Στη Βιέννη

20140426-193828.jpg
Έφτασα στη Βιέννη χωρίς να έχω καν προλάβει να καταλάβω ότι το Πάσχα πέρασε. Το είχαμε κανονίσει από πέρσι: Το συνέδριο αυτό ήταν η μόνη ευκαιρία να ξανασυνεργαστούμε, να παρουσιάσουμε κάτι μαζί, να ιδωθούμε. Με συνάντησε στο ξενοδοχείο μου είκοσι λεπτά αφού έφτασα.

20140426-193848.jpg
Περπατούσαμε για περίπου δύο ώρες. Στην αρχή, ο γνωστός πάγος: λίγο η δουλειά, η Ελλάδα, το Βέλγιο, ο καιρός, οι διακοπές, πώς περνάς, είδες καμιά καλή ταινία, έκανες κανένα ταξίδι, σαν και προχτές, είπε, πέθανε ο πατέρας μου, δεν έχω μυαλό για το συνέδριο, είπε.
20140426-193901.jpg
Μπήκαμε σε ένα μπαρ και παραγγείλαμε κρασί σε σπαστά γερμανικά σε έναν Ιταλό σερβιτόρο. Μετά από λίγο έπιασε βροχή. Έφερες τα σύννεφα από την Αθήνα, μου είπε, χωρίς να με κοιτάζει στα μάτια. Κοιτούσε το πλακόστρωτο έξω και μου έλεγε ότι τα παιδιά δε παραπονιούνται πια όταν λείπει για δουλειά. Τα έλεγε όλα χαμογελαστά, αυτό ήταν που με εντυπωσίαζε πάντα, το χαμόγελο ακόμα κι όταν όλα φαίνονταν διαλυμένα.
20140426-193918.jpg
Το επόμενο πρωί ήθελε να πάει στο συνέδριο από νωρίς. Εγώ περπάτησα ως το Albertina και είδα την απίστευτη έκθεση του Duerer, του Rembrandt και του Rubens. Τα προσχέδια του Michelangelo τα είχα ξαναδεί, και τα προσπέρασα βιαστική. Χάζεψα τους φούξια λαγούς, ήπια έναν καφέ μόνη μου, και γύρισα προς το Πανεπιστήμιο.
20140426-193929.jpg
Λίγο πριν απομακρυνθώ από το Albertina, μία τελευταία φωτογραφία.
20140426-193941.jpg
Συναντηθήκαμε στο Cafe Central και φάγαμε γλυκά μαζί με όλους τους ηλικιωμένους τουρίστες της Βιέννης. Μου μίλησε λίγο για τους Deus, που σχηματίστηκαν στην Αμβέρσα, κι έπαιζαν, μου είπε, σε ένα καφέ πίσω από το ωδείο που μάθαινε πιάνο. Πήγαινε και τους άκουγε πριν γυρίσει στο σπίτι για διάβασμα. Ήθελα να ρωτήσω κι άλλα, αλλά είχε άγχος για την παρουσίαση και φύγαμε βιαστικά.
20140426-193950.jpg
Το συνέδριο είχε πάνω από 1.500 συνέδρους, όλοι τους ιστορικοί. Κάποιοι μιλούσαν για κυνήγια μαγισσών, κάποιοι για κοινωνικά δικαιώματα των σκλάβων της Ανατολής. Μας πήρε μισή ώρα να βρούμε την αίθουσά μας στο λαβύρινθο του Πανεπιστημίου. Μας πήραν τα γέλια – «Να κάτσουμε εδώ στη σκάλα», είπε. «Όλο και κάποιος θα έρθει να μας ακούσει».
20140426-193959.jpg
Εγώ αναρωτιόμουν τι γυρεύω σε ένα τόσο σπουδαίο συνέδριο μοντέρνας και σύγχρονης Ιστορίας, ίσως το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.
20140426-194010.jpg
Χάζευα τις νέες εκδόσεις των μεγαλύτερων εκδοτικών οίκων και έπιασα κουβέντα με μία συμπαθητική πωλήτρια. Βιάσου, μου είπε. Σε λίγο αρχίζουμε.
20140426-194021.jpg
Η δική μου παρουσίαση πήγε καλά, αλλά θα μπορούσε να πάει και καλύτερα. Έξω βροχή, μέσα μία υγρασία που μας λύγιζε. Από την άκρη του ματιού μου, έβλεπα πως με παρακολουθούσε με προσοχή. Μόλις τελείωσα, μου χαμογέλασε και ψιθύρισε μπράβο. Νομίζω.

 

20140426-194047.jpg
Αφού φάγαμε με άλλους συνέδρους, πήγαμε για ένα τελευταίο ποτό οι δυο μας. Αν και είχε ψύχρα, καθίσαμε έξω. Για πρώτη φορά της είπα πόσο σημαντική είναι για μένα αυτή η φιλία, αυτή η παράξενη σχέση, πόσο σπουδαίο είναι να δουλεύεις – έστω και εξ’ αποστάσεως – με ανθρώπους που θαυμάζεις. Μου είπε πως θα της λείψω, πως πρέπει να βρούμε κάποια άλλη ευκαιρία, να καταφέρουμε να ξαναβρεθούμε. Σε κάποιο άλλο συνέδριο ίσως, σε έξι μήνες ή ένα χρόνο, να περάσουμε μιάμιση μέρα μαζί, και να μοιάζει με συνέχεια μιας φιλίας χρόνων και χρόνων.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s