Στη Λιουμπλιάνα

Ψάχνω να βρω μία πρώτη φράση για αυτό το ταξίδι και δεν μπορώ. Από την προσγείωση στο μικρό αεροδρόμιο της κοιλάδας μέχρι τα τελευταία λεπτά πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν πως αυτό ήταν ίσως το ωραιότερο ταξίδι των τελευταίων χρόνων.
Ψάχνω να βρω μία πρώτη φράση για αυτό το ταξίδι και δεν μπορώ. Από την προσγείωση στο μικρό αεροδρόμιο της κοιλάδας μέχρι τα τελευταία λεπτά πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν πως αυτό ήταν ίσως το ωραιότερο ταξίδι των τελευταίων χρόνων.
Η Γέφυρα των Δράκων ήταν  η πρώτη φορά που  συνειδητοποίησα ότι αυτή η πόλη λατρεύει τα παράξενα γλυπτά: λίγο πιο κάτω ένα μπρούτζινο σώμα σε σήψη, περαπέρα μερικοί  αποκεφαλισμένοι πάπες, βατράχια, μαρμάρινα ψάρια έξω από το νερό. Στη φαντασία μου, βρισκόμουν σε πολλά καρέ ενός δυστοπικού κόμικ.
Η Γέφυρα των Δράκων ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι αυτή η πόλη λατρεύει τα παράξενα γλυπτά: λίγο πιο κάτω ένα μπρούτζινο σώμα σε σήψη, περαπέρα μερικοί αποκεφαλισμένοι πάπες, βατράχια, μαρμάρινα ψάρια έξω από το νερό. Στη φαντασία μου, βρισκόμουν σε πολλά καρέ ενός δυστοπικού κόμικ.
Το ποτάμι έσχισε την πόλη γλυκά. Από καποιες γωνίες ξεχνούσες πως ήσουν σε μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Το ποτάμι έσχιζε την πόλη γλυκά. Από καποιες γωνίες ξεχνούσες πως ήσουν σε μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Το πρώτο βράδυ, καθισμένη σε ένα από τα πολλά εστιατόρια της όχθης, παρατηρούσα πόσο χαλαρός φαινόταν ο κόσμος. Άλλοι με παγωτά στο χέρι, άλλοι με τα παιδάκια τους, άλλοι μόνοι, μπροστά στον ροζ Καθεδρικό χάζευαν τριγύρω. Κανείς δεν βιαζόταν, κανείς, δεν φώναζε, κανείς δεν έδειχνε να ανησυχεί.
Το πρώτο βράδυ, καθισμένη σε ένα από τα πολλά εστιατόρια της όχθης, παρατηρούσα πόσο χαλαρός φαινόταν ο κόσμος. Άλλοι με παγωτά στο χέρι, άλλοι με τα παιδάκια τους, άλλοι μόνοι, μπροστά στον ροζ Καθεδρικό χάζευαν τριγύρω. Κανείς δεν βιαζόταν, κανείς, δεν φώναζε, κανείς δεν έδειχνε να ανησυχεί.
Η Λιουμπλιάνα είναι μία πραγματικά ρομαντική πόλη. Είναι μικρή, άρα σου δίνει την ευκαιρία να επιστρέψεις στο ίδιο σοκάκι. Είναι γραφική, άρα σε κάνει να πιστεύεις κρυφά πως παίρνεις κι εσύ κάτι από την ομορφιά της. Είναι ανεπιτήδευτη, άρα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου.
Η Λιουμπλιάνα είναι μία πραγματικά ρομαντική πόλη. Είναι μικρή, άρα σου δίνει την ευκαιρία να επιστρέψεις στο ίδιο σοκάκι. Είναι γραφική, άρα σε κάνει να πιστεύεις κρυφά πως κλέβεις κι εσύ κάτι από την ομορφιά της. Είναι ανεπιτήδευτη, άρα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου.
Το Μουσείο Εθνολογίας βρισκόταν λίγα μέτρα από το μέρος της συνάντησης. Λίγα μουσεία του κόσμου στολίζονται από τόσο όμορφους κήπους. Μία μικρή Βιέννη, και ακόμα ομορφότερο.
Το Μουσείο Εθνολογίας βρισκόταν λίγα μέτρα από το μέρος της συνάντησης. Λίγα μουσεία του κόσμου στολίζονται από τόσο όμορφους κήπους. Μία μικρή Βιέννη, και ακόμα ομορφότερο.
Ακόμη και τα γκραφίτι της πόλης ήταν όμορφα.
Ακόμη και τα γκραφίτι της πόλης ήταν όμορφα.
Τα βράδια, κατηφορίζοντας προς το ποτάμι, ψιθύριζα πάντα τον ίδιο στίχο: That night we went down to the river And into the river we'd dive.
Τα βράδια, κατηφορίζοντας προς το ποτάμι, ψιθύριζα πάντα τον ίδιο στίχο: That night we went down to the river / And into the river we’d dive.
Η Λιουμπλιάνα είναι για μένα το Κάστρο που δεν πήγαμε, οι φωτογραφίες που δεν τράβηξα, αλλά και όσα κάναμε μαζί - το παγκάκι κάτω από τον πλάτανο μέχρι να περάσει η βροχή, ο αναπάντεχος πολυέλαιος που φώτιζε το μικρό σοκάκι, και όσα είπαμε περπατώντας άσκοπα τη νύχτα. Τα μισά, είμαι σίγουρη, τα έχουμε ήδη ξεχάσει.
Η Λιουμπλιάνα είναι για μένα το Κάστρο που δεν πήγαμε, οι φωτογραφίες που δεν τράβηξα, αλλά και όσα κάναμε μαζί – το παγκάκι κάτω από τον πλάτανο μέχρι να περάσει η βροχή, ο αναπάντεχος πολυέλαιος που φώτιζε το μικρό σοκάκι, και όσα είπαμε περπατώντας άσκοπα τη νύχτα. Τα μισά, είμαι σίγουρη, τα έχουμε ήδη ξεχάσει.
Επιστρέφοντας από τον τελευταίο περίπατο, αφού η βροχή είχε σταματήσει, είδαμε από μακριά λίγα ακόμη παράξενα γλυπτά. Έμοιαζαν με εφιαλτικά όπλα που σημάδευαν το ένα το άλλο. Έπρεπε να φτάσουμε ακριβώς μπροστά τους για να καταλάβουμε ότι, όχι, δεν ήταν όπλα: ήταν κάτι αλλόκοτες καρδιές. Η φράση ήρθε αμέσως στο νου μου: "Life, in her experience, had a kind of velvet luster. You looked at yourself from one perspective and all you saw was weirdness. Move your head a little bit-".
Επιστρέφοντας από τον τελευταίο περίπατο, αφού η βροχή είχε σταματήσει, είδαμε από μακριά λίγα ακόμη παράξενα γλυπτά. Έμοιαζαν με εφιαλτικά όπλα που σημάδευαν το ένα το άλλο. Έπρεπε να φτάσουμε ακριβώς μπροστά τους για να καταλάβουμε ότι, όχι, δεν ήταν όπλα: ήταν κάτι αλλόκοτες καρδιές. Η φράση ήρθε αμέσως στο νου μου: «Life, in her experience, had a kind of velvet luster. You looked at yourself from one perspective and all you saw was weirdness. Move your head a little bit-«.
Advertisements

2 thoughts on “Στη Λιουμπλιάνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s