14 ώρες στο αεροπλάνο

maxresdefault-1

Τις ημέρες πριν τη δεκατετράωρη πτήση από την Κωνσταντινούπολη προς το Λος Άντζελες είχα εκπονήσει εκτεταμένη και εμμονική έρευνα: τι να έχω φάει (τα ψαγμένα εναλλακτικά blog με ενημέρωναν πως οι ξηρές τροφές ήταν οι καλύτερες, λες και θα έμπαινα σε κότερο με 9 μποφώρ), τι να πιω (όχι καφεϊνη, όχι νερό, όχι αλκοόλ, όχι ανθρακούχα – άρα εν πολλοίς να ψοφήσω στη δίψα), τι να φοράω (φόρμα ή κάτι άνετο  – το ακολούθησα), τι μουσική να ακούω (κάτι που να μη μου προκαλεί στρες – οκ, δεν θα άκουγα death metal με τέρμα τα μπάσα), τι ταινίες να βλέπω (όχι ταινίες καταστροφής/όχι αεροπορικά δυστυχήματα, άρα το Sully ή το Alive ήταν out of the question / όχι ερωτικές ταινίες γιατί μπορεί οι διπλανοί να ενοχληθούν / όχι πολεμικές, επειδή όλο και κάποιο αεροπλάνο θα πέσει), σε ποια θέση να καθίσω (στο αεροσκάφος που μας έλαχε, το SeatGuru επέμενε ότι εάν δεν καταφέρναμε να καθίσουμε στις σειρές 24 ή 40 θα ήμασταν απολύτως δυστυχείς).

Η έρευνά μου ήταν εκτενής και σε βάθος. Είναι απίστευτο πόσα site και  blog υπάρχουν εκεί έξω που ασχολούνται με τις υπερατλαντικές πτήσεις και πώς να τη βγάλεις καθαρή κλεισμένος σε μία ιπτάμενη κάψουλα για μιάμιση μέρα. Φυσικά ρώτησα φίλους, συναδέλφους και γνωστούς για tips, το να κοιμηθώ για ένα 12ωρο – η πρώτη συμβουλή – ήξερα ότι θα μου ήταν αδύνατον, το να δω μία ολόκληρη σειρά το βαριόμουν, άρα η εμπειρική, ανθρωποκεντρική μου έρευνα κατέληξε σε αδιέξοδο.

Εννοείται πως το διάβασμα ήταν μονόδρομος. Θα διάβαζα καταναλώνοντας ξηρή τροφή, ψοφώντας στη δίψα, φορώντας μία άνετη φόρμα, ακούγοντας κλασική μουσική, και η πτήση θα περνούσε νεράκι. Το ζήτημα ήταν: τι να διαβάσω;

Αν κάτι μου έχουν διδάξει οι τρίωρες πτήσεις εντός Ευρώπης είναι οι εξής δύο διαπιστώσεις:

  1. Η υψηλή, απαιτητική λογοτεχνία δεν κάνει για αεροπλάνο.
  2. Υπάρχει κάτι εξαιρετικά απολαυστικό στο να αρχίζεις και να τελειώνεις ένα βιβλίο στον αέρα.

Αποφάσισα να επιχειρήσω ένα συνδυασμό των παραπάνω.

Ήταν αυτονόητο ότι το βιβλίο θα ήταν θρίλερ. Μετά από δεύτερη φάση εμβριθούς έρευνας (ανάγνωση όλων των σχετικών θριλερόφιλων blog, αγορά κάποιων επιλογών για το iPad, επιμελής αρχειοθέτησή τους σε ειδικό φάκελο) κατέληξα σε τρεις φιναλίστ. Θα έχριζα το νικητή στην πρώτη, σύντομη πτήση από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησα το πλάνο μου μέχρι κεραίας: Στην πτήση προς την Τουρκία διάβασα το πρώτο κεφάλαιο τριών βιβλίων, και κατέληξα σε εκείνο που μου άρεσε περισσότερο. Δεν θα ήταν σπλάτερ. Δεν θα ήταν τρομακτικό. Θα ήταν ένα βιβλίο μυστηρίου, στα χνάρια της Agatha Christie. Ευκολογραμμένο, που να ρέει, που να μπορώ να το παρακολουθώ ακόμα κι αν μπροστά μου κλαίει ένα μωρό, ακόμα κι αν το αεροπλάνο είχε αναταράξεις (συνέβη, πάνω από τα Καρπάθια και τη Γροιλανδία), ακόμα και μετά από λίγο κρασί (σιγά μη δεν έπινα), ακόμα και όρθια (είναι αδύνατο να βγάλεις τόσες ώρες καθιστός).

Τα κατάφερα. Όσο κι αν πόνεσαν τα μάτια μου στα σκοτάδια με τα θεόκλειστα παράθυρα της Turkish σε αυτό το ανελέητο ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα, όσο κι αν με ενόχλησαν τα ροχαλητά των διπλανών, όσο κι αν νύσταξα (αλλά δεν κοιμήθηκα), βαρέθηκα, ανυπομονούσα, εκνευριζόμουν. Διάβασα ένα ολόκληρο βιβλίο και δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα. Η μόνη μου παρατήρηση είναι μία και την βροντοφωνάζω:

  1. Οι πολύωρες πτήσεις δεν είναι σαν τις άλλες: Το iPad σου βγάζει τα μάτια. Σε ζαλίζει. Σε εκνευρίζει. Στις πολύωρες πτήσεις, μόνο χαρτί και φωτάκι-πάνω-από-το-κεφάλι φίλοι μου.

Ναι, υπάρχει κάτι τρομερά ικανοποιητικό στο να επιλέγεις σωστά το βιβλίο σου σε ένα μακρινό ταξίδι. Ναι, το βιβλίο είναι καλύτερο από τις ταινίες τους αεροπλάνου. Αλλά βασικά το ακόμα καλύτερο είναι πως, όσο κι αν κάποια στιγμή πάνω από τον ατελείωτο Καναδά πιστέψεις ότι δεν θα φτάσεις ποτέ, όσο κι αν απελπιστείς, χάσεις τη θέληση να ζήσεις, θέλεις να γυρίσεις πίσω, πρέπει να κάνεις λίγη υπομονή: Κάποια στιγμή τελικά προσγειώνεσαι.

 

 

 

 

5 thoughts on “14 ώρες στο αεροπλάνο

  1. Κι εγώ σπάνια ως ποτέ διαβάζω στις υπερατλαντικές πτήσεις.
    Επιλέγω πάντως κάτι άνευ σοβαρών νοημάτων🙂 Όμως έχω
    διαβάσει (και το εφαρμόζω) να πίνω πολύ νερό, καθότι είναι
    ξηρά μέσα στην..κάψουλα και φυσικά περπατάω πέρα δώθε
    (για το κυκλοφορικό, αν και σχεδόν όλοι δεν σηκώνονται καν)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s