Είναι η θλίψη ένα πράγμα με φτερά

25334576

Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα βιβλία της περασμένης χρονιάς, κατάφερε να συγκεντρώσει πλήθος βραβείων και υποψηφιοτήτων, να συγκινήσει αναγνωστικό κοινό και βιβλιοκριτικούς, να ερεθίσει φιλολόγους και λάτρεις των λέξεων με το πειραματικό του ύφος. Το Grief Is The Thing With Feathers, συγγραφικό ντεμπούτο του Βρετανού Max Porter, είναι αναμφίβολα ένα βιβλίο που διαβάζεις για πολύ καιρό αφού το τελειώσεις.

Γραμμένο με αφορμή τη συνάντηση του συγγραφέα με έναν παιδικό φίλο του πατέρα του, είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια αφού ο τελευταίος είχε φύγει από τη ζωή, το Grief Is The Thing With Feathers εμπνέεται από το Crow, την διάσημη ποιητική συλλογή του Ted Hughes, για να στήσει μία πολυφωνική νουβέλα που συχνά θυμίζει Beckett, ακροβατώντας ανάμεσα στην ποίηση, την πρόζα και το δοκίμιο. Κεντρικό θέμα: το πένθος. Ήρωες: ένας χήρος καθηγητής ποίησης, πατέρας δύο παιδιών, και οι γιοι του. Αφανής ηρωίδα: Η αδικοχαμένη σύζυγος και μητέρα, η σκιά της οποίας είναι πάντα παρούσα.

Η αφήγηση διαιρείται σε τρία μέρη: Στην ενιαία φωνή των γιών, στη φωνή του πατέρα τους, και στο Κοράκι, μία μορφή που επισκέπτεται την πενθούσα οικογένεια αναπάντεχα για να την ανταγωνιστεί, να την εξαπατήσει, να την προστατεύσει, να τη θεραπεύσει. Η φωνή του Κορακιού, σκοτεινή, λυρική και ενίοτε δυσνόητη, δυσάρεστη αλλά και καθηλωτική, αντιτίθεται κι αναδεικνύει υπέροχα τόσο τη θλίψη και την οργή του πατέρα όσο και τη σπαρακτική αθωότητα των μικρών γιών του. Σαν σε ένα πένθιμο βαλς, το Κοράκι καθοδηγεί την οικογένεια μέσα από τους δαιδάλους του βουβού πόνου προς το ξέσπασμα και εν τέλει εγγυάται την οριστική τους λύτρωση.

Το σύντομο πόνημα του Porter ανήκει στη λογοτεχνία του πένθους, στην οποία οι Αγγλοσάξωνες συγγραφείς διαπρέπουν εδώ και δεκαετίες: όπως στο συγκλονιστικό The Year of Magical Thinking της Joan Didion και στο A Grief Observed του C.S. Lewis, μέχρι το Levels of Life του Julian Barnes, το H is For Hawk της Helen Macdonald αλλά και το παλιότερο As I Lay Dying του William Faulkner, έτσι κι εδώ ο νεαρός Max Porter καταπιάνεται με το πένθος χωρίς ενδοιασμούς, κοιτάζοντάς το θαρραλέα στα μάτια ως ένα οδυνηρό καίτοι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Ο Porter βλέπει στο πένθος ως κάτι ανεξήγητο αλλά και απλό, ως κάτι πραγματικό αλλά και σουρρεαλιστικό, ως κάτι απόλυτο αλλά και τόσο υποκειμενικό – όπως ακριβώς και το βιβλίο του.

Το Grief Is The Thing With Feathers, με τίτλο που αποτελεί δάνειο και παράφραση του διάσημου ποιήματος της Emily Dickinson («Hope Is The Thing With Feathers») δεν είναι ασφαλώς ένα ευχάριστο ή εύκολο ανάγνωσμα, αλλά είναι σαφώς από εκείνα που, όπως κι αν τα διαβάσεις, όσα κι αν σου φέρει ή, αν είσαι τυχερός, δεν σου φέρει στο νου, σε πηγαίνει πολλά αναγνωστικά βήματα παραπέρα. Εξαιρετικό.

One thought on “Είναι η θλίψη ένα πράγμα με φτερά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s