Για τη Χάγη

IMG_2115

Όταν ανοίξαμε τη σαμπάνια, μέρα μεσημέρι και μετά το τέλος της αξιολόγησης, αισθάνθηκα, εκεί, μες στη μέση της Χάγης, περήφανη με έναν πολύ περίεργο τρόπο.

Τα τελευταία χρόνια το σκέφτομαι συχνά, αλλά αυτές τις ημέρες ακόμα συχνότερα: οι άνθρωποι, και τίποτα άλλο, είναι αυτοί που κάνουν τα πράγματα να δουλεύουν. Από τους φίλους – γιατί εάν τους πεις συναδέλφους τούς υποτιμάς – στο γραφείο της Αθήνας που ήταν τόσο μακριά αλλά τόσο κοντά μου ανά πάσα στιγμή,  μέχρι εκείνους που βρίσκονταν γύρω από το μακρόστενο τραπέζι, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά το πόσο τυχερή είμαι που βρέθηκα να δουλεύω με τέτοιους σπουδαίους συνεργάτες.

Κανείς ποτέ δεν κατάφερε το παραμικρό ολομόναχος, και όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ το πιστεύω.

Δουλέψαμε, ήμασταν γεμάτοι άγχος, αλλά καταφέραμε να μιλήσουμε και για τόσα άλλα. Για την Ολλανδία επί ισπανικής κατοχής, για τα μοναχικά της ταξίδια στην Ινδονησία, για το σπίτι στην Αμβέρσα με τις έξι γυναίκες, τις δύο θηλυκές γάτες και τον έναν άντρα, για την αρρώστια που τον χτύπησε πέρσυ και υψώσαμε όλοι το ποτήρι να μην ξανάρθει ποτέ, για τον Ντάισελμπλουμ,  το House of Cards, για ένα διήγημα του Richard Ford που τον έκανε, λέει, να γελάσει, αλλά που μάλλον δεν ήταν τόσο αστείο τελικά, και, καθώς κοντοσταθήκαμε μαζί μπροστά στο κανάλι της παλιάς πόλης, γίναμε για λίγο ιδανικοί κι ανάξιοι ήρωες του Julian Barnes: Σε λίγα χρόνια οι εκδοχές της βραδιάς θα είναι περισσότερες από εμάς τους ίδιους.

Χτες βράδυ συνειδητοποίησα πως, με εξαίρεση την Αθήνα, που τελευταία μοιάζει με τρενάκι του τρόμου έτοιμο να σου κόψει την ανάσα στην επόμενη στροφή, η Χάγη είναι για μένα πια το μέρος με τις πιο δυνατές πρόσφατες εμπειρίες. Θα μου πεις, το Λονδίνο; Θα σου πω ναι, μα το Λονδίνο είναι σαν το συναρπαστικό αγόρι που αγάπησα στο γυμνάσιο – η θέση του στην καρδιά μου είναι αδιαφιλονίκητη, αλλά τις σπάνιες φορές που το ξαναβλέπω είναι ελάχιστα αυτά που μου θυμίζουν γιατί εν τέλει το είχα αγαπήσει τόσο. Και, θα επιμείνεις, η Κοπεγχάγη; Η Κοπεγχάγη, θα σου πω, ήταν σαν ένα βιβλίο που σου αλλάζει τη ζωή, σαν την πρώτη επαφή με έναν μεγάλο συγγραφέα: όταν το τελειώσεις τα βλέπεις όλα αλλιώς, αλλά για να τα δεις όλα αλλιώς σημαίνει ότι το έχεις πια τελειώσει.

IMG_0549

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s