This bed has seen it all

img_6780Do I contradict myself?
Very well then I contradict myself,
(I am large, I contain multitudes.)

Δεν βρίσκω άλλα λόγια να περιγράψω καλύτερα αυτό που αισθάνομαι τώρα εδώ, στο αεροδρόμιο του Λονδίνου, από τους διάσημους στίχους που έγραφε το 1855 ο Walt Whitman: I contain multitudes.

Βρέθηκα στο Sheffield για ένα συνέδριο από αυτά που, όταν στέλνεις μία περίληψη προτεινόμενης ανακοίνωσης δεν περιμένεις ποτέ να σε δεχτούν, και όταν σε δέχονται δεν περιμένεις ποτέ να φτάσει η ημέρα που θα πρέπει να πάρεις το αεροπλάνο για το Λονδίνο, να μετακινηθείς προς το St. Pancras και να μπεις σε ένα ακόμα τρένο για τρεις ώρες.

Είμαι πάντα αυτή που, όταν τη ρωτάνε πώς είναι η ζωή στη Αγγλία, απαντά πως δεν γνωρίζει. Υπάρχει φυσικά μία δόση υπερβολής σε αυτό, και κρυφής έπαρσης, αλλά η ζωή στο Λονδίνο δεν μοιάζει με τη ζωή σε καμία άλλη αγγλική πόλη. Το Λονδίνο είναι μία χώρα μέσα στη χώρα, κι έτσι, καθώς το τραίνο έβγαινε από το σταθμό του St. Pancras, αισθανόμουν πως διέσχιζα κάποια σύνορα.

Το Sheffield, πρωτεύουσα του νοτίου Yorkshire («Δεν είναι Midlands εδώ!» με διόρθωσε ένας Άγγλος συνάδελφος), είναι μία φοιτητούπολη που διατηρεί το βιομηχανικό της χαρακτήρα, αλλά στέκεται περήφανη στην άκρη του φυσικού δρυμού του Peak District: μία πόλη βιομηχανική που περιβάλλεται από δάση ορατά από κάθε μεριά της. Μια πόλη με λόφους (το εντυπωσιακό campus του Πανεπιστημίου βρίσκεται στο λόφο του Endcliff ανάμεσα σε καταπράσινους κήπους και δέντρα), νέους ανθρώπους, πολλά μουσικά gigs. Το Sheffield είναι η πατρίδα του Full Monty αλλά και των Pulp, του εμβληματικού συγκροτήματος της Βρετανικής σκηνής.

Το Sheffield δεν είναι το χωριό που περίμενα να συναντήσω. Μία πόλη που πάλλεται, με τζαζ συναυλίες κάτω από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου και pub γεμάτες, με ένα Waterstones στο οποίο μπήκα να αγοράσω ένα βιβλίο και κατέληξα να συζητώ με τον ταμία για σχεδόν μισή ώρα (επέμενε να αγοράσω το H for Hawk της Helen Macdonald, αρνήθηκα γελώντας. Μου είπε πως αν δεν μου άρεσε θα μου χάριζε μία δωροκάρτα για δύο ακόμα βιβλία, και όταν απάντησα πως ζω στο εξωτερικό απάντησε πως «όλοι επιστρέφουν στο Sheffield, η κάρτα θα σε περιμένει». Δεν αγόρασα το βιβλίο).

Στο τραίνο της επιστροφής, Κυριακή πρωί, ζευγάρια χαρούμενα κατευθύνονταν προς την πρωτεύουσα για κάποια θεατρική παράσταση και έπιναν φτηνό κρασί από το μπαρ του διπλανού βαγονιού, εικοσάχρονα κορίτσια φουλ μακιγιαρισμένα κατέβαιναν στο Λονδίνο για να συνεχίσουν τις δουλειές που άνοιξαν το Σαββατόβραδο. Λίγο πριν αποβιβαστούν έβαλαν λακ και άρωμα. Μία μελαχρινή γυναίκα δίπλα μου, από κάποιο χωριό έξω από το Bedford, πήγαινε στο Harrods για πρώτη φορά: Μου είπε ότι ήταν τα γενέθλιά της.

Μπήκαμε στο Λονδίνο λίγο μετά το μεσημέρι.

Υ.Γ: Παρασκευή βράδυ, σε ένα μπαρ του Sheffield, ρώτησα δύο Σκωτσέζες φίλες ποιος είναι ο αγαπημένος τους στίχος των Pulp. Μου απάντησαν ταυτόχρονα και δυνατά, γελώντας πονηρά. Πρόκειται για τον τίτλο αυτής της ανάρτησης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s