Βαριά καρδιά

fa75592f71e2b5d02b79ed5b617c449fΤο περασμένο Σάββατο διαπίστωσα ότι είχα σχεδόν ένα μήνα να γράψω εδωμέσα. Στην παρότρυνση ενός νεόκοπου φίλου – από αυτούς με τους οποίους η συναναστροφή μοιάζει με δροσερό αεράκι σε εδώ και καιρό κλειδομανταλωμένο δωμάτιο – παρέμεινα περίπου σιωπηλή. Άφησα την παρατήρησή του «να γράφω πιο συχνά» να πέσει κάτω και συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι κουβαλώ μία κούραση από εκείνες που δεν σου αφήνουν περιθώριο ούτε καν να απαντήσεις. Το κατάλαβε και δεν επέμεινε.

Η αλήθεια είναι ότι ο μήνας αυτός ήταν ένα τρενάκι άγχους και αγωνίας. Ένας μήνας που με προσγείωσε σε μία πραγματικότητα πέρα από τα τρέχοντα και – πρώην – σημαντικά, πέρα από ΕΦΚΑ, παραδοτέα, πέρα από την ανησυχία για ένα μικρό καυγαδάκι, από μία κακή συνήθεια που θέλω να κόψω και δεν τα καταφέρνω. Καμιά φορά ένα πραγματικά σημαντικό νέο όπως η ξαφνική ασθένεια ενός ανθρώπου κοντά στον οποίο περνάς καθημερινά ώρες και ώρες σε επαναφέρει στην αληθινή πραγματικότητα. Πέρασα ένα μήνα σκεπτόμενη πως ένας κεραυνός χτύπησε ακριβώς δίπλα μου, πως είμαι απλώς πολύ τυχερή που δεν καθόμουν στη διπλανή καρέκλα, και προσπαθούσα, ακόμα προσπαθώ, να δώσω νέο νόημα σε έννοιες που νόμιζα πως ήξερα τι σημαίνουν: αγώνας, αδικία, υγεία, ζωή.

Εν μέσω αυτής της ασυνάρτητης δίνης τηλεφωνημάτων, εικασιών, επισκέψεων σε νοσοκομεία – στα μέρη εκείνα που καμία λέξη δεν είναι ταμπού, η βιοψία, ο καρκίνος, οι μεταστάσεις, ο καθετήρας, ο πυρετός, τόσο τρομακτικό αλλά και απελευθερωτικό συνάμα – χρειάστηκε να φύγω για ένα μεγάλο ταξίδι με τη δουλειά. Το ειδυλλιακό των προορισμών, Παρίσι και Λωζάννη, προσέκρουε με βία μέσα μου. Τι κάνω εγώ στο Παρίσι, την πόλη που είχαμε πάει και μαζί πριν τρία χρόνια, όταν κάποιος άλλος περιμένει να μπει στο χειρουργείο; Πώς είναι δυνατόν να περιφέρομαι στην Ελβετία αμέριμνη όταν βρίσκομαι σε διαρκή σύνδεση με το γραφείο για να πάρω τα νέα μίας ταχυβιοψίας;

Το ταξίδι πέρασε σαν ένα μεγάλο μακροβούτι, πίσω στην Αθήνα επιβιβάστηκα και πάλι στο τρενάκι άγχους και αγωνίας, και το τελευταίο που με ενδιέφερε ήταν να γράψω εδωμέσα. Έκλεισα όλα τα βιβλία που απαιτούσαν έστω και ίχνος νοητικής ή συναισθηματικής εμπλοκής, είδα σειρές (χρωστάω πολλά στο Big Little Lies), ταινίες (έκλαψα γοερά με το Lion, τι ωραίο, αβίαστο ξέσπασμα), άκουσα μουσική (New Basement Tapes στο repeat με ειδική έμφαση στο Kansas City), και ξεκίνησα να διαβάζω την πολυπαινεμένη gore τριλογία The Crow Girl του Erik Axl Sund. Με απορροφά, με χαλαρώνει, με αποφορτίζει, με επιστρέφει στις μέρες της κανονικότητας.

Σιγά σιγά πλέον αισθάνομαι ότι αρχίζουν να με απασχολούν και πάλι όσα πολυτελή απασχολούν τον υπόλοιπο κόσμο: ο ΕΦΚΑ, τα παραδοτέα, ακόμα και η Documenta 14.

ΥΓ: Ένα μεσημέρι σε ένα ταξί στο Παρίσι, οδηγός ένας όμορφος νέος Αλγερινός. Έξω γκρίζα βροχή και κίνηση. Ένα φανάρι μας σταματά μπροστά στο Montparnasse. Ο νεαρός προσπαθεί ενθουσιασμένος να μου δείξει κάτι έξω από το παράθυρο: Οι μανόλιες στον περίβολο του νεκροταφείου είχαν ανθίσει μέσα στη νύχτα. Ενώ εγώ χαζεύω τα μπουμπούκια και τα μεγάλα ροζ άνθη, εκείνος, με τα λιγοστά αγγλικά του, καταφέρνει να μου πει γελαστά: «Μανόλιες στα γαλλικά, μανόλιες στα αγγλικά. Όλα τα ωραία πράγματα στη ζωή είναι οι ίδιες λέξεις».

Advertisements

One thought on “Βαριά καρδιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s