Αυτά που ξεχώρισα το 2014

Γιατί εκείνη τη βραδιά που το το διάβασα στη Χάγη, μόνη μου σε ένα μικρό εστιατόριο, ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες μακριά από το σπίτι μου. Ανατομία ενός γάμου χωρίς αναισθητικό.
Γιατί εκείνη τη βραδιά που το το διάβασα στη Χάγη, μόνη μου σε ένα μικρό εστιατόριο, ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες μακριά από το σπίτι μου. Ανατομία ενός γάμου χωρίς αναισθητικό. Χρειάστηκα μία βόλτα στην παγωνιά για να συνέλθω.
Γιατί πρόκειται για ένα αριστούργημα λογοτεχνικής οικονομίας, παρά τη βαθιά του κατάδυση στα σκοτάδια του ανθρώπινου μυαλού.
Γιατί πρόκειται για ένα κλασικό αριστούργημα λογοτεχνικής οικονομίας, παρά τη βαθιά του κατάδυση στα σκοτάδια του ανθρώπινου μυαλού.
Γιατί η γραφή της είναι γυναικεία αλλά απενδύεται όλων των σχετικών κλισέ. Γιατί η Αφρική παραμένει ακόμα ανεξερεύνητη.
Γιατί η γραφή της είναι γυναικεία αλλά απεκδύεται όλων των σχετικών κλισέ. Γιατί η Αφρική παραμένει ακόμα ανεξερεύνητη. Γιατί μου άνοιξε νέους ορίζοντες.
Γιατί δεν διαβάζεις συχνά βιβλίο στο οποίο η φρίκη, ο τρόμος και η παρέκκλιση να πηγαίνουν χέρι-χέρι με την τρυφερότητα και την ευαισθησία.
Γιατί δεν διαβάζεις συχνά βιβλίο στο οποίο η φρίκη, ο τρόμος και η παρέκκλιση να πηγαίνουν χέρι-χέρι με την τρυφερότητα και την ευαισθησία.
Γιατί όταν διαβάζεις ένα κορυφαίο, αρχετυπικό σχεδόν βιβλίο ως ποδαρικό στο 2014 ξέρεις ότι η χρονιά που έρχεται θα είναι καλή. Και ήταν.
Γιατί όταν διαβάζεις ένα κορυφαίο, αρχετυπικό σχεδόν βιβλίο ως ποδαρικό στο 2014 ξέρεις ότι η χρονιά που έρχεται θα είναι καλή. Και ήταν.

6 thoughts on “Αυτά που ξεχώρισα το 2014

  1. Συμφωνώ μαζί σας ότι όταν μιλάμε για Το κλειδί-Το τούνελ- Πέδρο Πέραμο, εννοούμε τρία αριστουργήματα, που οφείλει να έχει διαβάσει στη ζωή του κάθε βιβλιόφιλος που σέβεται τον εαυτό του και τα βιβλία. (Μεγάλα λόγια!)

    Χαίρομαι που είδατε την ανάγνωση με άλλο μάτι (προηγούμενη ανάρτηση). Εδώ και χρόνια κι εγώ έχω αποφασίσει ότι δεν έχω χρόνο για αναγνώσεις του συρμού. Γι’ αυτό και στη λίστα μου πλέον υπάρχουν βιβλία που προσφέρουν αναγνωστικές εγγυήσεις. Συνήθως.

    Ανατρέχοντας στη λίστα των 76 αναγνωσμάτων μου του 2014, ξεχώρισα και σας προτείνω με τυχαία σειρά:

    1. Ο ανηθικολόγος-Αντρέ Ζιντ
    2. Η έρημος των Ταρτάρων- Ντίνο Μπουτζάτι
    3. Η ιστορία του κόσμου σε 10 1/2 κεφάλαια- Τζούλιαν Μπαρνς
    4. Περί ηρώων και τάφων- Ερνέστο Σάμπατο
    5. Το σπίτι με τα εφτά αετώματα- Ντάνιελ Χώθορν
    6. Ο αφανισμός- Τόμας Μπέρνχαρντ
    7. Ο ήρωας της Γάνδης -Νίκος Καχτίτσης
    8. Η τέχνη της χαράς- Γκολιάρντα Σαπιέντζα
    9. Οι κιβδηλοποιοί -Ζιντ
    10. Το αίμα νερό- Χάρης Βλαβιανός
    11. Ταξίδι στην άκρη της νύχτας-Σελίν
    12. Το οριζόντιο ύψος- Αργύρης Χιόνης

    1. Ευχαριστώ για το σχόλιο και χρόνια πολλά!
      Το The Ηouse of the Seven Gables είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα, ακροβατεί ανάμεσα στη γοτθική λογοτεχνια και το ρομαντισμό, και φυσικά η γλώσσα του Nathaniel Hawthorne είναι τρομακτικά σκοτεινή και διαυγής ταυτόχρονα – όπως και στο εξ’ ίσου, αν όχι ακόμα καλύτερο, Scarlet Letter! Το βιβλίο του Barnes επίσης καλό, αλλά όχι το καλύτερό του, κατλα την ταπεινή μου γνώμη.
      Τον Céline τον άρχισα και τον άφησα, είμαι λίγο δύστροπη με τη γαλλική λογοτεχνία, και νομίζω δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του για μένα.🙂
      Στα ερχόμενα είναι σίγουρα ο Σάμπατο, ο Μπερνχαρντ και ο Καχτίτσης!
      Και πάλι, ευχαριστώ!

  2. Ευχές κι από μένα για κάθε καλό!

    Scarlet Letter, εκπληκτικό βιβλίο (και η ταινία).

    Julian Barnes τώρα: Μου άρεσε πολύ το «Ένα κάποιο τέλος», «Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια» (πάρα πολύ) και καθόλου το England, England, που μ΄αυτό έκανα τη γνωριμία μου μαζί του.

    Ο Σελίν είναι λογοτεχνική περίπτωση που συνοδεύεται από τόσες άσχημες πληροφορίες, μιας και η ζωή και οι επιλογές του δεν συνάδουν με το έργο του.
    Τον διάβασα ξανά στη νέα μετάφραση μετά από 20 χρόνια και δεν μπορώ να μην παραδεχτώ άλλη μια φορά ότι γράφει εξαιρετικά. Προφανώς, δεν έχει έρθει η ώρα του για σας (μπορεί να μην έρθει και ποτέ -και τι έγινε, άλλωστε;).

    Εγώ, ας πούμε, αγαπώ τους Γάλλους, αλλά όχι το Φλωμπέρ, ειδικά τη μαντάμ …Μποβαρέθηκα.

    Σπουδαίος ο Σάμπατο. Και ο Καχτίτσης με ξάφνιασε ευχάριστα.

    Μπέρνχαρντ και ξερό ψωμί!

    Σας συστήνω επίμονα την «Έρημο των Ταρτάρων», ένα τόσο δα βιβλιαράκι, εκ-πλη-κτι-κό.
    Θα με θυμηθείτε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s