεί επίσης την πιο συγκλονιστική, καλογραμμένη αφήγηση εξιλέωσης και συμφιλίωσης που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση Ξένιας Μαυρομμάτη – εγώ επέλεξα το πρωτότυπο κείμενο της Didion και δεν το μετάνιωσα: η στεγνή, διαπεραστική της γραφή αντηχεί στο νου μου εδώ και χρόνια, υπενθυμίζοντάς μου ότι τα δύσκολα πάντα έρχονται, αλλά και ότι πάντοτε περνάνε.
I know why we try to keep the dead alive: we try to keep them alive in order to keep them with us. I also know that if we are to live ourselves there comes a point at which we must relinquish the dead, let them go, keep them dead.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s