Δύσκολοι αποχωρισμοί

mariell-amelie-011

Κάποτε αντιμετώπιζα τους αποχωρισμούς και τα αντίο απολύτως κυνικά: Η ζωή είναι μεγάλη, τα μονοπάτια μας θα ξανασμίξουν, αν όχι δεν πειράζει, χάρηκα που σε γνώρισα, άντε γεια.

Δεν αναφέρομαι βέβαια στις τελεσίδικες, οριστικές αναχωρήσεις, αλλά στις άλλες, εκείνες που μοιάζουν οριστικές χωρίς ποτέ κανείς να ξέρει. Κάποια φίλη που αποφάσισε να μεταναστεύσει, ένας έρωτας που δεν προχώρησε, ένας καθηγητής που άλλαξε τμήμα, ένας συνάδελφος που βρήκε αλλού καλύτερη καριέρα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μετέτρεπα τη θλίψη μου σε οργή ώστε να μπορέσω να τη διαχειριστώ και να την εξωτερικεύσω καλύτερα: ο θυμωμένος μου εαυτός είναι ένα θηρίο μακράν ημερότερο από τον στενοχωρημένο. Στα φοιτητικά μου χρόνια μάλωνα σε κάθε αποχωρισμό – με μία φίλη τσακωθήκαμε έντονα για κάτι λουλούδια τρεις ημέρες πριν αφήσει το Λονδίνο. Έτσι κατάφερα να την αποχωριστώ ευκολότερα. Την θυμάμαι πάντα ανάμεσα σε κάτι μαργαρίτες.

Μεγαλώνοντας, προτιμούσα την απομόνωση. Στο δωμάτιό μου, σε μία τουαλέτα, σε ένα άδειο γραφείο, σε κάποιο μπαρ, προσπαθούσα να χωνέψω το αντίο ωσάν να επρόκειτο για βαρύ δείπνο. Με υπομονή και στωικότητα. Δεν ήθελα ποτέ να μιλάω για αυτό, για το πόσο με έσφιγγε, πόσο με συντάρασσε. Βγαίνοντας από την ψευτοερημιά μου, ήμουν πια έτοιμη να βάλω πίσω ό,τι έπρεπε να μείνει εκεί.

Στην πραγματικότητα, αυτό το οποίο δυσκολευόμουν πάντα να αντιμετωπίσω είναι η αλλαγή στην καθημερινότητα. Η διαφορετικότητα στους ρυθμούς, στα κανάλια επικοινωνίας, πνίγομαι στην ατελέσφορη αναμονή του καθιερωμένου τηλεφωνήματος, του συνηθισμένου μηνύματος. Μού είναι σχεδόν το ίδιο δύσκολο όταν καλούμαι να το υποστώ από φίλους, από σχέσεις, από συνεργάτες. Και φυσικά, έρμαιο κι εγώ των πανανθρώπινων παθών, συνειδητοποιώ τι είχα αφού πρώτα το χάσω.

Αυτό που μέχρι σήμερα δεν μου είχε συμβεί είναι να αφήσω τη στενοχώρια να κυλήσει εκτός μου. Δεν είχα πει ποτέ σε κανέναν, κρίμα που φεύγεις, θα μου λείψεις, δεν είχα πει ποτέ ευχαριστώ, δεν είχα ευχηθεί καλή τύχη ποτέ σε κανένα φίλο που αποφάσισε να κάνει κάποιο νέο ξεκίνημα.  Το θεωρούσα αδυναμία. Με θεωρούσα ευάλωτη εάν δε έκλεινα την πόρτα ηχηρά και θεατρικά. Μέχρι σήμερα, που αποφάσισα να μην τσακωθώ. Να μη θυμώσω. Σήμερα επέλεξα το δύσκολο δρόμο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού ευχαριστώ, ευχήθηκα όλα τα καλά, υποσχέθηκα να ακολουθήσω όσες συμβουλές μου χαρίστηκαν απλόχερα για χρόνια, και είπα για πρώτη φορά σε κάποιον ότι ναι, τι κρίμα, θα μου λείψει. Και ότι στενοχωριέμαι πολύ. Ότι, με κάποιο παράξενο τρόπο, μένω μόνη μου. Και αντί για οριστικό αντίο, είπα εις το επανειδείν – κι ας είναι ψέμμα.

Το μόνο που έμεινε ίδιο αυτή τη φορά ήταν η απομόνωση. Σήμερα, κλεισμένη σε ένα άδειο γραφείο, δεν κατάφερα να μιλήσω ουσιαστικά σε κανέναν άλλον άνθρωπο.

5 thoughts on “Δύσκολοι αποχωρισμοί

  1. Και να ξερες πόσο ανάγκη το έχει αυτός που φεύγει να ακούσει τα λόγια αυτά. Εγώ 18 χρόνια τώρα μακριά από την Ελλάδα και τις προάλλες μια φίλη στην Ελλάδα μου είπε πως της λείπω και μαλάκωσε η καρδιά μου… έγινα παλι έφηβος ψυχολογικά… το να μπορείς ν επικοινωνείς τα συναισθήματά σου πάντως είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν. Αυτό μου το έμαθαν οι Αγγλίδες φίλες μου. Η διαύγεια καταρχάς να καταλάβεις τί ακριβώς αισθάνεσαι και έπειτα να έχεις τα κότσια να το επικοινωνήσεις είναι από τα πράγματα που αξιζει να καλλιεργεί κανείς.

  2. Δεν υπάρχει εύκολος αποχωρισμός.Ακόμα κι απο εκεί που φεύγουμε οικειοθελώς,κάτι μας θλίβει.Ίσως ο κύκλος που ξέρουμε ότι κλείνει και ο φόβος για το άγνωστο.Με τον καιρό όμως νομίζω, ότι συνηθίζουμε ακόμα και το αντίο..Πολύ όμορφο post!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s