Φόνος α λα Γαλλικά

irene-pierre-lemaitre

Σπάνια αφήνω κάποιο βιβλίο στη μέση για να διαβάσω ένα άλλο που μόλις κυκλοφόρησε.

To έκανα πρόσφατα για το Irène του Pierre Lemaitre, το οποίο κυκλοφόρησε σε αγγλική μετάφραση στις 6 Μαρτίου από τον εκδοτικό οίκο MacLehose Press, οκτώ χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία στο πρωτότυπο γαλλικό. Εδώ εντοπίζεται το μόνο πραγματικό μειονέκτημα του κατά τα άλλα εξαιρετικού αυτού αστυνομικού μυθιστορήματος: Ο φιλόδοξος κύριος MacLehose εξέδωσε το Irène μερικούς μήνες αργότερα από το Alex, το δεύτερο μέρος την τριλογίας με ήρωα τον Επιθεωρητή Camille Verhoeven η οποία εκτίναξε τον Pierre Lemaitre στo πάνθεον των σύγχρονων Ευρωπαίων αστυνομικών συγγραφέων. Ως εκ τούτου, εάν έχεις διαβάσει το Alex, γνωρίζεις εκ των προτέρων την κατάληξη του Irène. Που είναι κρίμα. 

Στο πρώτο αυτό βιβλίο της φιλόδοξης τριλογίας, ο Lemaitre μας συστήνει τον Επιθεωρητή Camille Verhoeven, επικεφαλής του τμήματος ανθρωποκτονιών της αστυνομίας του Παρισίου. Μαζί του, μας συστήνει όλους του τους συνεργάτες, αλλά και την όμορφη, έγκυο σύζυγό του, Irène. Ο Verhoeven, ο οποίος ζει με μία μικρή αναπηρία, καλείται να διαλευκάνει το μυστήριο μία σειράς δολοφονιών που ταράσσουν τη γαλλική πρωτεύουσα. Νεαρές γυναίκες δολοφονούνται με άγριο πλην όμως τελετουργικό τρόπο, και ο Verhoeven αναλαμβάνει την υπόθεση. 

Μετά το βραβείο CWA International Dagger Award με το οποίο βραβεύτηκε το Alex πέρσυ, ο πήχης για το Irène ήταν πολύ ψηλά. Πράγματι, το Irène δεν διακρίνεται από την πρωτότυπη δομή του Alex, δεν είναι μία σκληρή υπόθεση εκδίκησης. Το Irène, όμως, είναι κάτι άλλο: Είναι ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα, μία ερωτική επιστολή του συγγραφέα προς το λογοτεχνικό αυτό είδος – δεν είναι τυχαίο ότι οι αστυνομικοί δίνουν στο δολοφόνο το ψευδώνυμο The Novelist επειδή αντιγράφει διάσημους φονιάδες της αστυνομικής λογοτεχνίας. Από το Irène παρελαύνουν ο James Ellroy, o Bret Easton Ellis, αλλά και ο Roland Barthes. Ναι, το Irène είναι ένα πολύ κλασικό και ταυτόχρονα ένα πολύ μετα- αστυνομικό μυθιστόρημα. 

Και κάτι ακόμα: Με εξαίρεση τις ηρωίδες του, οι οποίες συνήθως σφαγιάζονται αγριότατα, ο Lemaitre είναι από τους λίγους συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος που σχεδιάζει τόσο καλά τους χαρακτήρες του. Ο Επιθεωρητής Camille Verhoeven είναι ένας σύγχρονος Πουαρό, ένας παραδοσιακός ντετέκτιβ, εσωστρεφής, λιγομίλητος κι αξιαγάπητος. 

Εν ολίγοις, διαβάστε το Irène πρώτα, και μετά πιάστε το Alex. Σπάνια κυκλοφορούν τόσο καλά αστυνομικά που να μην έχουν τη σκοτεινιά της Σκοτίας του Rankin, τον ορθολογισμό της Αγγλίας, την blood splatter-και-forensic technology της Αμερικής και τους μέθυσους Σουηδούς ντετέκτιβ που αγαπάνε τη ρέγγα. Οι Γάλλοι το κάνουν αλλιώς, και το κάνουν καλά.

Όσο για το Alex, τα λέω όλα εδώ. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s