Στο Τροντχάιμ Α’

Φτάσαμε στο Τροντχάιμ νύχτα. Ήμασταν κατάκοποι, και όλα όσα θα ήταν εντελώς συνηθισμένα μάς φαίνονταν μυστήρια: Το έρημο αεροδρόμιο, οι φιλικοί άνθρωποι, το χιονόνερο.  Ο οδηγός του λεωφορείου προς το κέντρο άρχισε να μας μιλάει ελληνικά - Τον λένε Κώστα, είναι από το Ρέθυμνο και ζει στη Νορβηγία είκοσι χρόνια. Ήρθε από έρωτα κι έμεινε. Μας μίλησε για το Βόρειο Σέλας, τα ποτάμια, τα βουνά, και μας κέρασε το εισιτήριο.
Φτάσαμε στο Τροντχάιμ νύχτα. Ήμασταν κατάκοποι, και όλα όσα θα ήταν εντελώς συνηθισμένα μάς φαίνονταν μυστήρια: Το έρημο αεροδρόμιο, οι φιλικοί άνθρωποι, το χιονόνερο.
Ο οδηγός του λεωφορείου προς το κέντρο άρχισε να μας μιλάει ελληνικά – Τον λένε Κώστα, είναι από το Ρέθυμνο και ζει στη Νορβηγία είκοσι χρόνια. Ήρθε από έρωτα κι έμεινε. Μας μίλησε για το Βόρειο Σέλας, τα ποτάμια, τα βουνά, και μας κέρασε το εισιτήριο.  Κοιμήθηκα παράξενα: Η μέρα έφεξε μετά τις 9.30 το πρωί.

Είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για μία εκπαιδευτική ψηφιακή πλατφόρμα για μαθητές με προβλήματα ακοής. Νομίζω ότι πρόκειται για τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί ποτέ.
Είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για μία εκπαιδευτική ψηφιακή πλατφόρμα για μαθητές με προβλήματα ακοής. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί ποτέ.
Είναι η πρώτη μου φορά στη Νορβηγία. Καθώς απογειωνόμασταν από το Άμστερνταμ, τον ενδιάμεσο σταθμό μας, ο πιλότος μας είπε πως θα πετούσαμε δύο ώρες απολύτως βόρεια. Κοίταξα το Δημήτρη και του είπα "μα πού πάμε; και γιατί;" Κι όμως, σήμερα άρχισα ήδη να αισθάνομαι μία οικειότητα με το μέρος - είναι μεν η πρώτη μου φορά στη χώρα αυτή αλλά η πολλοστή στη Σκανδιναβία. Σχεδόν με τρόμαξε η εξοικείωση με τις γεύσεις, με το κλίμα, - μπορούσα ακόμα και να καταλάβω λίγο τη γλώσσα. Για μια στιγμή αισθάνθηκα ότι ζω σε ένα σουρεαλιστικό, παράλληλο σύμπαν.
Είναι η πρώτη μου φορά στη Νορβηγία. Καθώς απογειωνόμασταν από το Άμστερνταμ, τον ενδιάμεσο σταθμό μας, ο πιλότος μας είπε πως θα πετούσαμε δύο ώρες απολύτως βόρεια. Κοίταξα το Δημήτρη και του είπα «μα πού πάμε;»
Σήμερα άρχισα ήδη να αισθάνομαι μία οικειότητα με το μέρος – είναι η πρώτη μου φορά στη χώρα αυτή αλλά η πολλοστή στη Σκανδιναβία. Σχεδόν με τρόμαξε η εξοικείωση με τις γεύσεις, με το κλίμα, – μπορούσα ακόμα και να καταλάβω λίγο τη γλώσσα. Για μια στιγμή αισθάνθηκα ότι ζω σε ένα σουρεαλιστικό, παράλληλο σύμπαν.
Όλοι εδώ χαίρονται που δεν έχει χιονίσει ακόμη. Σε ένα διάλειμμα, ο Stein από Finnsnes μου μιλούσε για το Βόρειο Σέλας: είναι, λέει, πράσινο, μωβ και φούξια και κινείται διαρκώς. "Είναι σα χορός στον ουρανό, σα να έχεις πάρει ναρκωτικά". Η Irene είναι γραφίστρια από τη Σεβίλλη και ζει εδώ επτά χρόνια. Μου έλεγε πως όποτε φαίνεται το Βόρειο Σέλας βγαίνει με κουβέρτες και ένα θερμός με τσάι στο μπαλκόνι να το παρακολουθήσει. Η Αλεξάνδρα από τη Μύκονο ζει εδώ πολλά χρόνια. Σε μία κρουαζιέρα στα φιόρδ με το Νορβηγό άντρα της πέρασαν δύο ώρες στο κατάστρωμα του πλοίου βλέποντας τον πολύχρωμο χωρό στον ουρανό. Ήταν αγκαλιά δίπλα στο φουγάρο: Ήταν Ιανουάριος.
Όλοι εδώ χαίρονται που δεν έχει χιονίσει ακόμη. Σε ένα διάλειμμα, ο Stein από Finnsnes μου μιλούσε για το Βόρειο Σέλας: είναι, λέει, πράσινο, μωβ και φούξια και κινείται διαρκώς. «Είναι σα χορός στον ουρανό, σα να έχεις πάρει ναρκωτικά». Η Irene είναι γραφίστρια από τη Σεβίλλη και ζει εδώ επτά χρόνια. Μου έλεγε πως όποτε φαίνεται το Βόρειο Σέλας βγαίνει με κουβέρτες και ένα θερμός με τσάι στο μπαλκόνι να το παρακολουθήσει. Η Αλεξάνδρα από τη Μύκονο ζει εδώ πολλά χρόνια. Σε μία κρουαζιέρα στα φιόρδ με το Νορβηγό άντρα της πέρασαν δύο ώρες στο κατάστρωμα του πλοίου βλέποντας τον πολύχρωμο χορό στον ουρανό. Είχαν ξαπλώσει δίπλα στο φουγάρο: Ήταν Ιανουάριος.
Η Νορβηγία έχει βουνά, φύση που αλλάζει, και, ενώ μοιάζει, διαφέρει πολύ από τη Δανία ή τη Σουηδία. Δεν είναι επίπεδη. Εδώ στο Τροντχάιμ κατασκευάστηκε το πρώτο "ασανσέρ για ποδήλατα" στις απότομες ανηφόρες, ο κόσμος δεν αδημονεί για τα Χριστούγεννα, και αυτή την εποχή βλέπει τον ήλιο ελάχιστα - η δύση ξεκινάει στις 3 το μεσημέρι. Μου αρέσει εδώ.
Η Νορβηγία έχει βουνά, φύση που αλλάζει, και, ενώ μοιάζει, διαφέρει πολύ από τη Δανία ή τη Σουηδία. Δεν είναι επίπεδη. Εδώ στο Τροντχάιμ κατασκευάστηκε το πρώτο «ασανσέρ για ποδήλατα» στις απότομες ανηφόρες, ο κόσμος δεν αδημονεί για τα Χριστούγεννα, και αυτή την εποχή βλέπει τον ήλιο ελάχιστα – η δύση ξεκινάει στις 3 το μεσημέρι.
Μου αρέσει εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s