Πενήντα Τόνοι του Γκρι*

Dakota-Johnson-as-Anastasia-Steele-taken-from-the-trailer-of-their-film-Fifty-Shades-Of-Grey-which-has-been-releasedΆφησα το βιβλίο στη σελίδα 22. Ήταν ό,τι πιο βαρετό, απλοϊκό και ελαφρύ έχω ξεκινήσει ποτέ να διαβάζω. Αβάσταχτη, νυστακτική ελαφρότητα.

Κάνα δυο φίλες το διάβασαν, σε άλλες άρεσε ενοχικά, άλλες το βαρέθηκαν, άλλες απλά γελούσαν πονηρά όταν ρωτούσα πώς τους φάνηκε.

Και μετά ήρθε η ταινία. Και φυσικά πετροβολήθηκε όσο ελάχιστες, διότι δεν είχε αρκετό σεξ, διότι ήταν λέει κακοπαιγμένη και γλυκανάλατη, διότι δεν ήταν ρεαλιστική. Ο Δανίκας βρήκε, μετά την περσινή Αντέλ, άλλη μία ευκαιρία να ξεφωνίσει εμετικά τις στερήσεις και τα θλιβερά κόμπλεξ του, και οι απανταχού σινεφίλ αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι. Από τι;

Η ταινία είναι όντως ελαφριά. Δεν γνωρίζω πόσο graphic ήταν οι ερωτικές περιγραφές στο βιβλίο, αλλά η Γαλλία επέτρεψε την ταινία σε κοινό άνω των 12 ετών. Τα λέει όλα – με εξαίρεση μερικά υπονοούμενα, άντε και μια-δυο σκηνές, η ταινία (ΝΑΙ, ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ) ήταν για μένα το Pretty Woman των 2010s. Όσοι δεν υπήρξαν έφηβοι το 1990 πιθανώς να μην έχουν ιδέα για τα πνιχτά χάχανα στη θέα της Τζούλια Ρόμπερτς με σουτιέν και μίνι φούστα, και πραγματικά η σκηνοθεσία του Garry Marshall έδινε στους χαρακτήρες του μισή ακόμη διάσταση, αλλά – ας μη γελιόμαστε – δεν έκανε και μεγάλη διαφορά. Ο κούκλος -καυτός-κάπως άγριος-εραστής-με-βλέμμα-ψυχάκια Jamie Dornan βάζει κάτω τον διαρκώς κι ανοήτως υπομειδιώντα Richard Gere, η Dakota Johnson έπαιζε ωραία, η μουσική μπορεί να μην είχε Roy Orbonson αλλά είχε Rolling Stones, και, εν τέλει, η ταινία είχε και ρομάντζο, κι ελικόπτερα (αντί για ιπποδρομίες), και κοκτέηλ, και χαλαρών ηθών συγκάτοικο (όπως και η Kit στο Pretty Woman), είχε έναν τύπο που δεν δεσμεύεται αλλά τελικά δένεται και δίνεται περισσότερο από την καθ’ όλα αθώα νεαρή που τον ψιλοτρέχει (κόντρα στις κριτικές, εγώ εδώ δεν είδα την κοπέλα να τρέχει πίσω από τον πολυεκατομμυριούχο κούκλο, μάλλον το αντίθετο – αυτός ήταν στο κατόπι της σε κλαμπ, αποφοίτηση, κατάστημα με εργαλεία που εργάζεται εκείνη), τα είχε όλα. Και είχε και λίγο σεξ, περισσότερο ως υπόνοια παρά ως εικόνα. Σιγά το θέμα.

Η ώρα πέρασε μια χαρά, η ταινία δεν είναι αριστούργημα του παγκοσμίου κινηματογράφου και αυτό είναι ok, είναι φτιαγμένη για dvd με φίλες στο σπίτι (πώς αλλιώς να σχολιάσεις τους κοιλιακούς του Dornan, το ροζ φουστάνι, τις ωραίες μυτερές μπαλαρίνες αν όχι με τις φίλες στο σπίτι;), και, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω και δεν συμμερίζομαι τις διαμαρτυρίες κατά ενός υποτιθέμενου σεξισμού (αφού ΑΥΤΗ ΤΟΝ ΤΡΕΧΕΙ, ή μήπως είδα άλλη ταινία;), ή τη μη πιστότητα στο βιβλίο (όποιος περίμενε να δει τσόντα, υπάρχουν αρκετές σχεδόν ομότιτλες από εδώ κι απο εκεί, ψάξτε στα τόρεντς). Κορίτσια, να τη δείτε. Θα περάσετε καλά, κι ακόμη καλύτερα εάν έχετε και λίγο κρασί και μερικές φίλες τριγύρω. Ας χαλαρώσουμε, ας μην είμαστε όλοι τόσο σοβαροφανείς, βλάπτει.

Υ.Γ: Αγαπημένη σκηνή στην ταινία, όταν εκείνη τηγανίζει αυγά για πρωινό υπό τους ήχους αυτού εδώ:

*Το γκρι δεν έχει αποχρώσεις. Έχει τόνους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s