Γιατί δεν μου άρεσε η υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ

alithia_gia_tin_ipothesi_xari_kempertΦαίνεται πως κάθε καλοκαίρι το έχει η μοίρα μου να διαβάζω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που να μην μου αρέσει καθόλου. Αυτό, δε, το αστυνομικό μυθιστόρημα, σύμφωνα με τη μοίρα μου, είναι ένα βιβλίο το οποίο κάποιοι λατρεύουν.

Την Αλήθεια για την Υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ του Ζοέλ Ντίκερ (εκδ. Πατάκη, μετάφραση Γ. Στρίγκου) μου την πρότεινε με ενθουσιασμό ένας φίλος. Τόσο εκείνος, όσο και η συμβία του, το είχαν διαβάσει αχόρταγα σε δυο μέρες, όπως μου είπε. Του εξήγησα ότι είμαι δύσκολη με τα αστυνομικά, κι επέμεινε. Όταν τον ρώτησα εάν το βιβλίο θυμίζει την Υπόθεση Τζέικομπ που πέρσυ το καλοκαίρι με κράτησε πολύ, εκείνος χαμογέλασε αινιγματικά: «Ε, αν ο Τζέικομπ είναι δισδιάστατος, ο Κέμπερτ έχει μόνο μία διάσταση. Αλλά να τον διαβάσεις». I shoulda known better.

***ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Παρακάτω ακολουθούν spoilers!!! Εάν δεν έχεις διαβάσει την Αλήθεια για την Υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ σταμάτα αμέσως εδώ, αλλιώς να ξέρεις ότι θα μάθεις και όσα δεν πρέπει να ξέρεις, αλλά μπορεί να θέλεις να συνεχίσεις, για να σώσεις 2-3 μέρες από το χρόνο σου, up to you***

Προτού ξεκινήσω να απαριθμώ τους λόγους που με οδήγησαν στην εντύπωση ότι το bestseller του Ζοέλ Ντίκερ είναι ακόμα ένα βιβλίο του είδους του και τίποτα το σπουδαίο, τονίζω ότι διάβασα την αγγλική μετάφραση και όχι τη μετάφραση του Γιάννη Στρίγκου, συνεπώς δεν έχω γνώμη για το ελληνικό κείμενο.

Οι περισσότεροι αναγνώστες, όπως και ο φίλος μου, κατάφεραν να διαβάσουν το βιβλίο σε λίγες μόνο ημέρες. Αυτός είναι πράγματι ένας καλός χρόνος για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με ρυθμό και ανατροπές. Με εμένα δεν έγινε έτσι – χρειάστηκα μία εβδομάδα για να ολοκληρώσω το βιβλίο, διαβάζοντας παράλληλα δύο νουβέλες.

Εξηγούμαι:

  • Η γλώσσα είναι κάτι λιγότερο από απλοϊκή. Είναι παιδιάστικη, αναληθοφανής, χαμηλοτάτης φιλολογικής αξίας – και όχι, δεν συγκρίνω τον Κέμπερτ με την Χίλαρυ Μαντέλ. Οι διάλογοι είναι σχεδόν αστείοι, μου θύμισαν προσχέδια διαλόγων σε κόμιξ και όχι διαλόγους συγγραφικά ολοκληρωμένους.
  • Οι χαρακτήρες είναι βγαλμένοι από αμερικανική σειρά. Για την ακρίβεια, από τον έκτο κύκλο κάποιας αμερικανικής σειράς μέτριας επιτυχίας.
  • Βρήκα την «καρδιά» της υπόθεσης εξαιρετικά disturbing, με την κακιά έννοια. Δηλαδή, ένας 34χρονος ερωτεύεται παράφορα ένα κορίτσι 15 ετών, αλλά αυτό ΔΕΝ είναι παιδοφιλία γιατί ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ, λέει, και το μόνο που κάνουν όταν είναι οι δυο τους είναι να ταΐζουν τους γλάρους (true story νούμερο 1), ενώ παρακάτω ο συγγραφέας μας λέει ότι η μικρή δεν είναι δα και τόσο αθώα, αφού, για να παγιδεύσει το σερίφη τον ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΕΙ σε στοματικό σεξ. Ανακεφαλαιώνω: η 15χρονη ηρωίδα την πέφτει χοντρά στο σερίφη και όλα τα συναφή, αλλά με τον αγαπημένο της κόβουν απλά βόλτες στην αμμουδιά και χορεύουν στη βροχή (true story νούμερο 2), Οπότε ο Χάρρυ ΔΕΝ είναι παιδόφιλος, είναι ένας συγγραφέας που αγαπά.
  • Ακόμα και η ανατροπή θέλει το μέτρο της. Αγαπητέ πρωτοεμφανιζόμενε Ελβετέ Ζοέλ Ντίκερ, δεν μπορείς να ανατρέπεις το στόρι σου κάθε δύο σελίδες με: 1) ξαφνικές ψυχασθένειες, 2) εξορκισμούς που πήγαν στραβά, 3) έναν παραμορφωμένο που τελικά τον είχε παραμορφώσει στο ξύλο ο μετέπειτα ευεργέτης του, 4) μία γυναίκα που τελικά αγαπούσε τον άντρα που επί 600 σελίδες μισούσε θανάσιμα, 5) έναν πιθανό δολοφόνο ανά σελίδα, ίσως και δύο.
  • ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ. Ούτε ο Χάρλαν Κόμπεν δεν τα κάνει αυτά. Έλεος με το κακό που έκανε το Lost στις ανατροπές των απανταχού συγγραφέων.

Εν συντομία: Μην χάσετε το χρόνο σας με το βιβλίο αυτό. Η ζωή είναι μικρή για τέτοιες μετριότητες.

 

 

 

 

Advertisements

8 thoughts on “Γιατί δεν μου άρεσε η υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ

  1. Είσαι παραπάνω από σκληρή με το βιβλίο. Ούτε παιδόφιλος είμαι, ούτε μου άρεσαν οι συγκεκριμένες πτυχές αλλά στέκομαι στις παράπλευρες ιστορίες. Δε μπορείς να αγνοήσεις ότι έχει σπονδηλωτή μορφή στις επιμέρους ερωτικές ιστορίες. Επίσης, εσύ δεν το συγκρίνεις με τη Μαντέλ, εγώ απ’ την άλλη στα μη λογοτεχνικά κομμάτια που αφορούν περισσότερο δοκιμιακές πτυχές άνετα το συγκρίνω με αντίστοιχα κείμενα του Έκο κι ένα που είχε βγάλει πριν μερικά χρόνια ο Κινγκ. Τις απόψεις σου απ’ την άλλη για τον Landay δεν τις ασπάζομαι, θεωρώ πως είναι κατ’ εξοχήν συγγραφέας που γράφει για το χαρτί και μένει στο χαρτί. Οι ήρωες του κάθε άλλο παρά αληθοφανείς είναι και αν είναι αληθοφανείς απορώ πως δεν έχουν αυτοκτονήσει απ’ την πληκτικότητα, την ατονία και τη ματαιότητα του ίδιου του εαυτού τους. Ενώ εν αντιθέσει, πάρε την Ταμάρα και σκέψου ότι είναι ένα πρόσωπο που συναντάς καθημερινά. Ακριβώς όπως αυτή. Σα να είναι ξεσηκωμένη απ’ την πραγματική ζωή. Όπως και οι περισσότεροι ήρωες του βιβλίου. Το βιβλίο έχει μηνύματα και το κυριότερο είναι ένας σαφής διαχωρισμός που κάνει ανάμεσα στην αγάπη και τον έρωτα κάτι που λίγοι συγγραφείς αγγίζουν και ακόμη κι αν δε με καλύπτει γιατί αν θες είμαι παιδί περισσότερο της »Θεωρίας των συγκινήσεων» παρά του »Όσα παίρνει ο άνεμος» εντούτοις ακουμπάει το θέμα. Επίσης μου άρεσε πολύ η καυστικότητα σε ό,τι αφορά την αμερικάνικη κοινωνία που στη συνέχεια δεν είναι η αμερικάνικη κοινωνία, αλλά οι δικές μας πόλεις και γειτονιές με την πολύ δυναμική και πανταχού παρούσα φαυλότητα τους. Επομένως, δεν είναι μόνο η ανωμαλιάρικη ιστορία που τόσο σε εξόργισε στη μέση, είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτή τη μικροσκοπική πτυχή. Ο Ντικέρ δεν είναι μεγάλος αλλά θα γίνει ένας καλός συγγραφέας. Χωρίς να γίνει ποτέ βέβαια Κόλινς ούτε καν Θαφόν. Τουλάχιστον ξεπερνάει τις λέξεις, κινείται ανάμεσα.

  2. Θέλω να σημειώσω και κάτι ακόμα επειδή το σκεφτόμουν χθες. Αναφέρεσαι στους χρόνους που χρειάζονται για το διάβασμα ενός βιβλίου και ότι όσο πιο ενδιαφέρον είναι τόσο ταχύτερα το διαβάζεις. Παλιότερα συμφωνούσα μαζί σου. Τα τελευταία χρόνια εντούτοις εφ’ ενός μ’ αρέσει να διαβάζω πιο ποιοτικά-επιλεκτικά όσον αφορά το πότε κι έτσι επιλέγω δυνάμει δυσκολότερα βιβλία αν μπορώ να το πω έτσι, τα οποία απαιτούν περισσότερο χρόνο. Δηλαδή, νομίζω πως δεν έχει να κάνει τόσο με το ενδιαφέρον, όσο με το πόσο εύπεπτο, ή εύκολο στην κατανόηση, ήτοι βατό είναι το εκάστοτε κείμενο.

    Για το συγκεκριμένο βιβλίο κι εγώ άκουγα δεξιά κι αριστερά να λένε πως το διάβαζαν σε χρόνο ρεκόρ. Και εμένα απ’ την άλλη μου πήρε πολύ χρόνο. Γιατί στεκόμουν στα σημεία.

    Από την άλλη έχω διαβάσει σε χρόνο ρεκόρ τους »Άθλιους» που είναι ένα ογκωδέστατο βιβλίο και το αισθητά μικρότερο »Άρμαντειλ» μου πήρε πάρα πολύ χρόνο. Σκέψου ο Ουγκώ αφηγείται μια ιστορία, ωραία καλή χρυσή, αλλά είναι μια ιστορία. Το »Άρμαντειλ» είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό. Τους »Άθλιους» μπορείς να τους ξαναδιαβάσεις μερικά χρόνια μετά για να εντοπίσεις σημεία, να κάνεις αναλύσεις κλπ το »Άρμαντειλ» δεν προχωράει αν δε συλλάβεις επακριβώς το μήνυμα. Δεν στα λέω τυχαία ούτε για να το παίξω ποιοτικός αναγνώστης. Διαβάζω πολλά αστυνομικά, τα γουστάρω κάργα. Αλλά επιλέγω τους χρόνους και τις ώρες μου και πάντα διαβάζω δυο βιβλία ταυτόχρονα. Το ένα πιο απλό, πιο παραλία κατάσταση, πιο συνοδεία του φαγητού κατάσταση, πιο κοντά στο τι θα σου πρόσφερε ένα σήριαλ αλλά βέβαια δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στα δύο ακόμα κι αν πρόκειται για βίπερ απ’ το περίπτερο. Το άλλο πιο απαιτητικό να είναι απαραίτητο να βρίσκομαι σε προθυμία σκέψης, ανάλυσης, το αφήνω για άλλες ώρες. Συμπτωματικά λοιπόν αυτή την περίοδο που διάβασα και τον Κέμπερτ διάβαζα και το »Άρμαντειλ».

    Δε μπορούν βέβαια να συγκριθούν, ποτέ δε θα μπορούσαν αλλά θέλω να καταλήξω ότι ο Κέμπερτ είναι ένα διασκεδαστικό βιβλίο, ναι μαζί σου οι συνεχείς ανατροπές αρχίζουν και κουράζουν αν και σκέψουν πόσα βιβλία έχεις διαβάσει που αντί να τελειώσουν με αξιοπρέπεια οι συγγραφείς γράφουν άχρηστες σελίδες για να καλύψουν περισσότερο χώρο, άχρηστο χώρο. Εδώ χρησιμοποιεί κάτι ευρηματικό μεν, που κουράζει όμως δε. Έχει όπως σου έγραψα κι εχτες πράγματα να σου δώσει. Για ‘μενα τουλάχιστον η ελληνική μετάφραση είχε κι ενδιαφέρον λεξιλόγιο, του γούστου μου σε μεγάλο βαθμό. Αλλά το βιβλίο δεν είναι απλό. Μονοπωλεί το ενδιαφέρον, ακριβώς επειδή έχει πολλές στρώσεις και δε σου κρύβω ότι από ένα σημείο και μετά τουλάχιστον ο δικός μου συλλογισμός-μηχανισμός μου επέβαλλε να αναλύω τι γράφει, τι σκέφτεται και τελικά μήπως κάτι δεν πάει καλά με αυτό το συγγραφέα. Αλλά εύκολο όχι. Και ούτε έχασα το χρόνο μου. Παρότι με κούρασε.

    Θεωρώ όμως τους ήρωες μια επαλήθευση πραγματικών χαρακτήρων, πολυσχιδείς. Αν και πολύ περισσότερο ταιριαστοί στο 2008 παρά στο 1975 και αυτή ήταν η δική μου ένσταση. Έπιασε την εποχή των 70s αλλά όχι τη νοοτροπία και τις αντιδράσεις του περισσότερου κόσμου.

  3. Και το ξαναδιάβασα τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος κι έχω να σημειώσω τα εξής:

    α. Η σχέση Κέμπερτ – Νόλα είναι έρωτας, με τη σπουδαία ιδιαιτερότητα του άφυλου έρωτα, του μη συγκεκριμένου. Έρωτα μπορείς να νιώσεις για ένα δυνάμει ερωτικό σύντροφο όπως ακόμη και για ένα φίλο, για μια αδεργή ψυχή. Είναι όμως πλατωνικό. Αυτό πραγματεύεται.

    β. Το στοματικό στον μπάτσο επιβεβαιώνει δυο στοιχεία. Αφ’ ενός τονίζει την ψυχική ανισορροπία της Νόλα όπου σε κάποιες περιπτώσεις ψυχασθενειών υπάρχει αυτή η άπρση στην ελαστικότητα των ορίων όταν ο πάσχων είναι πεπεισμένος πως μπορεί να πετύχει το σκοπό του αφανίζοντας το εγώ του, που είναι χαρακτηριστικό σε περιπτώσεις σχιζοφρένειας με στοιχεία διπολικής.

    Και για να σου δώσω ένα μεγάλο δίκιο κι εμένα με κούρασαν οι τόσες και τόσες ανατροπές.

    Αλλά ο νεαρός συγγραφέας είναι καλός. Τον αφορίζεις αδίκως.

  4. Συμφωνω απολυτως με την αποψη σας. Εγω διαβασα την Ελληνικη μεταφραση, και θεωρω οτι εχασα το χρονο μου με το βιβλιο αυτο. Απλοικο, ανοητο, χρησιμοποιησε καθε πιθανο και απιθανο πυροτεχνημα – δηθεν ευρημα.Φωναζει απο μακρια ΚΑΝΤΕ ΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ. Το χειροτερο για εμενα ηταν η γλωσσα. Κακη, φτωχη, μιζερη. Θεωρω οτι οχι απλως υπερεκτιμηθηκε αυτο το βιβλιο, αλλα ειναι απλα αλλο ενα σκουπιδι του μαρκετινγκ που μεταμφεσθηκε σε δηθεν λογοτεχνια.

  5. Το μυθιστόρημα και οι ταινίες «παίζουν» με το χρόνο.
    Τον χρόνο των ηρώων, τον χρόνο που εσύ καταναλώνεις και τον υποκειμενικό χρόνο που εσύ αντιλαμβάνεσαι.
    Το να θέλει να γίνει ταινία δεν είναι κακό.
    Έγινε το Χάρη Πάτερ που βασίζετε στην εξαιρετική πλοκή και φαντασία.
    Έγινε το Αγαπημένη που βασίζετε στην εξαιρετική γλώσσα και ιδιαίτερη αφήγηση που χάσαμε.
    Έγινε το πενήντα αποχρώσεις του γκρι που δεν έχει καμία πλοκή και γλώσσα πεντάχρονου.
    Έγινε η εξιλέωση με τις πολλές αφήγησις και διαφορετικό ύφος και κατάφερε να είναι και καλή ταινία.
    Αυτό είχε ένα ωραίο εξώφυλλο του Χόπερ και εγώ είδα μία μικρή πόλη με τα μυστικά τα ψέματα και τα λάθη της.
    Έχει απλοϊκή γλώσσα αλλά κυλάει και δεν σε κουράζει. Ήταν βέβαια γραμμένο με τρόπο σεναρίου λες και ξαναβλέπεις την ίδια σεκάνς από άλλη γωνία λήψης.
    Αλλά σε κάθε φάση διαβάζεις άλλα βιβλία. Εκτός αν διαβάζετε μόνο Σελίν και Τζόις, βλέπετε Ταρκόφσκι και Αντονιόνι και από τηλεόραση τον δεκάλογο.
    Τώρα οι σειρές έχουν βάθος οπότε ατυχές παράδειγμα.
    Δεν έβλεπα Lost αλλά το breaking bad και το true detective και είχαν απίστευτους χαρακτήρες.

  6. Διαφωνώ με την κριτική σου . Αν και είναι γεγονός πως με έκανε να θέλω να το διαβάσω μιας και από την άλλη πλευρά είδα τις βραβεύσεις του. Δεν είμαι βιβλιοκριτικός άρα ούτε και ειδική. Έχω διαβάσει όμως αρκετά προς πάρα πολλά βιβλία. Σ΄αυτό το βιβλίο αν υπήρχαν 6 αστέρια στη βαθμολογία θα τα επέλεγα.
    Είναι ένα βιβλίο μυστηρίου μέσα σ΄ένα άλλο βιβλίο. Ή μάλλον είναι δύο βιβλία μέσα σε ένα βιβλίο. Το ένα αστυνομικό με έντονα στοιχεία μυστηρίου και το άλλο.. το άλλο απλά μιλά για μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Ή μάλλον είναι τρία βιβλία μέσα σε ένα βιβλίο. Το τρίτο είναι ένα ψυχογράφημα των ανθρώπων που ονομάζονται συγγραφείς. Των ανθρώπων που έχουν το ταλέντο να γράφουν. Οι φιλοδοξίες τους, οι ανησυχίες τους, η αγωνία τους για την αποτυχία τους ή την επιτυχία τους, η ζωή τους που παίρνει ανάσες μόνο όταν νιώθουν ικανοί να γράψουν, η διαφορετικότητά τους.
    Όλο το βιβλίο επικεντρώνεται ακριβώς σ΄αυτό το στοιχείο.
    Με τους εκδότες, το μάρκετινγκ, το κυνηγητό του best seller να είναι απέναντί τους.
    Διάβασα πως είναι γελοία απλοϊκοί οι διάλογοι..
    Θα έλεγα πως αυτό ακριβώς είναι και η γοητεία τους ..και φυσικά δεν θα τους χαρακτήριζα απλοϊκούς. Άμεσους ναι. Αληθινούς ναι. Να αποτυπώνουν την κουλτούρα της μικροαστικής κοινωνίας της Αμερικής, ναι.

  7. Διάβασα με μεγάλη προσοχή αυτά που γράψατε με άλλα συμφωνώ με άλλα όχι. Έχει δυο μέρες που τέλειωσα το συγκεκριμένο βιβλίο και ακόμη δεν μπορώ να πάψω να το σκέφτομαι. Δεν είμαι φαν του είδους, μα αν κάτι με κέρδισε ήταν οι χαρακτήρες, θεωρώ αρκετά φυσικοί χωρίς ωστόσο να τους λείπει αυτό το κάτι που τους κάνει μυθιστορηματικούς ήρωες, το δέσιμο της ιστορίας, τα ψυχογραφήματα, η πλοκή, οι ανοιχτές υποθέσεις που ναι αν θα έπρεπε να προσάψω ένα μελανό σημείο, σε κάποιες στιγμές προς το τέλος ένιωσα πως τις κλείνει λίγο απότομα, παρόλα αυτά θα συγκαταλέγεται σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία.

    Υπάρχουν βιβλία και βιβλία. Βλέπω πως κάνετε κάποιες συγκρίσεις και είναι κάτι με το οποίο διαφωνώ. Κάθε βιβλίο σαν ζωντανός οργανισμός έχει τον παλμό του. Άλλο η κλασική λογοτεχνία κι άλλο η πιο σύγχρονη. Το βέβαιο είναι πως δεν ένιωσα να θίγομαι από τη χρήση του λόγου του, από τις ανατροπές, που ναι κατά τη γνώμη μου, όλο το βιβλίο, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για τις συμβουλές που δίνει ο καταξιωμένος συγγραφέας στο «μαθητή» του, έχουν να κάνουν με το ρεύμα της δημιουργικής γραφής και ότι αφορά ένα βιβλίο που στοχεύει να γίνει εμπορική επιτυχία.

    Αυτό όμως δεν υποβιβάζει κατά τη γνώμη μου πάντα τη μορφή του έργου, που σε κατακλύζει με δεύτερες και τρίτες σκέψεις και δεν παύεις να το σκέφτεσαι αρκετές ώρες, μέρες να μην πω αφού το έχεις ολοκληρώσει. Ίσως σε κάποιους από εσάς φανώ υπερβολική, αλλά σκοπεύω να το ξαναδιαβάσω ακριβώς γιατί δεν το χόρτασα και θέλω να το δω με ένα πιο καθαρό μάτι αυτή τη δεύτερη φορά.

    Ανεξάντλητοι κουβέντα όμως παιδιά και οι αναγνωστικές προτιμήσεις ποικίλουν, χαριτολογώντας και «κλέβοντας» από το συγκεκριμένο βιβλίο, νιώθω «ευλογημένη» που το διάβασα 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s