Βραδυφλεγείς καταστάσεις

17

Κι εκεί που έλεγα, καλά μπήκε ο χρόνος, όλα θα πάνε καλά, τα δύσκολα αργούν να έρθουν πάλι, κάπου εκεί μού χτύπησε την πόρτα μία ίωση που θέλησε να μου κάνει παρέα για μέρες και μέρες. Χαμηλός μεν, πυρετός δε, από αυτούς που σε καλοψήνουν, σε αγχώνουν και σε κάνουν να βάζεις θερμόμετρο κάθε δώδεκα λεπτά  – και αυτό πάντα να δείχνει κάτι διαφορετικό. Κρεβάτι, πόνοι, κάποια δειλή απελπισία (το ντους να φαντάζει περιπέτεια στην άγρια Δύση, το φαγητό καταναγκαστικό έργο), ταινίες για να γεμίσουν το χρόνο που δεν γέμιζε, βιβλία μηδέν, και ακόμα και το πιο ειλικρινές ενδιαφέρον αν «ήμουν καλύτερα σήμερα» έμοιαζε άχθος να απαντηθεί. «Ναι, αλλά…», δηλαδή Όχι.

Δεν είμαι και ο πιο γενναίος πολεμιστής, όπως δήλωσα στη γιατρό τις προάλλες, αλλά και η μάχη είχε πιο πολλές εκπλήξεις από όσες ήξερα ότι είχα να αντιμετωπίσω. Ενώ εγώ σιγοψηνόμουν πιστεύοντας ότι είμαι το κέντρο του κόσμου, μία φίλη διαγνώστηκε με μία επιθετική ασθένεια. Το αντιμετώπισε με περισσότερο θάρρος από ότι εγώ τα δέκατά μου. Αποφάσισε να ακολουθήσει τη δραστικότερη θεραπεία, ενώ εγώ παραπονιόμουν για το βήχα. Τη λυπήθηκα, τη θαύμασα, ζήλεψα την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα, αναρωτήθηκα, μα πού έκρυβε τόση δύναμη μέσα της αυτή η κοπέλα, όταν τρώγαμε μαζί στις ταβέρνες;

Στην επόμενη στροφή, κάπου ανάμεσα στους ιδρώτες και τον πονοκέφαλο, με περίμενε η ανακοίνωση μίας συναδέλφου, από εκείνες που θεωρώ πλέον φίλες. Παραίτηση, νέα δουλειά, ελπίζει να είμαι καλά, ελπίζει οι δρόμοι μας να ξανασμίξουν, δουλέψαμε λέει τόσο καλά μαζί. Είναι η δεύτερη στη σειρά τέτοια αλλαγή – την ερχόμενη εβδομάδα αποχωρεί οριστικά ο πιο στενός συνεργάτης των τελευταίων τριών ετών – και εκεί, ανάμεσα στον καναπέ και το κρεβάτι, συνειδητοποίησα ότι η αποχώρηση ενός καλού, στενού συναδέλφου είναι κάτι που ο αφελής μου εαυτός δεν περιμένει ποτέ, και ποτέ δεν μπορεί να προβλέψει πόσο θα τον επηρεάσει. Βαθιά μέσα μου πίστευα ότι η καθημερινότητά μου θα ήταν για πάντα έτσι, με αυτούς τους δύο ανθρώπους διαρκώς κοντά μου, έστω κι αν ζουν σε άλλες χώρες. Να μοιραζόμαστε στόχους, έγνοιες, αγωνίες, επιτυχίες. Αλλά όχι.

Ξάγρυπνη, όχι από τον πυρετό αλλά από την ταραχή για όλους και όλα, ξαναμέτρησα μέσα σε μία μόνο εβδομάδα, όσα έχουν σημασία και όσα όχι. Ακόμα δεν έχω κάνει λογαριασμό.

*Η φωτογραφία ανήκει στην εξαιρετική συλλογή In Dreams του φωτογράφου Πέτρου Κουμπλή.

4 thoughts on “Βραδυφλεγείς καταστάσεις

  1. Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη! Πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα (ανθρώπους, υγεία κτλ) έρχεται μια μέρα που καταλαβαίνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πως δεν είναι… Όμως, c’est la vie… Αν δεν το βάζουμε κάτω κι αν πιστέψουμε ότι μετά τη συννεφιά πάντα βγαίνει ο ήλιος, όλα γίνονται κάπως πιο υποφερτά.
    Περαστικά σου!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s