Στη Λεμεσό

Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω μία φωτογραφία μας μαζί.
Οι αναμνήσεις μου από εκείνη περιορισμένες: ένα τσίμπημα ζήλειας όταν η καθηγήτριά μου ανακοίνωσε πως περίμενε μία νέα διδακτορική φοιτήτρια από την Οξφόρδη – θα είχα, δηλαδή, ανταγωνισμό. Τους καφέδες από τα απέναντι Starbucks ξαπλωμένες στο γκαζόν του Russell Square. Τις συζητήσεις για τον Harry Potter – ήταν κι εκείνη φανατική.

20141105-175542.jpg
Μαζί, στο δωμάτιό της στο College Hall, είδαμε στις 6 Μαΐου 2004 το τελευταίο επεισόδιο Φιλαράκια. Βουρκωμένες, παρηγορηθήκαμε βάφοντας τα νύχια μας κόκκινα με ένα φτηνό βερνίκι. Λίγες εβδομάδες αργότερα εγώ επέστρεψα οριστικά στην Αθήνα, ενώ εκείνη έμεινε στην Αγγλία για δύο ακόμη χρόνια ώσπου να γυρίσει στην πατρίδα της, τη Λεμεσό.
Χθες την ξαναείδα μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Είναι παντρεμένη και δουλεύει πολύ. Μιλήσαμε για την καθηγήτριά μας, που πια έχει εξελιχθεί θεαματικά, για το Harry Potter, για τα χρόνια εκείνα που γράφαμε τα διδακτορικά μας νομίζοντας πως η διεθνής επιστήμη μας έχει ανάγκη όπως η έρημος τη βροχή. «Και που το έκανα, τι κατάλαβα; Τα ίδια θα έκανα και πάλι.», μου είπε, και είδα στα μάτια της μία στάλα ακύρωσης. Μου φάνηκε κουρασμένη, μου είπε πως της έλειψα, και προς στιγμήν ένοιωσα άσχημα που δεν μπορούσα να της πω κι εγώ, έτσι αυθόρμητα, το ίδιο.
Η κουβέντα μας πήγε στο πρώτο μας συνέδριο στο Εδιμβούργο, στους κοινούς φίλους και γνωστούς, διαπιστώσαμε πως έχουμε χαθεί σχεδόν με όλους, κι έπειτα άρχισα να της μιλάω για την Αθήνα, την καινούργια μου ζωή, τη δουλειά, με ρώτησε για την Αμφίπολη, και, μέσα σε λίγα λεπτά αρχίσαμε να μιλάμε δυνατά για το μωσαϊκό, την κεφαλή, για την κλίμακα του έργου, για τις εικόνες που έδειξαν τα Μέσα. Συμφωνούσαμε σε όλα, και γελούσαμε με αυτό. Καθώς της μιλούσα σκεφτόμουν πως είμαστε παιδιά της ίδιας καθηγήτριας, πως μάθαμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο με την ίδια Δασκάλα, πως όλο αυτό είναι φυσιολογικό, η συμφωνία μας, η χαρά να συζητάμε έτσι όπως παλιά, για θέματα παρόμοια, και πως, αν μας δεις με άλλο μάτι, είμαστε κάτι σαν παράξενα, χαμένα αδέλφια.
Αποχαιρετώντας την, ίσως για μία ακόμη δεκαετία, της είπα ότι κι εμένα μου έλειψε. Ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μοιράζονται την καθημερινότητά σου, αλλά είναι οι άγκυρές σου, ότι επανέρχονται για να σου θυμίζουν ποιος ήσουν κάποτε, και πόσο προχώρησες – ή πόσο έχεις τελικά μείνει πίσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s