Το να φεύγεις

kissgoodbye

Δεν υπάρχει πιο δύσκολη άσκηση από το να προσπαθείς να μην στενοχωριέσαι όταν φεύγεις. Οι αναχωρήσεις των αεροδρομίων, οι πλατφόρμες των τραίνων, οι προκυμαίες από όπου ξεμπαρκάρουν τα καράβια, όλοι αυτοί οι μη-τόποι, τα μέρη αυτά τα φτιαγμένα μόνο για να μαζεύουν στενοχώρια, αποχαιρετισμούς και ανυπομονησίες, είναι από τα πιο απαιτητικά σημεία του κόσμου.


Καμία γυμναστική, καμία επανάληψη, καμία αυτοπειθαρχία δεν είναι ικανή να δαμάσει αυτό το ανεξέλεγκτο συναίσθημα της απομάκρυνσης, του τελευταίου αντίο, της μισής, βιαστικής αγκαλιάς μπροστά στον έλεγχο των διαβατηρίων. Στο Άμστερνταμ, κάποιοι αποφάσισαν να το κάνουν λίγο χειρότερο, αναρτώντας μία κίτρινη πινακίδα – παρόμοια με αυτή που προετοιμάζει τα οχήματα για τις επικείμενες επικίνδυνες στροφές – η οποία λέει «Σημείο για φιλί και αντίο». Η αγγλική βέβαια γλώσσα αφήνει πάντα υπόνοιες για έναν υφέρποντα σαρκασμό: Κάθε φορά που φεύγω από το ολλανδικό αεροδρόμιο, αναρωτιέμαι εάν το “Kiss and Goodbye” σημαίνει «Φιλί και Αντίο», ή είναι απλά δύο ρήματα που προτρέπουν, ίσως και να προστάζουν, τους ήδη φορτισμένους ταξιδιώτες. «Φιληθείτε και Αποχαιρετιστείτε εδώ και τώρα».

Το να προσπαθείς να μην στενοχωριέσαι όταν φεύγεις είναι βέβαια τόσο μάταιο όσο το να προσπαθείς να μη χαίρεσαι όταν φτάνεις. Συμβαίνει, αλλά υπό προϋποθέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα – ο αποχωρισμός είναι σκληρή υπόθεση.

Το να αποχαιρετώ τα μέρη που αφήνω πίσω είναι για μένα καμιά φορά τόσο δύσκολο όσο το να αγκαλιάζω αγχωμένα έναν άνθρωπο που ξέρω πως το επόμενο λεπτό θα μου λείπει. Κι όσο κι αν είναι ευκολότερο να φεύγεις από το να μένεις πίσω, ο αποχωρισμός από ένα μέρος μπορεί να είναι μία αρκετά πολύπλοκη υπόθεση.  Από εκείνο το βροχερό πρωινό του Ιουνίου του 2004 που άφησα το Λονδίνο αμετάκλητα, μέχρι τη στιγμή που το καϊκι έλυσε τα σχοινιά από την προβλήτα της Νισύρου πέρσυ το καλοκαίρι, έχω πια μάθει ότι το να αφήνεις ένα μέρος, τα χρώματα, τις μυρωδιές και τα σύμβολά του, είναι μία πολύ βαριά δουλειά.

Οι άνθρωποι είναι ένα άλλο, σύνθετο κεφάλαιο. Πώς αποφασίζεις πού να αποχαιρετήσεις κάποιον, όταν δεν υπάρχει καμία πινακίδα που να σου λέει «Αγκαλιαστείτε και φιληθείτε εδώ»; Στο αεροδρόμιο της Αθήνας έχω αποχαιρετίσει όλους τους ανθρώπους που αγαπώ σχεδόν σε κάθε πλακάκι του πατώματος. Πριν χρόνια, στο λιμάνι της Σίφνου, αποχαιρετούσα από το κινητό μου τηλέφωνο ένα φίλο μέχρι που έγινε μία ανεπαίσθητη κουκίδα στο ψηφιδωτό του νησιού που άφηνα πίσω.

Μερικές φορές με πιάνουν τα κλάματα. Μερικές άλλες με θαυμάζω για την εγκράτειά μου. Είναι πολλές, αμέτρητες οι αγκαλιές που έχω αφήσει χαμογελαστή ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελα να κλάψω γοερά και να φωνάζω «δεν θέλω να φύγω, δεν θέλω να σε αφήσω, δεν θέλω να μπω στο γαμημένο το αεροπλάνο, πάρε με μαζί σου τώρα!».

Το μόνο που έμαθα με τα χρόνια, και από το οποίο κρατιέμαι κάθε φορά σαν από χερούλι λίγο πριν το απότομο φρενάρισμα, είναι αυτή η εγγενής υπόνοια αγάπης που διατρέχει τα αντίο. Το παράπονο εναλλάσσεται με μία αδιόρατη τρυφερή υπόσχεση: από τη στιγμή που πούμε αντίο, μετράμε τις ημέρες μέχρι να ξαναανταμώσουμε, να αγκαλιαστούμε με αυτή την πρωτόγονη χαρά της επανασύνδεσης.

Θέλω, λοιπόν, να βρεθώ σε ένα αεροδρόμιο που, κάπου εκεί στις αφίξεις, θα υπάρχει μία πινακίδα που θα λεει «Αγκαλιαστείτε και φιληθείτε εδώ», και τότε, και μόνο τότε, θα σε αφήνουν να μπεις στη χώρα. Μέχρι τότε, θα μετράω τις ημέρες να δω και πάλι όσους χαιρέτησα βιαστικά και αμήχανα, όσους άφησα πίσω γιατί έπρεπε, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήθελα να κάνω ούτε μισό βήμα μακριά τους.

7 thoughts on “Το να φεύγεις

  1. Όμορφο άρθρο αλλά με κάνει να σκέφτομαι πόσο διαφορετικές ζωές έχουμε όλοι. Είμαι ψυχίατρος σε κλινική οξέων και κάθε μέρα βλέπω ότι πιο δύσκολο υπάρχει στον κόσμο και ονειρεύομαι να κάνω ταξίδια. Εσύ τα κάνεις και νιώθεις όπως περιγράφεις. Δεν αποχαιρετάς κανέναν για πάντα όμως. Πάντα επιστρέφεις σε αυτούς με κάθε τρόπο. Δεν υπάρχει λόγος να σε στενοχωρει.. το οριστικό είναι ότι χειρότερο

  2. Reblogged στις ΙΜΕΡΙΚΗ ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΑ και σχολίασε
    «Είναι πολλές, αμέτρητες οι αγκαλιές που έχω αφήσει χαμογελαστή ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελα να κλάψω γοερά και να φωνάζω «δεν θέλω να φύγω, δεν θέλω να σε αφήσω, δεν θέλω να μπω στο γαμημένο το αεροπλάνο, πάρε με μαζί σου τώρα!».»

  3. Δεν θέλω να έρχεται πια κανένας στο αεροδρόμιο όταν φεύγουμε. Δεν θέλουν ούτε και οι γονείς μου να έρχονται. Είναι μόνιμα τα ξένα για μας και μεγαλώνοντας ξέρουμε πως το πότε και σε ποιές συνθήκες θα συναντηθούμε είναι έξω από το χέρι μας. Στις αφίξεις όμως… αχ αυτές οι αφίξεις! Όλοι πρέπει να έρχονται στις αφίξεις! Δεν υπάρχει πιο ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s