Τι ζήλεψες, τι τά ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια

blood-wedding

Το ροκφόρ. Η μουσική του Ντύλαν. Οι ξανθοί άνθρωποι. Το πράσινο χρώμα. Ο σκέτος, μαύρος καφές. Το Παρίσι. Η γαλλική κουζίνα. Η γαλλική λογοτεχνία.

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερες επίκτητες προτιμήσεις μου, το λεγόμενο aquired taste, έχουν να κάνουν με τη Γαλλία. Τη χώρα που ποτέ δεν κατάλαβα, τη γλώσσα της οποίας ποτέ δεν κατέκτησα, τις γεύσεις που με κατέκλυσαν αργά αλλά με φόρα και ορμή.

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που είδα το Haute Tension, την ταινία που με σημάδεψε και που ακόμη θεωρώ τολμηρή και τρομερή με όλη τη σημασία της λέξης, όταν κατάλαβα ότι οι Γάλλοι μπορεί να μην είναι τόσο εγκεφαλικοί όσο οι προς Βορρά γείτονές τους, αλλά ότι μπορούν να σκαρφίζονται πραγματικά τρομακτικές, ανατρεπτικές ιστορίες. Η δεύτερη σχετική διαπίστωση ήλθε με το Alex του Γάλλου Pierre Lemaitre, το οποίο έκτοτε κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μίνωας: Μια καλοζυγισμένη, καλογραμμένη ιστορία φρίκης και εκδίκησης με ήρωα έναν ιδιαίτερο τύπο και με αναπάντεχο τέλος. Το Irene, η συνέχεια ή μάλλον το prequel της ιστορίας, με άφησε εξ’ ίσου ικανοποιημένη.

Διάβασα το Blood Wedding (ή Robe de Mariée, δηλαδή νυφικό, όπως ονόμασε το βιβλίο ο ίδιος ο Lemaitre) με την ανυπομονησία της επιστροφής σε μέρη γνώριμα και απολαυστικά, και δεν διαψεύστηκα. Πιστός στις αρχές στις οποίες βασίστηκε στα μετέπειτα έργα του (το Blood Wedding προηγήθηκε της διάσημης τριλογίας με ήρωα τον Επιθεωρητή Camille Verhoeven), ο Lemaitre πλέκει ένα νήμα προδοσίας και αιματοβαμμένης εκδίκησης, από εκείνες που εν τέλει αποθεώνουν την αφοσίωση και την πίστη ως αξίες σχεδόν ακατόρθωτες πλην όμως απολύτως λυτρωτικές. Η γλώσσα του (πάντα σε μετάφραση Frank Wynne, του διακεκριμένου μεταφραστή του Ουελμπέκ και του Ιουλίου Βερν στην αγγλική) λιτή και κοφτερή – χωρίς τις γαλλικές φιοριτούρες που πάντα αποστρεφόμουν. Το Blood Wedding δεν είναι μεν κάποιο διανοητικό παζλ, αλλά πρόκειται για το πιο ατμοσφαιρικό, συναρπαστικό pageturner που διάβασα τελευταία.

Με άξονα τη Sophie, μία νεαρή νταντά που ξυπνά ένα πρωί για να βρει ένα επτάχρονο αγοράκι νεκρό στα χέρια της και τρέπεται σε φυγή, ο μετρ Lemaitre στήνει μία ιστορία χαμένης ταυτότητας και διαταραγμένης μνήμης που εκτείνεται στα πέρατα του Παρισιού και της γαλλικής επαρχίας, στα δρομάκια της μεγαλούπολης και στα ομιχλώδη δάση των περιχώρων, μία ιστορία όπου κανείς δεν είναι αυτός που νομίζεις και που κανείς δεν καταλήγει εκεί που του αξίζει.

Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί ακόμη στην ελληνική γλώσσα, αλλά μέχρι τότε αξίζει μία προσπάθεια στα γαλλικά ή τα αγγλικά. Ειδικά τώρα το χειμώνα, κάτω από το πάπλωμα, με κρασί, τσάι, καφέ, δίπλα στο τζάκι ή στη σόμπα, πρόκειται για ένα αξέχαστο ταξίδι στη σκοτεινή καρδιά της Γαλλίας – εκείνης που, όσο μακριά της κι αν νοιώθουμε, μας καλεί διρκώς να την εξερευνήσουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s