Βοσκοτόπια

screen-shot-2017-02-15-at-6-52-07-pm
Φωτογραφία δια χειρός James Rebanks

Κοιτάζω τη λίστα με τα βιβλία που διάβασα πέρσυ και παρατηρώ ότι οι επιλογές μου με εκπλήσσουν.

Τα βασικά παραμένουν ως έχουν, πολλά αστυνομικά, Φερράντε, Φράνζεν, ίσως κάποια ξεχασμένη νουβέλα που απολαμβάνει ένα δεύτερο, αναστημένο βίο, και ανάμεσα σε αυτά τα ετησίως καθιερωμένα βρίσκω μερικές παρεκκλίσεις.

Πέρσυ τα γούστα μου άλλαξαν. Από την Amy Schumer και τη Lena Dunham – καμία από τις οποίες δεν εκτίμησα – μέχρι τις ιέρειες της σύγχρονης Αμερικανικής πεζογραφίας, τη Susan Sontag και την Joan Didion, παρατηρώ μία ασυνείδητη μετάθεση των ενδιαφερόντων μου από τον κόσμο της μυθοπλασίας σε αυτόν της πραγματικότητας. Τι έψαχνα να βρω; Τι προσπάθησα να καταλάβω πέρσυ ανάμεσα σε σελίδες και λέξεις;

Μετά, ήρθε το πένθος. Το πένθος ως ζήτημα εσωτερικής διαπραγμάτευσης της Didion, ως αντικείμενο γλωσσικών πειραματισμών στο εξαίσιο βιβλίο του Max Porter. Τι προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω; Γιατί πέρασα εβδομάδες σημειώνοντας αποσπάσματα για το θάνατο, για όσα μένουν και όσα χάνονται, σκέψεις για τις μέρες, τους μήνες, το χρόνο μετά; Τι να ήθελα να απαλύνω;

Με το νέο έτος, παρατηρώ ότι μία ασυναίσθητη στροφή μου στη φύση ως αναγνωστικό ενδιαφέρον. Μετά το βιβλίο της Amy Liptrot που με έκανε να κλάψω με την περιγραφή μίας βουτιάς στη χειμερινή θάλασσα, ήρθε η Helen Macdonald και η προσπάθεια να ξεπεράσει το χαμό του πατέρα της εκπαιδεύοντας έναν άγριο αετό – πάλι το πένθος, αλλά όχι πια στο αστικό τοπίο αλλά στον ανοιχτό ουρανό. Τελευταία με βρίσκω να απολαμβάνω, στα όρια της εσωτερικής, βαθιάς συγκίνησης, τις περιγραφές στο βιβλίο του James Rebanks, ενός Σκωτσέζου βοσκού, τα κοπάδια, τις απειλές, τις γεννήσεις και τους τραυματισμούς, τα τοπία του Lake District. Τι αναζητώ;

Εγώ, που δεν απόλαυσα ποτέ ταξιδιωτική λογοτεχνία αλλά λατρεύω τα ταξίδια, που δεν διαβάζω ποτέ ιστορικά πονήματα για χαλάρωση, που απλά ξεφυλλίζω βιβλία μαγειρικής τέχνης ενώ η Ιστορία με συναρπάζει, ενώ η μαγειρική με μαγεύει, τι δουλειά έχω να διαβάζω για τη διαχείριση του πένθους, για γκρεμούς, για αετούς, για βοσκοτόπια; Τι με οδήγησε να σημειώνω σκέψεις της Sontag σε σκόρπια αρχεία του υπολογιστή μου;

Χρόνο με το χρόνο αλλάζω όλο και πιο γρήγορα, σε όλα.

Advertisements

2 thoughts on “Βοσκοτόπια

  1. Είναι γοητευτικά μυστηριώδες και κάπως «χειροπιαστό», να βλέπεις τις αλλαγές σου, των οποίων το νόημα δε γνωρίζεις, να αντανακλώνται στις αναγνωστικές προτιμήσεις. Δεν είναι; Σαν να βλέπεις κλαράκια να μετακινούνται στην επιφάνεια της θάλασσας, επειδή στα βάθη της δουλεύουν υπόγεια ρεύματα νερού.
    Πραγματικότητα, πένθος, Φύση… Off the top of my head, διάψευση, μετασχηματισμός, αποχαιρετισμός, παρηγοριά και ανακούφιση. Ίσως.

    [Πάντως, η μετακίνηση από τη μυθοπλασία στην πραγματικότητα, μού φαίνεται λογική και αναμενόμενη, όσο κανείς μεγαλώνει: θυμάμαι τώρα μια φράση, ή από τον «Μικρό Έγιολφ» του Ίψεν, ή από την «Καρένινα», ότι «τα βάρη συσσωρεύονται» με τα χρόνια, κάνοντάς το δύσκολο για έναν καλλιτέχνη ή συγγραφέα να δουλέψει απερίσπαστος. Και αν τα βάρη όντως συσσωρεύονται, άλλο τόσο, σκέφτομαι, θα πρέπει να αυξάνεται η προσοχή που δίνουμε στην πηγή προέλευσής τους, αφού μας αφορά όλο και πιο πολύ.]

    Βοσκοτόπια, λοιπόν. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s