Kiss the ground and change your name

%ce%ba%ce%b7%cf%86

Προσπαθώ να αποφασίσω τί να διαβάσω, ποια ταινία να δω, πώς να με χαλαρώσω – και δεν μπορώ.

Στην πραγματικότητα αυτές τις ημέρες αισθάνομαι πιο δημιουργική από ποτέ. Μπαίνω στην κουζίνα και μετά από λίγη ώρα εμφανίζεται επιτυχημένα στο πιάτο μία συνταγή που δεν είχα τολμήσει ποτέ. Στο γυμναστήριο παρατηρώ ενίοτε αμέτοχη το σώμα μου να επιμένει, ασκήσεις που δεν φανταζόμουν ποτέ ολοκληρώνονται στον καθρέφτη μπροστά μου και εγώ απορώ πού βρήκα τη δύναμη να τις δοκιμάσω. Αν κανείς μού έλεγε πως θα βρισκόμουν ποτέ σε μία πανεπιστημιακή αίθουσα απέναντι σε 85 εικοσάχρονους και θα τους μιλούσα επί τριώρου με αυτοπεποίθηση για θέματα που κανείς ποτέ δεν με δίδαξε στο δικό μου πανεπιστήμιο, θα γελούσα.

Η φαιδρή επικαιρότητα σαν να μην εκτυλίσσεται για μένα. Οι μέρες περνούν και δεν τις προλαβαίνω. Τα ταξίδια προς το παρόν εσκεμμένως περιορισμένα, με έχουν αφήσει σε μία καθημερινότητα απαναλαμβανόμενη και ταυτόχρονα απολύτως καινούργια. Κάποιες φορές αισθάνομαι πως βάλτωσα. Κάποιες άλλες, πως βρίσκομαι μπροστά σε μία μεγάλη αλλαγή.

Στη διαρκή αυτή ωραία υπερένταση, ένα ωραίο κρασί, μία κουβέντα με μία φίλη που γύρισε από τα ξένα, μία δυνατή ταινία, ένα τραγούδι που λες πως γράφτηκε για μένα*, με φέρνουν διαρκώς ενώπιον του εαυτού μου. Μόνη στο σινεμά, γέλασα και έκλαψα και τραγούδησα βλέποντας το La la Land. Σε μία βόλτα στο Φάληρο, παρατηρώντας τις ρωγμές που άφηνε το αεράκι στη θάλασσα, κατάλαβα πόσο μου έχει λείψει το βουνό. Ακούγοντας το soundtrack του σπαρακτικού Manchester By the Sea – της ωραιότερης, ουσιαστικότερης ταινίας που είδα εδώ και καιρό – χάζεψα τα τραίνα να αφήνουν το Σταθμό της Κηφισίας προς το κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα. Ανήμερα την Τσικνοπέμπτη δήλωνα σε μία φίλη ότι το καλοκαίρι θα διαβάσω τον Moby Dick στο πρωτότυπο. Με κοίταζε δύσπιστα. Καλά έκανε.

Σήμερα, αφού ετοίμασα την αυριανή διάλεξη, προσπάθησα να ξεκινήσω ένα, δύο, τρία βιβλία. Τα σταμάτησα όλα. Μία, δύο, τρεις ταινίες. Το ίδιο. Το μυαλό τρέχει στο αύριο και στο μεθαύριο, στα ταξίδια που έκανα, χθες θυμόμουν την Λιουμπλιάνα, προχθές τη Νέα Υόρκη, σε όσα έρχονται χωρίς να τα περιμένω, σε όσα προσδοκώ και σε αυτά που θέλω να αποφύγω.Ίσως είναι που μπαίνει πια και πάλι η άνοιξη.

Είμαι σκόρπια, και τόσο συμπαγής.

*… από το οποίο και ο τίτλος της ανάρτησης. 

Advertisements

2 thoughts on “Kiss the ground and change your name

  1. Άλλαξέ τα όλα. Όταν είναι κανείς δημιουργικός κυλάει με λιγότερη ευκολία στα αυλάκια της σκέψης άλλων. Και αυτή ίσως είναι ευκαιρία για δημιουργία! Αλήθεια, τι διδάσκεις; Καλή συνέχεια! Να δημιουργούμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s