All your seasick sailors, they are rowing home

IMG_3756Εδώ, στη μοναχική παραλία της Κύθνου, σκέφτομαι πόσο διαφορετικό, πόσο παράξενο κι απαιτητικό είναι αυτό το καλοκαίρι. Οι τυχεροί από εμάς πήγαν ή θα πάνε κάπου διακοπές. Οι λιγότερο ευνοημένοι θα μείνουν πίσω – όλοι όμως θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον περασμένο χειμώνα, να κάνουμε reset, να αναλάβουμε δυνάμεις για αυτό που έρχεται. Το αν θα τα καταφέρουμε είναι ακόμα άγνωστο.

Φέτος η Κύθνος είναι αλλιώτικη. Φτάνοντας στο λιμάνι είχα ήδη αποφασίσει να διαβάσω με πολύ αυστηρό πρόγραμμα. Μέχρι την Τρίτη τόσες σελίδες. Μέχρι την Πέμπτη αυτό το βιβλίο. Να μη μείνω με τις σκέψεις μου, να μην μείνω μόνη με τον εαυτό μου. Ίσως φταίει ότι για μένα η Κύθνος ήταν πάντοτε τόπος αποφάσεων: εδώ αναθεώρησα σχέσεις και φιλίες, εδώ ξεκίνησα πριν χρόνια μία αλληλογραφία που έγινε η αρχή μίας φιλίας μεγαλειώδους, και βέβαια μία φορά, επιστρέφοντας στην Αθήνα, είχα ήδη αποφασίσει να αφήσω ανθρώπους πίσω. Και το έκανα. Φέτος σαν να φοβήθηκα μήπως αυτή η ασυνείδητη διαδικασία γινόταν ξαφνικά συνειδητή. Φέτος φοβήθηκα μήπως η ζυγαριά γινόταν αδίκως ακριβοδίκαιη. Και άρχισα να διαβάζω πολύ.

Κάθε πρωί ξεκινώ διάβασμα μετά τα πρωινά σύκα – για τα οποία φέτος λίγη όρεξη έχω. Μερικές βουτιές, λίγες κουβέντες και διάβασμα. Στο μεσημεριανό μιλάω λίγο και συνήθως σκέφτομαι τη δουλειά – οι αποφάσεις εκεί είναι ήδη ειλημμένες. Μετά λίγος ύπνος.

Η πρόκληση ξεκινά κάθε απόγευμα, μόλις ο ήλιος πάψει να απειλεί. Σε μία μπλε ξαπλώστρα στη μικρή παραλία κάτω από το σπίτι, συνήθως με ένα αναψυκτικό, μαζί με το βιβλίο («πρέπει να διαβάσω άλλες 150 σελίδες»). Όποτε το μυαλό πάει να ξεφύγει, το μαζεύω πίσω. Του επιτρέπω να ταξιδεύει στα σκοτεινά δάση της Ζατέλη, στις δυσλειτουργικές βρετανικές οικογένειες, στα υπόγεια του Neil Gaiman. Αλλά δεν τού επιτρέπω να παρεκκλίνει στάλα. Καμία απόφαση, καμία σκέψη για όσα έμειναν πίσω, στην Αθήνα, την Ευρώπη, στο inbox μου. Κι όταν ο ήλιος αρχίζει τα παιχνίδια με τη θάλασσα μπροστά μου, όταν είναι πλέον αδύνατο να αγνοήσω το θέαμα, τότε μού επιτρέπω μια-δυο σκέψεις. Μόνο τόσες.

Μικρότερη θα μού φαινόταν αστείο, αλλά φέτος υποχρεώνω τον εαυτό μου σε διακοπές από κάθε τι.  Ο Σεπτέμβριος είναι κοντά και πρέπει να μας βρει αλλιώς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s