Στροφή προς ανατολάς

51JiJWzdliL._SY344_BO1,204,203,200_

Διάβασα το The Lie τον περασμένο Μάρτιο, σχεδόν μόλις κυκλοφόρησε.

Με μία ιστορία καλά κρυμμένων οικογενειακών μυστικών με φόντο τα φλεγόμενα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου και τη διαρκή απειλή της Χεζμπολάχ, ο εβραϊκής καταγωγής Νεοϋορκέζος δημοσιογράφος και ανταποκριτής για θέματα Μέσης Ανατολής, αλλά και βετεράνος των Αμυντικών Δυνάμεων του Ισραήλ Hesh Kestin, σχολιάζει τις συγγένειες των στενών γειτόνων που δεν διστάζουν για πιάσουν τα όπλα και αλληλοσκοτωθούν. Το The Lie είναι ένα βιβλίο καταιγιστικής δράσης, ένα γνήσιο pageturner, και ανήκει δικαίως στην κατηγορία εκείνων των βιβλίων που διψούν να μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη.

Το διάβασα γρήγορα κι ευχάριστα, και θεώρησα ότι δεν μου είχε αφήσει τίποτα, μέχρι που προχθές, δύο μήνες αργότερα, είδα μία ταινία παρόμοια και διαφορετική μαζί.

Incendies

Χθες βράδυ μιλούσα πάλι σε κάτι φίλους για αυτή: Τι ταινία! Μου θύμισε αρχαίες τραγωδίες και περιπλανήσεις στη Μέση Ανατολή με τον αέρα και τη σκόνη την κίτρινη, ήταν ένα μυστήριο κι ένα δράμα μαζί, πρώτα με συνεπήρε κι έπειτα μου έκοψε τον ύπνο. Ξέρω, για κάποιους μπορεί να ήταν τραβηγμένη, κάποιοι άλλοι να είχαν τις αντιρρήσεις τους, αλλά εμένα η ταινία αυτή με τάραξε. Και βέβαια, μου έφερε και πάλι στο νου το The Lie.

Μία από τις πολλές αλλαγές που παρατηρώ στον εαυτό μου τελευταία είναι μία «στροφή προς ανατολάς». Μικρότερη πέρασα την αγγλοσαξονική φάση, με μουσικές, βιβλία και ταινίες από τη Γηραιά Αλβιώνα και την άλλη όχθη του Ατλαντικού, αργότερα έπεσα με τα μούτρα στη σκοτεινή και παγερή Σκανδιναβία, και τώρα τελευταία κοιτάζω την Ανατολή με πάθος – κατακόρυφα, από το σοβιετικό Βορρά, μέχρι την Αίγυπτο και το Ισραήλ, πάντα μέσω Τουρκίας. Οι εποχές δεν έχουν σημασία, ποτέ δεν είχαν. Μετά το The Lie και το Incendies ονειρεύομαι πως δεν είχα χάσει εκείνο το χειμωνιάτικο ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, πως θα ξαναβρεθώ στις αρχαίες Θήβες, πως περιπλανιέμαι και πάλι στα παζάρια της Πόλης.

Τελευταία βλέπω μόνο ταινίες για την ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, ζηλεύω την Όλγα που περνάει τους τελευταίους μήνες στη Μόσχα, και διαβάζω μόνο λογοτεχνία που τοποθετείται εκεί.

Αναρωτιέμαι, όταν περάσει και αυτό, τι θα ακολουθήσει.

4 thoughts on “Στροφή προς ανατολάς

  1. Θα ακολουθήσει κάτι άλλο που τώρα δεν το ξέρεις,δεν το φαντάζεσαι καν…Κύκλοι κλείνουν,καινούριοι ανοίγουν.Αυτό δεν είναι η ομορφιά της ζωής;

  2. Σε περίπτωση που το αγνοείς (απίθανο το βρίσκω…), να δεις οπωσδήποτε το «Waltz with bashir»! Έχει και καταπληκτικό soundtrack, γραμμένο από τον Max Richter.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s