Ξέρω τι έκανες αυτό το καλοκαίρι

αμανίτιΠρόκειται για μία από τις εμπορικότερες επιτυχίες στην πατρίδα του. Με πωλήσεις που ξεπερνούν το ενάμισι εκατομμύριο αντίτυπα, το Εγώ Δεν Φοβάμαι (Εκδόσεις Καστανιώτη, μτφ. Χρίστος Ρομποτής, 2003) του Ιταλού Νικολό Αμανίτι είναι ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στην αστυνομική περιπέτεια και το μυθιστόρημα ενηλικίωσης ικανοποιώντας τους θαυμαστές και των δύο ειδών με το παραπάνω.

1978: Καλοκαιρινός καύσωνας στον ιταλικό Νότο. Ενώ οι μεγάλοι υπομένουν τη ζέστη, τα παιδιά του μικρού χωριού Άκουα Τραβέρσε αλωνίζουν τους αγρούς με τα ποδήλατά τους, ανταγωνίζονται, μαλώνουν, φιλιώνουν, παίζουν και βάζουν στοιχήματα. Ένα τέτοιο στοίχημα χάνει το παχουλό κοριτσάκι της παρέας, και ο θαρραλέος εννιάχρονος Μικέλε αναλαμβάνει να εξερευνήσει ένα εγκαταλελειμμένο αγροτόσπιτο στη θέση της.

Μέσα  στο αγροτόσπιτο, ο Μικέλε θα ανακαλύψει τυχαία ένα καλοκρυμμένο μυστικό που θα ταράξει τον ίδιο, αλλά και όσα νόμιζε πως γνώριζε για τον κόσμο γύρω του. Και όταν στο σπίτι του θα εγκατασταθεί ένας μυστηριώδης ξένος, ο οποίος θα εξορίσει τον ίδιο και τη μικρότερη αδερφή του από τα κρεβάτια τους, τότε το κουβάρι της τρομακτικής ανακάλυψης θα αρχίζει να ξετυλίγεται χωρίς γυρισμό.

Το Εγώ Δεν Φοβάμαι δεν πρόκειται περί ενός παιδικού βιβλίου αγωνίας, δεν μοιάζει με το Αυτό του Στήβεν Κίνγκ, και, όχι, επ’ ουδενί θυμίζει βρετανικό whodunnit. Με φόντο τον ιταλικό νότο, τη σκόνη, την ερημιά και τον καύσωνα, ο Νικολό Αμανίτι στήνει μια ιστορία για τη νοσταλγία της παιδικής αθωότητας και το άγριο ξύπνημα της ενηλικίωσης, σχολιάζοντας, μέσα από τα μάτια ενός μικρού αγοριού, τον αμείλικτο Κόσμο των Μεγάλων αλλά και τον επίσης σκληρό Κόσμο των Παιδιών. Με το Εγώ Δεν Φοβάμαι ο νους εύκολα πάει στα μυθιστορήματα του Μαρκ Τουαίην αλλά και στις ιστορίες εκείνες όπου ο Κόσμος των Μεγάλων και το Κακό συγχέονται με ακαθόριστες μυθικές απειλές – ο Αμανίτι προσθέτει θαυμάσιες τέτοιες πινελιές, όπως τα δολοφονικά γουρούνια του λιγομίλητου γείτονα και τις ανεξέλεγκτες επιθετικές τάσεις του αρχηγού της παιδικής παρέας. Στον ακατανόητα σκληρό Κόσμο των Μεγάλων, ο Μικέλε καλείται να κατανοήσει το φρικτό μυστικό του εγκαταλελειμμένου αγροτόσπιτου, ενώ μέσα στο σπίτι του ακούγεται – ως εμβόλιμη πλην όμως καίρια επεξήγηση – το «Bella Ciao»: Σε αυτό το βιβλίο ο Αμανίτι κερδίζει τον αναγνώστη του με την κάθε μικρή λεπτομέρεια.

To Εγώ Δεν Φοβάμαι μεταφέρθηκε στην κινηματογραφική οθόνη το 2003 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αν και δεν έχω δει ακόμα την ταινία, υποψιάζομαι πως πρόκειται για μια ακόμη ιταλική ταινία που παρακολουθείς ευχάριστα κι έπειτα σε κυνηγά για καιρό – όπως άλλωστε και το ίδιο το βιβλίο.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s