«Cardio? Is that spanish?»: Περί αθλήσεως και άλλων δεινών

Screen Shot 2016-03-28 at 3.06.02 PM

Μέχρι την τρίτη λυκείου ήμουν αυτή που κάθε μα κάθε φορά εφεύρισκε απόλυτα πειστικές δικαιολογίες για να μην κάνει γυμναστική. Είχα επικληθεί τα πάντα: περίοδο κάθε βδομάδα ώσπου ο καθηγητής ζήτησε να μιλήσει στη μητέρα μου ώστε «να με πάει σε κάνα γιατρό», πονοκέφαλο, φανταστικά διαστρέμματα. Φυσικά, δεν ήταν ότι δεν τα κατάφερνα. Το πρόβλημά μου ήταν ένα και μοναδικό: βαριόμουν. Και βέβαια απεχθανόμουν τις φόρμες.

Στο πανεπιστήμιο δεν ασχολήθηκα με τη γυμναστική μέχρι τις διδακτορικές μου σπουδές. Εκεί, ο τρομερός συνδυασμός ανίας, υπερέντασης και υπαρξιακής κρίσης με ώθησε ένα πρωί να γραφτώ στο γυμναστήριο της φοιτητικής λέσχης και να παρακολουθήσω φανατικά όλα ανεξαιρέτως τα προγράμματα, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι α) η γιόγκα δεν είναι για μένα (με έπαιρνε ο ύπνος επανειλημμένα ανάμεσα σε αναμμένα κεριά) και β) μου άρεσε πολύ η αερόβια γυμναστική με το όνομα legs, bums and tums όπου καθόμασταν σε ένα ποδήλατο με κλίση και, με υπόκρουση Madonna, κάναμε πετάλι μανιασμένα με βαράκια δεμένα στα πόδια.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα προσπάθησα πλειστάκις να αθληθώ αλλά εις μάτην. Λίγο γυμναστήριο, λίγο τρέξιμο στο Πεδίο του Άρεως, λίγο στατικό ποδήλατο στο σπίτι του πατέρα μου, το καλοκαίρι λίγες μετρημένες διαδρομές σε κάποια πισίνα. Λίγο ίσον τίποτα, κι ακόμα πιο κάτω.

Ως ανεμένετο, δεν με άγγιξε καθόλου η πρόσφατη μόδα με το τρέξιμο, τους μαραθωνίους, περιγελούσα τη δήθεν ανέμελη διαφημιστική τοποθέτηση αθλητικών ειδών σε πάσης φύσεως φωτογραφίες σε instagram και λοιπά μέσα από νεοφώτιστους αθλητές, και, όταν κάποτε βρέθηκα στο Καλλιμάρμαρο για να χειροκροτήσω κάποιον τερματισμό, ενοχλήθηκα από τις φωνές και τους πανηγυρισμούς διότι με αποσπούσαν από το βιβλίο μου.

Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, που αποφάσισα ότι κάτι με ενοχλούσε: λίγο μία ρήξη συνδέσμου στον αστράγαλο που έκανε την παρουσία της αισθητή κάθε που φορούσα τα αγαπημένα μου ξύλιν παπούτσια, λίγο η μέση που διαμαρτυρόταν λόγω καθιστικής ζωής, λίγο κάτι φίλες με κορμάρες που με έκαναν να ζηλεύω σιωπηλά. Όταν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, γράφτηκα στο τοπικό γυμναστήριο, συγγενείς και φίλοι γέλασαν μοχθηρά. «Ελπίζω να μην πλήρωσες ετήσια εγγραφή», μου είπε κάποιος καλόγνωμος, για να συνεχίσει «Καλύτερα να τα έκαιγες στο Σύνταγμα».

Αγόρασα δύο μπλουζάκια και μία φόρμα, όλα φθηνά και γκρι για να μην επενδύσω άσκοπα και να μην τραβάω τα βλέμματα, ενημέρωσα τους γυμναστές για την περίπτωσή μου, κι άρχισα δειλά δειλά να πηγαίνω. Λίγα προγράμματα αεροβικής-για-ηλικιωμένες αργότερα, κατάφερα να βγάλω το πιο προχωρημένο πρόγραμμα, ενώ μία ακατανόητη αδυναμία μου σε μία αυστηρή όμορφη γυμνάστρια με εισήγαγε στο θαυμαστό κόσμο του πιλάτες. Αυτό ήταν.

Κάποιες προσωπικές δυσκολίες τα Χριστούγεννα με ανάγκασαν να διακόψω την άσκηση για λίγες εβδομάδες. Βρήκα την επαναπροσαρμογή δυσκολότερη από το ξεκίνημα. Περιέργως, μία ίωση και ένα τροχαίο δεν με πτόησαν. Συνέχισα τη γυμναστική κανονικά, με περισσότερη προσοχή.

Κι ενώ δεν έγινα έρμαιο των ανέμελων διαφημιστικών τοποθέτησεων αθλητικών ειδών στα social media, ένα απόγευμα κέρασα τον εαυτό μου ένα κολάν και μερικές ωραίες μπλούζες μίας διάσημης κουλ μάρκας, σε χρώματα φωτεινά, για να μην είμαι και τόσο απαρατήρητη. Πριν τα προγράμματα, ακούω μουσική κάνοντας λίγη ώρα διάδρομο, κι εκεί πάνω βάζω πια σε τάξη τις σκέψεις μου πριν προσπαθήσω να βγάλω λίγους παραπάνω κοιλιακούς και πριν επιμείνω πεισματικά με τα squats κοιτάζοντας τον εαυτό μου στους καθρέφτες, όχι πια με οίκτο και λύπηση αλλά με πείσμα και επιμονή.

Αλλαγή στο σώμα μου δεν έχω δει γιατί δεν την ψάχνω. Με υπερκαλύπτει το γεγονός ότι κάποιες μέρες μετράω τις ώρες ώσπου να βρεθώ στο γυμναστήριο, μου αρκεί που άρχισα να ενδιαφέρομαι για εξειδικευμένα προγράμματα πιλάτες, που καταφέρνω να ολοκληρώνω ασκήσεις που το Σεπτέμβριο φάνταζαν εξωπραγματικές, που, παρέα με ένα φίλο σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε αναρρίχηση, που για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι τόση ευεξία μέσα στην εργάσιμη εβδομάδα.

Κι ας διαβάζω λιγότερο – τουλάχιστον μέχρι να καταλήξω στο κατάλληλο app για audio books.

5 thoughts on “«Cardio? Is that spanish?»: Περί αθλήσεως και άλλων δεινών

  1. Μου δίνεις τόσο κουράγιο, μιας και βαριέμαι τη γυμναστική περισσότερο από οτιδήποτε… Το μόνο που απολαμβάνω είναι το κολύμπι στη θάλασσα, γνωρίζοντας ότι μόλις βγω με περιμένει ένα καλό βιβλίο πάνω στην πετσέτα! Χειμερινή κολυμβήτρια δεν κατάφερα να γίνω (μετά τον Νοέμβρη κρύωνα, απορώ τόσες γιαγιάδες πώς τα καταφέρνουν ενώ εγώ όχι!), οπότε αποφάσισα να το ρίξω στο περπάτημα! Δεν το λες ακριβώς γυμναστική, αλλά τουλάχιστον με καλή μουσική και δίπλα στη θάλασσα κάνεις χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβεις! Λες να έδινα κι εγώ μια ευκαιρία στο πιλάτες?

  2. Πραγματικά ανήκουμε στην ίδια ακριβώς κατηγορία! Βαριόμουν απίστευτα τη γυμναστική, ώσπου φέτος βρήκα το κατάλληλο πρόγραμμα και τον κατάλληλο άνθρωπο που με έκαναν να δω την άσκηση με άλλο μάτι. Το πιστεύεις πως αν δεν πάω γυμναστήριο με πιάνει κατάθλιψη;

    Είχα γράψει και τις εμπειρίες μου σε ένα χιουμοριστικό post:

    https://cocooningcat.wordpress.com/2016/01/09/ασκησεισ-για-τελειουσ-κοιλιακουσ-not/

  3. εγώ έκανα πάντα γυμναστική, άθλημα από παιδί…στον ενήλικο κόσμο, δηλαδή στο γυμναστήριο το πρόβλημα που προέκυψε ήταν οι ανεπιθύμητοι, με φοβερή όρεξη για γυμναστοδιατροφοιστορίες….η λύση, τουλάχιστον στο ποδήλατο και στο wave: το βιβλίο μου!!!!!!!

  4. «και, όταν κάποτε βρέθηκα στο Καλλιμάρμαρο για να χειροκροτήσω κάποιον τερματισμό, ενοχλήθηκα από τις φωνές και τους πανηγυρισμούς διότι με αποσπούσαν από το βιβλίο μου»
    πέθανα απ’τα γέλια, μου θύμισε εμένα όλο το ποστ. Και τυχαίνει να πηγαίνω και εγώ γυμναστήριο τον τελευταίο καιρό, ήταν ότι καλύτερο έχω διαβάσει!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s