Reunion

15492504_10154370561124022_1143493717293036142_n

Προχθές ξαναείδα μπροστά μου τα πρόσωπα των συμμαθητών μου. Τα πρόσωπα που για χρόνια κοίταζα κάθε μέρα. Που τα πρωτοείδα μωρά, που μας είδα να μεγαλώνουμε μαζί, να ασχημαίνουμε με αυτή την πρόσκαιρη αλλά και αφόρητη εφηβεία, και που ξαφνικά, απότομα έχασα για πάντα.

 

Πολλά από αυτά τα παιδιά ήταν τα κοντινά μου αδέρφια όταν ο δικός μου αδελφός ήταν ακόμα μικρός για αυτή τη δύσκολη δουλειά. Μοιράστηκαν μαζί μου τις ανησυχίες, τις έγνοιες, τα άγχη, αλλά και τις χαρές πριν την ενηλικίωση. Μοιράστηκα κι εγώ μαζί τους όσα αργότερα κατάλαβα πως με όρισαν: θυμούς και τσακωμούς, πίκρες και αγκαλιές, είδαμε στο σινεμά το Pretty Woman και το Σωματοφύλακα, κάποιοι κλάψαμε με το θάνατο του Kurt Cobain τραγουδώντας το Lithium, στο γυμνάσιο τα βράδια βλέπαμε τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο και τα πρωινά μαθαίναμε άλγεβρα, δεν μάθαμε ποτέ ότι το 1990 ο σεισμός του Ιράν σκότωσε 50.000 ανθρώπους και δεν είδαμε ποτέ live την κατεδάφιση του Τείχους του Βερολίνου διότι τότε απλά  δεν είχαμε social media: τότε ανταλλάζαμε δακρύβρεχτα γράμματα και κάρτες μετά από τσακωμούς και χωρισμούς που μοιάζανε να είναι το τέλος του κόσμου. Γράφαμε αστεία ποιήματα και μετά τα μελοποιούσαμε. Τότε ήμασταν 12, 13, 15, 18 χρονών και ακούγαμε Τρύπες, Violent Femmes, Nirvana, Σιδηρόπουλο. Κάποιοι τυχεροί πήγαν στη συναυλία των Guns n’ Roses στο Ολυμπιακό Στάδιο, φορούσαμε Levi’s, All Star και Doc Martens, γράφαμε στο θρανίο στίχους της Πολυδούρη που φάνταζαν σχεδόν αναρχικοί («Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου, και σκηνοθέτησα το θάνατό μου»), κάναμε τα μαλλιά μας κοκοράκι και χορεύαμε μπλουζ. Τα πάρτι γίνονταν στα σπίτια. Κοιταζόμασταν αλλά δεν μιλούσαμε πολύ. Κάποιοι έγιναν μέλη του δεκαπενταμελούς και κάποιοι άλλοι απλά τους θαυμάζαμε, κάποιοι πήγαιναν για σκι στον Παρνασσό και κάποιοι άλλοι τους ζηλεύαμε. Συναυλίες Χάρη και Πάνου στο Λυκαβηττό, στα βραχάκια, ίσως και κάποιος Bregovic στη Νίκαια. Ο μικρός μας κόσμος τούς χωρούσε όλους. Γίναμε φίλοι και μαλώσαμε, τα φτιάξαμε και τα χαλάσαμε, πήραμε άριστα και μετά πατώσαμε. Στα 18 βρεθήκαμε να αποχωριζόμαστε με καρδιά βαριά που όμως αδημονούσε άγρια για το καινούργιο.

Πριν τους ξαναδώ είχα τον εκνευρισμό του 1992: Ήξερα ότι όσοι θα με έβλεπαν και πάλι, θα ήξεραν ακριβώς ποια είμαι. Πριν το εξωτερικό, τις σπουδές, τις δουλειές, πριν το άθλιο φτιασίδωμα των 35-προς-40, πριν τον καθωσπρεπισμό, πριν τα φίλτρα εκείνα που μας μετέτρεψαν αλλά δεν μας άλλαξαν, τα παιδιά αυτά θα έβλεπαν μπροστά τους αυτό που ήμουν τότε, αυτό που είμαι και σήμερα, τον πυρήνα μου. Εμένα. Εμένα;

Πώς το λέει ο Julian Barnes;

How often do we tell our own life story? How often do we adjust, embellish, make sly cuts? And the longer life goes on, the fewer are those around to challenge our account, to remind us that our life is not our life, merely the story we have told about our life. Told to others, but—mainly—to ourselves.

Ακριβώς αυτό.

Τα πρόσωπά τους δεν έχουν αλλάξει. Ωρίμασαν, γλύκαναν, ίσως και να χόρτασαν ή να χορταίνουν ακόμα, δεν ξέρω και δεν ρώτησα. Δεν με ρώτησαν ούτε κι εκείνοι εάν και πόσο ακυρώθηκα όλα αυτά τα 20 χρόνια που πέρασαν από το σχολείο μας, αν σκόνταψα, αν πέρασα καλά, αν τρόμαξα, αν κουράστηκα, αν καταξιώθηκα. Δεν μας ένοιαξε. Ήμασταν εκεί, καμιά πενηνταριά 18ρηδες που απλά μεγάλωσαν και από σύμπτωση δεν είναι πια 18, γελούσαμε μεθυσμένα και χορεύαμε άγαρμπα, λες και σε λιγο θα έρχονταν οι γονείς να μας μαζέψουν.

Αφού τους αγκάλιασα όλους, τους χάζεψα περήφανη, χορέψαμε, αγκαλιαστήκαμε, κοιταζόμασταν, τότε έκανα μία σκέψη που θα με παρηγορεί για καιρο. Η αγωνία μου για αυτόν τον πυρήνα, για το ποια ήμουν, ποια είμαι, για τα φίλτρα που με μετέτρεψαν αλλά δεν με άλλαξαν, η αγωνία αυτή καταλάγιασε λίγο πριν το τέλος του πάρτυ. Σκέφτηκα για μία μόνο μικρή στιγμή ότι, όσες φορές κι αν ξαναζούσα το 1995, όσες φορές κι αν ξαναβρισκόμουν ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά, πάλι το ίδιο κορίτσι θα ήθελα για φίλη. Πάλι το ίδιο αγόρι θα ερωτευόμουν. Πάλι στο ίδιο τραγούδι θα πεταγόμουν να χορέψω.

Καλά είμαστε ακόμα παιδιά.

Advertisements

2 thoughts on “Reunion

  1. Πολύ με συγκίνησες. Καλά να ‘στε να βρίσκεστε, παιδιά που θα περιμένουν τους γονείς να τα γυρίσουν σπίτι μετά το πάρτυ, το πρώτο ουίσκι, τα μπλουζ και τις ερωτικές εξομολογήσεις.

  2. Χαρείτε τα νιάτα σας και να μπορείτε να βρισκόσαστε συχνά.
    See poem below:

    A MATTER OF TIME

    Three hundred sixty five:
    A year’s worth of years
    The years of five men add up to,
    Each three years past
    The allotted threescore years and ten,
    Well into lagniappe territory—

    Gather for a weekend
    This time of year
    Every year these past few years
    To let their hair down
    If only hair bald pates would sprout
    To laugh at jokes
    First told sixty, maybe more, years ago
    Heartily laughed at also
    At last year’s reunion
    And many a reunion in years past,
    To eat and drink and reminisce,
    To raise songs buried in vinyl grooves

    And part when time comes with promises
    Equal gusto next year each to bring along—
    Dangling from mute question marks
    The question when,
    And at whose funeral,
    Will an unscheduled reunion be held.

    CAS
    8/2016
    ________________________________
    Θείος Χρηστος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s