Mediterranean subject, ή λίγα λόγια για τις μέρες αυτές

Τον τελευταίο καιρό δεν διαβάζω.

Παράτησα προσωρινά τους Μεγάλους Συγγραφείς, αλλά δεν είναι ότι άρχισα και κανένα εύκολο αστυνομικούλι. Απλά δεν διαβάζω. Αισθάνομαι ότι η φούσκα που επιμελέστατα είχα στήσει, στην οποία κατέφευγα συχνά-πυκνά για να γλυτώσω από όσα με πίεζαν, με ενοχλούσαν και με στενοχωρούσαν, έσκασε στα μούτρα μου. Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε για να διαβάσω πέντε σελίδες, έχω άπειρες ιδέες για αναρτήσεις εδωμέσα αλλά μόλις ξεκινάω να γράφω ο ενθουσιασμός με αφήνει, και οι ταινίες δεν με χαλαρώνουν. Βλέπω πολλές σειρές, και αυτές με υπότιτλους για να μπορώ να παρακολουθώ ακόμα κι όταν το μυαλό μου ξεφεύγει. Ευτυχώς, η φούσκα μου περιλαμβάνει ακόμα τους φίλους μου, που είναι η μοναδική και αδιαπραγμάτευτη άγκυρα.

Είναι η επικαιρότητα που με πνίγει. Η εντός – αναρωτιέμαι για πόσο καιρό, πόσα χρόνια μπορεί μία χώρα να ζει διαρκώς κρεμασμένη με το ένα χέρι στην άκρη του γκρεμού – και η εκτός  – αναρωτιέμαι πόσες μαζικές εκτελέσεις μπορούμε να παρακολουθούμε στις οθόνες μας μέχρι να τις συνηθίσουμε και να συνεχίσουμε να τρώμε το βραδινό μας όσο οι ειδήσεις παίζουν. Από το περιστατικό στο Παρίσι τον περασμένο μήνα, μέχρι την τρομοκρατική επίθεση στην Κοπεγχάγη, και την καταδίωξη στο Norrebro, την παλιά μου γειτονιά, από τους μαζικούς αποκεφαλισμούς των είκοσι ενός Κοπτών στο κύμα της Λιβύης, και το κάθε ευφάνταστο τουίτ που σχολιάζει το εκάστοτε Eurogroup, αισθάνομαι ότι μου ζητείται να λειτουργώ διαρκώς εκτός πλαισίων. Να πηγαίνω στη δουλειά, να την κάνω, να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις μου, να πλένω, να μαγειρεύω, να κοινωνικοποιούμαι, όταν όλα γύρω καταρρέουν, όταν βλέπω τους συμπολίτες μου να διχάζονται, να μανιάζουν και να αφρίζουν, και, ενίοτε, να βλέπω και τον εαυτό μου να αγριεύει με όσους διαφωνεί (ποια, εγώ, που στο πανεπιστήμιο δεν γράφτηκα στο ecology club γιατί το έβρισκα πολύ πολιτικοποιημένο), και αισθάνομαι χαμένη, εκτός πλαισίου. Μικρές, απειροελάχιστες σκέψεις μπορούν μεμιάς να μετατραπούν σε ποταμούς πανικού: Κι αν μας διώξουν από την ΕΕ; Κι αν πάμε στη δραχμή; Και τώρα που είμαστε στο ευρώ είναι καλά; Κι αν, ό,τι κι αν γίνει, ο διχασμός μας δεν περάσει; Κι αν οι τζιχαντιστές φτάσουν ως τη Ρώμη, όπως απείλησαν;

Κάποιες φορές βλέπω τα πράγματα σαν ένα βίντεο κλιπ. Λέω, δεν συμβαίνουν όλα αυτά, είναι εικονικά, κάποιος τα σκηνοθέτησε, και όλα θα ηρεμήσουν μόλις κλείσει την κάμερα. Κάποιες άλλες, μιλάω με φίλους και στενοχωριέμαι που δεν είμαι η μόνη που αισθάνεται έτσι. Μερικοί ήδη ψυχράνθηκαν με εκείνους που διαφωνούσαν. Άλλοι πήραν άδεια από τις δουλειές τους για να ηρεμήσουν, αλλά επειδή δεν πήγαν σε κάποιο ερημονήσι, δεν έκλεισαν τηλεοράσεις, κομπιούτερ και ραδιόφωνα έγιναν χειρότερα. Το ότι δεν είμαι μόνη σε όλο αυτό, δεν με ανακουφίζει, με τρομάζει περισσότερο. Γιατί σημαίνει ότι κάτι υπάρχει εκεί έξω, ότι όλο αυτό δεν είναι στο μυαλό μου.

Χθες, έλαβα ένα μήνυμα από μία φίλη που ξέρει από ψυχολογία, στην οποία μίλησα για όσα με βασανίζουν: «Δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα την ψυχολογία στις ημέρες μας, από ό,τι εσύ το Σάββατο, λέγοντας πόσο, απουσία ενός σταθερού πλαισίου, δεν μπορεί να λειτουργήσει ο άνθρωπος σωστά… Ίσως θα προσέθετα ένα σχόλιο για τη μαζική υστερία και ψευδαίσθηση παντοδυναμίας.
Ο αναλυτής μου, επίσης, μου διηγήθηκε ένα περιστατικό, από τη ζωή του στην Ελβετία, σε ένα νοσοκομείο, όπου εργαζόταν. Του ζήτησαν να επισκευτεί μια ασθενή. Βλέποντας το φάκελό της, διάβασε τον χαρακτηρισμό «Mediterranean subject». Απόρησε και ρώτησε ένα συνάδελφό του, σε τι αφορά αυτός ο χαρακτηρισμός, γραμμένος στη θέση περιγραφής μιας κλινικής οντότητας. Για να λάβει την απάντηση ότι με τον όρο αυτό, περιγράφουν την Υστερία.
Σε φιλώ.»

4 thoughts on “Mediterranean subject, ή λίγα λόγια για τις μέρες αυτές

  1. Πραγματικά περιγράψατε πως αισθάνομαι τον τελευταίο μήνα….Καμία όρεξη για διάβασμα και παρακολουθώ μόνο ειδήσεις. Στο σπίτι μας η τηλεόραση άνοιγε σε σπάνιες περιπτώσεις και μόνο για ταινίες.Τώρα….καρφωμένη στις ειδήσεις και ταυτόχρονα ο υπολογιστής ανοιχτός να βλέπω και τι γίνεται στο internet. εγώ που με το ζόρι ήξερα ποιόν έχουμε πρωθυπουργό! Τι να πω το μόνο που με παρηγορεί είναι το παλιό ρητό των γιαγιάδων μας. «Κι αυτό θα περάσει»

  2. Νομίζω ότι κάπως έτσι νιώθουμε οι περισσότεροι. Σαν όλο αυτό που συμβαίνει να μας φτύνει, να μας διώχνει, να μας ξερνάει. Και να απομένουμε βουβοί και ζαλισμένοι. Δεν ξέρω. Την λέω όλο και πιο συχνά αυτή τη φράση: «δεν ξέρω». Από την άλλη, το διάβασμα και τα κοντινά ταξίδια είναι αυτά που με κρατούν όρθια. Ίσως και η πίστη (στη ζωή, στο Θεό, στον έρωτα). Αυτό που με τρομάζει είναι ότι πιάνω τον εαυτό μου να χάνει την πίστη στον άνθρωπο. Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα. Με τί κόστος; Δεν ξέρω. Τί θα συμβεί στον μεταξύ; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Αυτά.

  3. Σκέφτομαι τι μπορεί κανείς να προτάξει ως αντίσταση. Και καταληγω με το δικό μου μικρό και δοκιμασμένο παράδειγμα. Δεν σηκώνω το βάρος του κόσμου στην πλάτη. Δεν καταναλώνω την επικερδη προπαγάνδα του τρόμου, που συμβαίνει εδώ και πέντε χρόνια με τρελή επιτυχία. Πιστεύω στην επόμενη μέρα, γιατί έρχεται πάντα εδώ και αιωνες για τους περισσότερους, αλλά όχι για όλους. Και δέχομαι τη σειρά μου, που δεν είναι σήμερα. Συνεχίζω να κάνω αυτό που μου αναλογεί. Να δουλεύω, να μου επιτρέπω να χαίρομαι και να μου επιτρέπω να με χαίρονται όσο υπάρχει λόγος.

    Να μη σηκώνω το βάρος του κόσμου στην πλάτη. Γιατί υπάρχει τεράστιο, η πλάτη μου είναι μικρή και μόλις που σηκώνει το βάρος όσων χωράει. Σημερα έσωσα έναν άνθρωπο και με έσωσαν μια φορά. Αύριο πάλι.

    Είσαι τόσο εύστοχη, που θέλω να σε σηκώσω στην πλάτη.

    Κώστας Πι.

  4. Συμφωνώ εύστοχη περιγραφή για ο,τι βιώνουμε αλλά συγνώμη θα το πώ , δεν αναπολώ τόπο που έζησα με λίγα κρούσματα //Mediterranean subject // αλλά ανθρώπους , έργα και την εποχή που οι καταναλωτικές ανάγκες μας ήταν μικρότερες .Ίσως φταίνε τα 58 μου.
    φιλώ τους πάσχοντες και μη
    Περράκης Ν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s