Το Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων

slideshow_wolken_slideshow_02

Υπάρχει κάτι πολύ σκληρό στη συνειδητοποίηση ότι κάποιος αποφάσισε να μην είναι πια μέρος της ζωής σου. Σκληρό, τρομακτικό και απολύτως διδακτικό.

Η πρώτη εμπειρία, ίσως και η δεύτερη, και η τρίτη έρχονται συνήθως με μία ερωτική απογοήτευση: Το Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων οδηγούν οι αγάπες του Γυμνασίου και του Λυκείου, μαζί με δυο-τρεις συμμαθητές που άλλαξαν σχολείο και έπαψαν να επικοινωνούν, παρασυρμένοι από τους καινούργιους τους φίλους.

Στα πρωτα πανεπιστημιακά χρόνια, στο Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων επιβιβάστηκαν κάποιοι φίλοι αλλά και μικροί έρωτες («μικροί έρωτες», τί κεφάλαιο κι αυτό!) του προγράμματος Erasmus. Η ανταλλαγή φοιτητών ράγισε πολλές καρδιές, περίπου όσες ένωσε τόσο δυνατά, αναπάντεχα, απάνθρωπα σε φοιτητικές εστίες, αμφιθέατρα και ημιμεθείς παρέες. Παρά την ψυχολογική προετοιμασία, όταν οι τελευταίοι κόκκοι άμμου άφηναν την κλεψύδρα του χρόνου και του εξαμήνου, και ενώ οι υποσχέσεις για επανασυνδέσεις σε μακρινά, εξωτικά μέρη έδιναν κι έπαιρναν, το Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων έπαιρνε μαζί του στην εκούσια λήθη όλους εκείνους τους αγαπημένους προσωρινούς συμφοιτητές.

Τα πιο αμείλικτα χτυπήματα έρχονται λίγο αργότερα, όταν κλωνίζονται οι πρώτες πρώην βαθιές φιλίες: Μηχανοδηγός στο δικό μου Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων είναι τα τελευταία δέκα (δέκα!) χρόνια μία αδερφική φίλη, τόσο στενή που, αν προσπαθήσω λίγο θα θυμηθώ τα μάτια και τα χέρια της, θα θυμηθώ τη φωνή και το γέλιο της, τη μυρωδιά της. Με τα χρόνια, στο πολυτελές βαγόνι της εισήλθαν άλλες φίλες και φίλοι, και τότε ήταν που συνειδητοποίησα, αρχικά αμήχανα και εν συνεχεία με αυτάρεσκο κυνισμό, ότι ίσως να μη με νοιάζει τόσο. Ίσως το ιδιότυπο αυτό πένθος να έχει εξαντληθεί.

Οι χωρισμοί που μεσολάβησαν άρχισαν να με βρίσκουν ολοένα και πιο ετοιμοπόλεμη. Σιγά σιγά άρχισα να αντιμετωπίζω το θυμό και τον πόνο σαν τον πυρετό: με τη στωική ανυπομονησία της θεραπείας. Ήξερα ότι θα περάσουν, ότι θα γίνω καλά, ότι οι έρωτες που επιβιβάστηκαν στο Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων κι έσβησαν στον ορίζοντα θα ξεχαστούν ολοσχερώς.

Η πραγματική ενηλικίωση έρχεται με την απώλεια μίας άλλης κατηγορίας Σημαντικών Ανθρώπων στη Ζωή, των Καλών Συνεργατών. Μια μέρα το Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων έρχεται και σού παίρνει έναν άνθρωπο με τον οποίο δούλεψες στενά και σκληρά, με τον οποίο έχτισες εμπιστοσύνη. Και τότε η εθελούσια έξοδος έχει άλλη γεύση, λίγο διαφορετικά πικρή. Η απομάκρυνση και – γιατί όχι; – η απόρριψη είναι αλλιώτικα βαριά.

Κάθε φορά που σκέφτομαι τους νέους επιβάτες στο δικό μου Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων, και λίγο πριν με κυριεύσει αυτή η νευρική απελπισία, προσπαθώ να σκεφτώ σε πόσα Τρένα φίλων, συνεργατών, αγαπημένων, ανέβηκα κάποτε κι εγώ, με πόση αυτοπεποίθηση ή και επιπολαιότητα κούνησα το μαντήλι και χάθηκα στους ορίζοντές τους, έσβησα μηνύματα και ξέχασα να απαντήσω άλλα, δεν σήκωσα το τηλέφωνο και μετά ξεχάστηκα, εξαφανίστηκα. Σε πόσα τέτοια Τρένα ανεβαίνω κάθε χρόνο.

Θα περάσει κι αυτό.

*Gerhard Richter, «Clouds», 1970

5 thoughts on “Το Τρένο των Χαμένων Ανθρώπων

  1. Αυτό το post με έκανε να νοιώθω πως δεν είμαστε μόνοι εμείς οι άνθρωποι γιατί πάντα εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι που αισθάνονται ακριβώς όπως εμείς.
    Αυτό που πονάει όταν οι άνθρωποι φεύγουν είναι η αποτυχία του ρίσκου της επένδυσης.
    Ακόμα κι αν ξέρουμε πως η σχέση (επαγγελματική, φιλική, ερωτική) στην οποία επενδύσαμε χρόνο, συναίσθημα και πολλά κομμάτια του εαυτού μας μας άλλαξε και μας έκανε καλύτερους εστιάζουμε στην απώλεια. Άνθρωποι είμαστε!
    Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας «for a reason, a season or a lifetime». Είναι γεγονός.

  2. Εξαιρετικό!Μοναδικό!
    Είναι απο αυτά που διαβάζεις και συνεχίζεις να σκέφτεσαι όλη τη μέρα.
    Απο εκείνα που σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως τελικά απο αυτό το τρένο δεν έχασες μόνο εσύ ανθρωπους,αλλά και άλλοι έχασαν εσένα.Και αναλογίζεσαι πως και άλλοι αισθάνονται το ίδιο,και τελικά βλέπεις οτι δεν είσαιτόσο μόνος και ας νιώθεις απόλυτα ξένος.

    Ήθελα ακόμη να πω πως ο τίτλος δεν θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος!
    Φεύγω εντυπωσιασμένη!
    καλώς σε βρίσκω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s