H μνήμη από το υγρό χάδι της

χαδι

Σε περίπτωση που έχετε υπ’ όψιν σας να διαβάσετε το Χάδι του Αλέξανδρου Στεφανίδη, κάνετε στον εαυτό σας τη χάρη και μη διαβάσετε την περιγραφή στο οπισθόφυλλο.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ποιος θέλει να διαβάσει ένα βιβλίο που περιγράφεται ως εξής;

Ο αφηγητής, ώριμος και νηφάλιος πια, αποτολμά το συγκερασμό του παρόντος και του παρελθόντος χρόνου, αναπτύσσοντας μια ιδιότυπη αποστασιοποιημένη μνημοτεχνική, που του επιτρέπει, μέσω της κινηματογραφικής εικονοποιίας και της ελλειπτικής καταγραφής, να ψαύσει -ως παιδί και ως ενήλικος- το αληθινό πρόσωπό του.

Κανείς.

Κι όμως. Το Χάδι (εκδ. Άγρα) του πρωτοεμφανιζόμενου Αλέξανδρου Στεφανίδη είναι μία μικρή αποκάλυψη. Αντλώντας τη θεματική του από τις προσωπικές αναμνήσεις και τα βιώματα του συγγραφέα από τον σχεδόν δεκαετή εγκλεισμό του σε ένα ορφανοτροφείο της Αττικής κατά τη δεκαετία του 1970 και 1980, ο 52χρονος Στεφανίδης στήνει μία σπονδυλωτή νουβέλα απαρτιζόμενη από δώδεκα σύντομα διηγήματα, άλλες φορές βίαια, άλλες ακραία τρυφερά.

Από την απόπειρα του πατέρα του να σκοτώσει τη μητέρα, μέχρι την απόφασή της να αφήσει τον μικρό σε ένα ορφανοτροφείο, από τις σχέσεις με τα υπόλοιπα αγόρια, τα αντικείμενα που τον συνέδεαν με την οικογένειά του, το φαγητό, τον κινηματογράφο, τον αυστηρό διευθυντή και τις απάνθρωπες τιμωρίες, ο Αλέξανδρος Στεφανίδης στήνει μικρά, λιτά διηγήματα που άλλες φορές ολοκληρώνονται ενώ άλλες μένουν αιωρούμενα σαν εξομολόγηση που δεν τολμάει να βγει.

Διάβασα το Χάδι χωρίς διάλειμμα σε μία παραλία του Κορινθιακού – ήταν το πρώτο μου χάρτινο βιβλίο μετά από δεκάδες ηλεκτρονικά. Το άνοιξα λίγο μετά το μεσημέρι και σε δύο ώρες το είχα τελειώσει. Δεν ξέρω γιατί χρειάστηκα δύο ώρες για τις 64 αυτές σελίδες, ίσως γιατί στο τέλος κάθε διηγήματος χρειαζόμουν λίγο χρόνο μέχρι το επόμενο, ίσως γιατί απολάμβανα τόσο την κάθε του σελίδα. Είχε να μου συμβεί καιρό, μπορεί και χρόνια, αλλά τελειώνοντας το βιβλίο με πήραν τα κλάματα.

Θυμήθηκε την τελευταία φορά που ένιωσε τη ζεστασιά της στο σώμα του. Ήταν έξι χρονών και βρίσκονταν σε μια συγγενική επίσκεψη. Τον είχε όρθιο στην αγκαλιά της, ανάμεσα στα πόδια της, με την πλάτη γυρισμένη, και του δάγκωσε χαδιάρικα το αυτί. Ένιωσε την υγρασία των χειλιών της να τον πλημμυρίζει. Χρόνια κρατούσε ζωντανή τη μνήμη από το υγρό χάδι της.

[Λένε πως δεν πρέπει να κρίνουμε τα βιβλία από το εξώφυλλο. Ούτε από το οπισθόφυλλο, παιδιά, κρίμα είναι].

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s