«Γυναικείο αστυνομικό μυθιστόρημα»: Το νέο Άρλεκιν;

daly_just_what_kind_of_mother_uk_pb

Δεν ξέρω εάν με εκνευρίζει, εάν με χαλαρώνει, εάν πρόκειται και για τα δύο ταυτόχρονα. Αναφέρομαι για το νεόκοπο και πολύ μοδάτο είδος του «domestic crime», του είδους, δηλαδή, που απογειώθηκε μετά την πρωτοφανή – και σε μένα ακατανόητη – επιτυχία του Gone Girl της Gillian Flynn.

51RYjWh+EWL._SY344_BO1,204,203,200_Το νέο αυτό genre, το οποίο συνορεύει και δανείζεται στοιχεία από την αστυνομική λογοτεχνία, δεν είναι παρά θρίλλερ που εκτυλίσσονται με επίκεντρο μία οικογένεια, με φόντο το ίδιο το σπίτι, και συνήθως αναφέρονται σε κρυμμένα ενδοοικογενειακά μυστικά. Παίζουν, δηλαδή, με τον εγγενή φόβο όλων μας: Είναι οι άνθρωποί μας αυτό που νομίζουμε; Τους γνωρίζουμε αληθινά; Ή μήπως ζούσαμε τόσα χρόνια σε ένα ψέμμα με επικίνδυνες ακόμα και για τη ζωή μας διαστάσεις;

Πέραν των προφανών συγγενειών με το crime fiction του οποίου αποτελεί και υποκατηγορία, το domestic crime fiction φέρει ένα ακόμη χαρακτηριστικό: οι συγγραφείς του είδους αυτού είναι σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες. Γυναίκες γράφουν βιβλία με ηρωίδες γυναίκες, πιθανώς έχοντας κατά νου ένα γυναικείο κοινό.

Στα μυθιστορήματα αυτού του είδους, λοιπόν, η ηρωίδα δεν είναι κάποια αστυνομική επιθεωρήτρια ή μυστική ντετέκτιβ: συνήθως πρόκειται για μία καθημερινή γυναίκα, σύζυγο, μητέρα, εργαζόμενη, σπανιότερα δε ανύπαντρη ή και διαζευγμένη, η οποία άξαφνα βρίσκεται μπλεγμένη σε μία δίνη σκοτεινών οικογενειακών μυστικών, τα οποία για χρόνια σιγόβραζαν στην κουζίνα, το σαλόνι, τον κήπο ή την εγγύς γειτονιά της. 19837480Ιδιαίτερο τόνο στην υπόθεση δίνει η παρουσία παιδιών, κάποια ζουν, κάποια εξαφανίζονται, κάποια χάνουν τη ζωή τους υπό συνθήκες που εκ πρώτης όψεως δείχνουν αθώα ατυχείς. Στη λύση του μυστηρίου/αποκάλυψη του εγκλήματος, την ηρωίδα ενίοτε βοηθά και στηρίζει μία επίσης γυναίκα αστυνομικός. Όσο για την κάθαρση του δράματος, γιατί περισσότερο περί αυτού πρόκειται παρά περί αμιγούς αστυνομικού procedural, αυτή έρχεται με την αποκάλυψη του villain, ο οποίος, κόντρα σε κάθε εικασία, δεν είναι πάντα άντρας.

Όλα θα ήταν καταπληκτικά, εάν τα domestic crime μυθιστορήματα (τα οποία δύσκολα κανείς αποκαλεί μυθιστορήματα ενδοοικογενειακής βίας) δεν αποτελούσαν συχνά όχημα για διδάγματα εκ μέρους των συγγραφέων τους. Εξηγούμαι: προφανώς και η γυναικεία λογοτεχνία αποτελεί σημαντικό είδος γραφής. Τα εν λόγω, όμως, βιβλία είναι κατά κανόνα πολύ ελαφρά για να φιλοξενούν παραγράφους τις οποίες οι συγγραφείς τους προφανώς θεωρούν συμβολή στο φεμινιστικό κίνημα…

Screen Shot 2016-07-07 at 2.41.02 PM

…γιατί απλά δεν είναι.

Screen Shot 2016-07-07 at 2.40.25 PM

Τα μυθιστορήματα του είδους αυτού, τα οποία πραγματεύονται θέματα που, στη βάση τους είναι τραγικά, είναι γραμμένα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη, με τρόπο ελαφρύ. And that’s fine, όσο δεν προσπαθούν να γίνουν κάτι άλλο.

The_Girl_On_The_Train_(US_cover_2015)Για μένα, αυτού του είδους η λογοτεχνία συγκαταλέγεται στα βιβλία παραλίας, ή τα βιβλία-γέφυρες ανάμεσα σε δύο απαιτητικότερες αναγνώσεις. Δεν χρειάζομαι βαθυστόχαστα φτιασίδια για να τα απολαύσω. Πρόσφατα τελείωσα το Just What Kind of Mother Are You? της Paula Daly, μία εντελώς γυναικεία ιστορία – άλλωστε και ο ίδιος ο τίτλος παραπέμπει σε αυτό ακριβώς – η οποία θα ήταν ένα ευχάριστο θριλλεροειδές από αυτά που λατρεύω, εάν δεν παρεμβάλλονταν πλήθος επιφανειακών παρατηρήσεων/καταγγελιών για τη γυναικεία φύση. Διαβάζοντας το βιβλίο, ήμουν διαρκώς διχασμένη ανάμεσα στην απόλαυση και το θυμό.

I-LET-YOU-GO-400x618px1mayΑναρωτιέμαι, λοιπόν, εάν όσοι κρατούν στα χέρια τους τέτοια domestic crime βιβλία εκτιμούν αυτού του είδους τις παρεμβολές ή εάν θυμώνουν όπως εγώ.

Αναρωτιέμαι, επίσης, εάν υπάρχουν άραγε άντρες αναγνώστες αυτού του νεόκοπου και δημοφιλέστατου λογοτεχνικού υποείδους, ή αν αυτό τελικά δεν είναι παρά το Άρλεκιν της Νέας Εποχής.

 

 

 

3 thoughts on “«Γυναικείο αστυνομικό μυθιστόρημα»: Το νέο Άρλεκιν;

  1. «Τα εν λόγω, όμως, βιβλία είναι κατά κανόνα πολύ ελαφρά για να φιλοξενούν παραγράφους τις οποίες οι συγγραφείς τους προφανώς θεωρούν συμβολή στο φεμινιστικό κίνημα…» ή απλά εκφράζουν τη γνώμη τους. Ο φεμινισμός δεν είναι απαραίτητο (ούτε θεμιτό) να συναντάται στη σοβαρή λογοτεχνία, ούτε αποτελεί «βαθυστόχαστο φιασίδι». Είναι γυναίκες συγγραφείς που μιλούν για άλλες γυναίκες, δεν «υπηρετούν» το φεμινισμό, απλά εκφράζουν -κατά κανόνα- τις εμπειρίες τους.
    Αναμφίβολα όλο αυτό ξεκίνησε με την Gillian Flynn που έφερε στο προσκήνιο τη «σκοτεινή και βίαιη φύση της γυναίκας» όπως το έχει πει η ίδια, χαρακτηριστικό που συχνά αποδιδόταν στους άντρες και έγινε μόδα επειδή δεν προϋπήρχε και σόκαρε. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι αυτόματα και αρνητικό, είναι απλά ακόμη ένα είδος αστυνομικών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s